blokkieom.com

Jullie wisten al dat we niet meer in Beijing waren, maar waar zijn we dan en hoe zijn we er gekomen?

De laatste dag in Beijing zijn we rond de Witte Pagode gaan wandelen in de Hutongs. Wat opvalt in Beijing is dat er door de stad heen heel veel parken zijn. Parken zijn een rustpunt in de stad, als je de herrie van het verkeer en de mensen in de stad zat bent kan je in de parken op adem komen. Er wordt door de chinesen zelf dan ook optimaal gebruik gemaakt van de parken, om te wandelen, joggen, ochtendgymnastieken, tai chi te oefenen, te dansen, schaken, je kan het zo gek niet verzinnen en chinesen doen het in een park. Omdat de parken geld kosten om binnen te komen hebben veel chinesen een abonnement op een park en is het voor hun ook een plek voor sociale contacten.

De parken zelf zijn heel mooi en rustgevend aangelegd. Er zijn heuveltjes met tempeltjes, er zijn  mooie beschutte plekken waar je soms alleen op de wereld lijkt te zijn, plekken met uitzichten op de omgeving, overdekte passages met prachtig geschilderd houtwerk, prieeltjes waar je even kan zitten met een schitterend uitzicht, bruggetjes die je iddylisch over water voeren tussen de wilgen door. Echt ik heb nog nooit zulke mooie landschapsarchitectuur gezien, maar ze hebben in de natuur hier dan ook genoeg inspiratie, alles is zo mooi!

Nadat we een rustige middag in het park hadden doorgebracht besloten we om nog een keer in Private Kitchen No.44 te gaan eten, het was de vorige keer zo lekker en we moesten toch pas om 20.30 op het station zijn voor de trein naar Xi’an van 21.30.
Nadat we weer heerlijk hadden gegeten zijn we snel terug naar het hostel gegaan om onze spullen op te halen en naar het treinstation te gaan. Uiteindelijk waren we toch een beetje laat vertrokken vanuit het hostel, om sneller te zijn besloten we met de taxi te gaan in plaats van met de metro.

Alleen… is er in Beijing altijd file…Overal. En na een moordende taxirit, de taxichauffeur wist dat we haast hadden, waren we 2 minuten te laat en hadden we de trein naar Xi’an gemist.

En dus hebben we nog een nacht in Beijing doorgebracht. Gelukkig hebben we ons kaartje kunnen omwisselen voor een nieuw kaartje. Helaas was het alleen nog maar mogelijk om een kaartje voor een softsleeper te kopen, dit is een soort super deluxe eerste klas die soms net zo duur is als vliegen.  Maar ja we hadden weinig keuze.

Doordat we een softsleeper hadden, was de reis naar Xi’an heel rustig, al was er niets softs aan onze softsleeper. Het bed bestaat namelijk uit een plank met een laken erover heen. Wel zaten er hele mooie franjes aan het bed en zag het er poepchique uit, we hadden zelfs sloffen voor in de trein.

Toen we aankwamen in Xi’an werden we van het station opgehaald door mensen van het hostel waar we gingen slapen, dit hadden we in Beijing geregeld. Het hostel Shuyuan was super leuk, het zat net binnen de stadsmuren en heel dichtbij het centrum. Je komt binnen in een soort woonkamer waar ook de incheck balie zit. De woonkamer verlaat je naar een binnenhof. Er is een ketting  van drie binnenhofjes die elk omsloten zijn door kamers voor twee of drie personen.  Vanuit de doorloop tussen twee hofjes kunnen de kamers betreden worden. Vanuit de hofjes loopt een trap naar de hogere verdiepingen. In de hofjes staan banken en tafels waar je gezellig kan zitten , het laatste hofje grenst aan het travelerscafe dat daar zijn terras heeft. Er heerste zo’n gezellige en relaxte sfeer dat we gelijk het backpackers gevoel hadden.

Van Xi’an de stad waren we niet zo onder de indruk,  we hebben daar een bell- en drumtower bekeken en we zijn de drumtower de laatste dag even in geweest, wat best leuk was. Het leukste in Xi’an was de moslimbuurt waar een grote straatmarkt was en we een chineese moskee hebben bezocht. De moskee was duidelijk een chinees gebouw maar toch waren ook de bloemmotieven en geometrische motieven aanwezig, die zo kenmerkend zijn voor islamitische architectuur. 

De dag nadat we in Xi’an aangekomen waren zijn we naar het Terracotta leger gegaan. Wel later dan verwacht omdat Chiel zijn toilettas in de trein had laten liggen en we toch op zijn minst moesten proberen of er misschien zoiets was als left luggage. Na een uur van de een naar de ander gestuurd te zijn en een hoop tekeningen gemaakt te hebben kwamen waar we moesten zijn. Maar helaas, geen gevonden bagage, alsof we dat hadden verwacht… Dus nu is de tas van Chiel 1kg lichter .

Het Terracotta leger was heel erg indrukwekkend. Al die rijen terra cotta soldaten, het zijn er zo veel en ze zijn allemaal verschillend. Wat nog meer bijzonder was waren de poppen die kapot in de aarde lagen, ze zien er zo levensecht uit dat het bijna eng is om ze zo kapot te zien.

Op de terugweg van het Terracotta leger hebben we de verkeerde bus terug naar Xi’an genomen. Er is een directe bus terug naar Xi’an voor de toeristen en een bus die langs alle buitenwijken van Xi’an rijdt voor alle mensen die bij het Terracotta leger werken. Wij hadden de tweede, deze deed er veel langer over om terug te komen. Maar we kregen wel het echte Xi’an te zien, het viel erg op dat de omgeving langs de toeristen weg er heel erg netjes uitzag en veel nieuwbouw stond. Terwijl langs de weg op de terugweg allemaal op z’n best verpauperde huizen stonden en op z’n slecht regelrechte krotten die er vaak nog erger uitzagen dan wat ik in Zuid Afrika heb gezien.
Wel is te zien dat er overal gebouwd wordt, dus het lijkt erop alsof de chinese overheid hier verandering in wilt brengen.

Op de terug weg naar het hostel hebben we gegeten in de moslimwijk in een of ander tentje en het eten was heerlijk!

Tags: Beijing, China, Michiel Campagne, Moslimwijk Xian, Tara Sonneveld, Terracotta leger, Xian

This entry was posted on Tuesday, October 20th, 2009 at 12:43 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.