blokkieom.com

Toen was het al weer tijd om Xi’an te verlaten, met de trein. Dit keer hadden we een hardsleeper en waren we 1,5 uur voordat de trein vertrok op het station. Het voordeel van zo vroeg op het station zijn is dat je nog ergens kan zitten tijdens het wachten op de trein. Het nadeel is dat als de trein te laat komt dat je dan wel heel erg lang moet wachten. En aangezien de trein bij ons een uur te laat kwam hebben we heel wat tijd op het station doorgebracht. 

Omdat we toch maar aan het wachten waren ging Chiel even heet water halen om thee mee te zetten. Overal in China is heet water te krijgen,  vaak gratis, om thee mee te zetten, instant noedels te maken enz. Je ziet dan ook veel mensen met een thermoskan met thee rondlopen, een gewoonte waar ik makkelijk aan kan wennen. ( ik ben hard op zoek naar een lichte onbreekbare thermoskan en we hebben al theeblaadjes gekocht)

Om wat te doen te hebben haalde ik mijn loneyplanet chinees boekje te voorschijn (echt super handig, Nico!) om uit te zoeken wat noedels in het Chinees is, dat stond er helaas niet in maar ik werd wel binnen een minuut omsingeld door een stuk of zes chinese mannen. Eerst stonden ze op een afstandje nieuwschierig te kijken maar toen de man die naast mij zat als eerste wat zei kwam ook de rest dichter bij staan en mee praten. Alleen dan wel in het chinees want ze konden allemaal geen woord engels.

Dus toen Chiel terug kwam met thee zag hij mij zitten omsingeld door 6 mannen die allemaal heel erg moesten lachen om mijn verwoedde pogingen om chinees te praten. Hij kwam er gezellig bijzitten en we hadden een soort van gesprek met hun. Wij wezen een zin, geschreven in chinese karakters, aan in het boekje om hun te laten lezen wat wij wilden weten en zij antwoorden in het chinees wat wij grotendeels niet verstonden. Wel hebben we het woord voor licht geleerd (deng) waar we in de trein nog wat aan hadden toen de conducteur ons probeerde uit te leggen dat we moesten gaan slapen omdat het licht uitging, en nee je hebt geen bedlampje het is dan gewoon donker.

Na een uur chinese woorden herhalen en een hoop gelach uit onbegrip over wat de ander wilde zeggen aan beide kanten waren we er wel klaar mee en heb ik het boekje opgeborgen. De ondertussen 15 mannen en 1 vrouw dropen af, maar natuurlijk niet voordat er foto’s gemaakt waren om thuis te kunnen laten zien. Je moet natuurlijk wel aan je familie kunnen laten zien wat voor rare europeanen je nou weer tegen bent gekomen.

We hoeften daarna gelukkig niet zo lang meer te wachten om in de trein te kunnen gaan. Op weg naar het perron werden we aangesproken door twee zweden die benieuwd waren waarom wij omsingeld waren geweest door chinezen. We legden het uit en ze wilden ook gelijk weten waar we zo’n andig boekje vandaan adden, zij vertelden dat ze veel meer moeite hadden met zich duidelijk te maken. We werden al snel weer van hun gescheiden omdat ze in een andere coupe zaten.

De coupe met hardsleepers ziet er uit als een soort koeien transport wagon.  Drie bedden boven elkaar aan twee kanten van een tafeltje, dit klinkt misschien zoals het in Europa zou zijn maar het grote verschil is dat de bedden niet afgescheiden kunnen worden van de gang. Hierdoor zie je als je in de gang staat van de coupe een lange rij gesrapelde bedden.  Aan de anderekant van de gang zitten naast de ramen nog kleine tafeltje en inklapstoeltjes voor mensen die niet in de trein slapen omdat ze ergens na een paar uur reizen als weer uitstappen.

Bij de zes bedden aangekomen waar wij zouden moeten gaan slapen, werd het ons niet helemaal duidelijk op welke bedden we nou precies moesten slapen. Een chinees vrouwtje dat daar ook zat met haar kleinzoon en nog wat familieleden, probeerde duidelijk te maken wat onze bedden waren. Toch was het pas veel later dat we doorkregen dat zij niet in de trein sliep, maar gewoon op onze bedden zat omdat ze ergens wilde zitten. Hoewel het een aardig vrouwtje was, vonden we het wel een beetje vervelend dat ze op onze bedden zat terwijl het licht al uit was en wij toch wel graag wilden slapen.

Terwijl het nog licht was, kwam Tamar, een van de israelische meisjes met wie we naar Songpan zijn geweest, met ons kletsen. Ze was ook benieuwd waarom wij omsingeld waren geweest in de wachtruimte op het station. Amit haar vriendin kwam er later ook bij zitten. Ze vertelden wat zij gingen doen en vroegen of we zin hadden om mee te gaan, drie dagen paardrijden door de bergen leek ons wel wat en zo zijn we in Songpan terecht gekomen. Lorrain het Amerikaanse meisje dat mee was hebben zij in het hostel in Chengdu ontmoet.

Toen we eindelijk gingen slapen zat er weer een heel stel nieuwsgierige chinese mensen om ons heen. Omdat we de lakens van de trein er vies uit vonden, zien wilden we in onze slaapzak gaan liggen. Blijkbaar hadden ze dat nog nooit gezien want ze wilden er allemaal aanzitten en zaten wederom om onze vreemdheid te lachen.

Chiel was moe en werd er een beetje geirriteerd van, dus toen een man weer de slaapzak aanraakte deed hij zijn fameuze woef van een hond. De man schrok zich kapot tot groot vermaak van de anderen die om ons heen zaten. Daarna heeft niemand ons meer aangeraakt al zijn ze wel nog heel lang om ons heen blijven zitten kletsen.

Tags: China, Hardsleeper, Michiel Campagne, Taalbarierre China, Talenboekje, Tara Sonneveld, Trein, Xian

This entry was posted on Tuesday, October 20th, 2009 at 12:47 and is filed under China. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.