blokkieom.com

Voor nieuwe foto’s klik hier.

Zoals ik vertelde in ‘lachen om de taalbarierre’ zijn we met drie meiden naar Songpan gegaan om daar te gaan paardrijden. De ochtend nadat we in Chengdu aan waren gekomen met de trein moesten we al weer om 5.30 op om de bus naar Songpan te halen.

Moe en versuft kwamen we met de taxi aan op het busstation. Omdat we nog kaartjes moesten kopen waren we iets te vroeg gekomen. En dat is maar goed ook want ik ken geen volk dat beter is in voordringen dan Chinezen, echt het betere ellebogenwerk.

Gelukkig hadden we op tijd kaartjes weten te bemachtigen en zaten we vijf minuten voor vertrek in de bus. Dachten we dan.. een half uur later stond de bus nog steeds stil en pas 45 minuten na de officiele vertrektijd kwam er beweging in de bus. Toen dachten we nog dat dat een speciale reden had of zo, maar we hebben ondertussen al wat meer met de bus gereisd en we hebben het nog geen een keer meegemaakt dat de bus op tijd vertrokken is.

De busreis was een verhaal apart. Een deel van jullie zal weten dat er een zware aardbeving in de omgeving van Chengdu is geweest een jaar geleden. Nou die omgeving was waar wij naar toe gingen.
Het was een twaal uur durende reis van wegwerkzaamheden en heel veel stof daardoor.  En aangezien de buschauffeurs hier gestoord zijn gaan ze echt niet langzamer rijden als er ergens geen asfalt meer ligt. Als de weg net zo breed is als de bus hoef je geen vaart te minderen om te voorkomen dat je in een afgrond stort. Inhalen in een buiten bocht op de helft van de tegenligger in een tunnel, geen probleem. (niks voor jou he mam:))
Maar we zijn levend aangekomen en we hadden maar twee uur vertraging. Ik vraag me af hoe de buschauffeur moet rijden om zonder vertraging aan te komen, al ben ik blij dat we dat niet hebben meegemaakt.

In Songpan werden we afgezet voor het bedrijf dat het paardrijden organiseerd een het bijbehorende hostel. We werden verwelkomd door de eigenaar van de paarden en Emma, een slimme tante met haar eigen restaurant Emma’s kitchen. Emma heeft een tijdlang gewerkt voor het paarden bedrijf maar heeft heel slim een restaurantje geopend met westers voedsel voor toeristen die terug komen van het paardrijden en zin hebben in iets anders dan chinees.
Daarnaast is ze super behulpzaan voor alle toeristen die bij haar komen eten, ze helpt je met het regelen van een overnachting in een andere plaats, regelt vervoer, geeft tips over leuke reisroutes enzovoort. Ze heeft ons ook een aantal keer geholpen met dingen uitzoeken en ze heeft de buskaartjes voor ons naar Maer’kam vanuit Songpan voor ons gekocht. Echt heel erg lief.

Binnen een uur dat we in Songpan aan waren gekomen hadden we gegeten, een overnachtingsplaats en hadden we de paardentocht geregeld. Ze waren echt helemaal voorbereid op ons, maar wel op een leuke behulpzame manier.  We zouden drie dagen gaan paardrijden met als doel de Xuebaou, een bergtop van 5588m. We zouden twee nachten gaan slapen in een tibetaans dorpje en op de terugweg langs een tibetaans klooster gaan.

“s Avonds hebben we nog even handschoenen gekocht omdat het koud zou kunnen worden zo hoog. De volgende ochtend was het stralend blauw en was het zo warm dat we in een t-shirt konden rondlopen.

Toen we naar het vertrekpunt liepen (10 meter van Emma’s kitchen waar we hadden ontbeten) stonden daar een stuk of vijftien paarden. Het leek wat veel voor vijf mensen en het bleek al snel dat er nog vier mensen mee gingen. Fransen van onze leeftijd, Benoit en Fanny en Damian en Jenny, voor Chiel wel veel leuker dat er nu meer jongens mee gingen. En ze bleken ook heel erg aardig te zijn.

Er waren vijf gidsen/begeleiders mee en we waren een hele colonne die bepakt en bezakt te paard vertrokken. De bewoners van het dorp keken ons dan ook bevreemd na. Gelukkig waren we snel het dorp uit en begonnen we aan de eerste klim een berg op.

 A l snel werd duidelijk dat mijn paard en dat van Lorrain nogal moeilijk waren samen. Mijn paard zocht elke keer de mijne op en probeerde dan te passeren waarop haar paard reageerde door te bijten en mijn paard de pas af te snijden. Omdat we allebei niet echt ervaring hadden met paardrijden was er niet veel wat we eraan konden doen.

Behalve dat ik de hele tijd moest opletten dat mijn paard er niet vandoor ging was het paardrijden heerlijk. We reden eerst over een bergkam door een glooiend herfstlandschap, dit gebied heeft prachtige kleuren in de herfst. Het kleurt fel geel, oranje en rood, met het zonnetje en de blauwe lucht erbij geeft dit een vrolijke kleurrijke omgeving.

Na twee uur rijden  zagen we de eerste sneeuwwitte bergtoppen schitteren in de zon, met de felle herfstkleuren gaf dit een sprookjesachtig beeld. We reden verder en kwamen in ruwer landschap, meer rotsachtig, minder bomen en meer grijsgroene struiken. Hier begon het ook wat kouder te worden, toen we afstegen om een stuk te gaan lopen om de paarden rust te geven werd het tijd om een trui aan te trekken. We konden goed merken dat we hoger kwamen, we kwamen van 2800m en zouden gaan slapen die avond op 3800m, best een groot verschil.

Dit zagen we ook heel duidelijk terug in de omgeving, hoewel de hele rit in de bergen was hebben we hele gevarieerde landschappen gehad. Het ene moment was het bosrijk en liep je twee aan twee over een breed pad, het andere moment liep je achter elkaar op een smal paadje langs een afgrond op een helling met wat lage struiken en een grote grasvlakte.

We zijn met de paarden door rivieren gelopen en ik was elke keer weer blij dat het paard niet struikelde en zichzelf pijn deed door een steen in het water. Ik heb een groot respect voor hoe de paarden ons elke keer veilig naar de plaats van bestemming hebben gebracht. We hebben echt hele steile hellingen beklommen en afgedaald, ik heb nooit geweten dat paarden dat zo goed konden.

Na zes uur op het paard begon iedereen het toch wel een beetje zat te worden, het werd koud, en we hadden ondertussen flinke zadelpijn. Toen we tijdens het eten mochten zitten op de houten bankjes om de lage eettafel was het vechten om een kussen, er waren er maar twee. Het einde van de rit kwam in zicht toen we over een smal weggetje een tibetaans dorpje inreden.

Terwijl we tussen de huizen en de landbouwgrond doorreden zagen we overal geiten en zwarte varkens lopen. Alle varkens leken van een ander formaat te zijn en er was er zelfs een die niet groter dan mijn hand was. De huizen zagen er traditioneel uit maar hadden wel allemaal een zonnecollector op het dak en kunstof kozijnen. Waarschijnlijk kunststof omdat dat lang mee gaat en geen onderhoud nodig,  het beschermfolie voor het transport zat nog op de kozijnen. Misschien waren de inwoners van onderstelling dat de kozijnen dan nog langer mee zouden gaan?

Het huis waar wij gingen slapen lag aan de rivier en was kleurrijk beschilderd. We deden alles in de keukenruimte omdat dat de warmste ruimte in het huis was, in de rest van het huis was het 1 a 2graden. De wc was heel bijzonder, het huis en de wc lagen een meter hoger dan het erf, als je naar de wc ging begreep je waarom. De wc was een houten huisje met een betonnen vloer, in de vloer zat een langwerpig gat om door te poepen en plassen. Dit kwam dan mooi een meter lagerop de grond in de buitenlucht terecht. Ik ben vergeten een foto te maken maar stel je maar gewoon een betonnen vloer met gat en daaronder een grote berg poep voor.

In de keuken/eetkamer/huiskamer hebben we gezellig met Benoit en Fanny zitten kletsen. Zij hebben twee jaar in China gewoond en gingen na deze vakantie weer terug naar Frankrijk. Na twee jaar wonen en werken in zo’n vreemde cultuur waren ze blij weer terug te gaan naar Frankrijk. We hebben afgesproken dat we als wij terug zijn van onze reis we ze gaan bezoeken en ik ben benieuwd hoe ze er dan over denken.

Onze gastheren en vrouw verzorgden alles, eten, drinken, de afwas, als je vroeg of je kon helpen lachten ze en zeiden ze vriendelijk maar kordaat nee. We hadden toch alleen maar in de weg gelopen denk ik.
De vrouw des huizes zag er prachtig tibetaans uit, klederdracht en mooi opgestoken haar met felle strokken wol erin, en een gezicht waar je aan kan zien dat ze altijd in de buitenlucht is en veel kou heeft mee gemaakt.

Na het avondeten waren we allemaal moet en zijn we vroeg gaan slapen. We sliepen met z’n allen in een kamer op de grond, wat mij alles mee viel achteraf, Chiel niet maar ik heb natuurlijke kussentjes waar ik voor het eerst eens blij mee was . Toen we de volgende ochtend wakker werden sneeuwde het en het was koud. We zouden die dag naar Xuebaou (de gele top van de opgaande en ondergaande zon) gaan, wat betekende dat we nog 800m zouden stijgen en het nog kouder zou worden. Om te voorkomen dat we weg zouden vriezen hebben we allemaal een tibetaanse jas aangedaan en zagen we eruit als wattenbolletjes op ons paard.

Op weg naar de berg zijn we heel erg sterk gestegen, gelukkig had niemand last van de hoogte. Eenmaal op de berg was het flink opgeklaard en hadden we een schitterend uitzicht op de Xuebaou en de omgeving. Nadat we van de paarden waren afgestegen klommen we een stukje verder omhoog om de Xuebaou nog beter te kunnen zien. We konden goed merken dat we hoog zaten, al na twee meter lopen waren we moe. Hijgend kwamen we boven op de heuvel, terwijl de gids die bij ons was gebleven, de rest was met de paarden weer gedaald, vrolijk zonder enige moeite heen en weer aan het rennen was.

Na een half uur waren we koud en wilden we weer terug, en we begonnen aan de afdaling naar onze paarden. Daar kwamen we door de beweging in de warme jas juist weer warm en bezweet aan en we waren blij toen de tibetaanse jas uit mocht. We stegen op en twee uur later waren we weer terug bij onze slaapplaats. We gingen eten en weer vroeg naar bed.

We zijn de volgende dag vroeg terug gegaan en we zijn nog langs het tibetaanse klooster gegaanwaar we even mochten rond kijken. Het klooster was mooi maar alles deed pijn en we hadden het koud, dus we waren wel blij toen we weer in Songpan aan kwamen.

Eenmaal terug hebben we afscheid genomen van de gidsen en de paarden en zijn we naar Emma’s Kitchen gegaan om te regelen dat we dezelfde middag nog naar Jiuzhaigou zouden gaan. Lorrain, Tamar en Amit zouden ook weer mee gaan.

Tags: Busreis China, Emma's Kitchen, Hooglanden, Michiel Campagne, Paardrijden, Sichuan, Songpan, Tara Sonneveld, Tibet, Tibetaanse cultuur

This entry was posted on Sunday, October 25th, 2009 at 16:39 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.