blokkieom.com

*UPDATE* Klik hier voor nieuwe foto’s.

Nou hehe, eindelijk weer een update! De afgelopen dagen (voelt als weken) hebben we in een gebied gezeten zonder internet gezeten en morgen waarschijnlijk weer.

We zijn inderdaad de middag dat we terug waren gekomen van het paardrijden doorgegaan naar Jiuzhaigou. Emma heeft voor ons een taxibusje geregeld en een plek om te slapen. Eerst was het allemaal een beetje moeilijk omdat Tamar een drie persoonskamer voor 100 yuan te duur vond, dat is 4 euro per persoon, je kan begrijpen dat Chiel en ik dat nogal irritant vonden. Gelukkig hadden wij een twee persoonskamer, voor 9 euro totaal, zodat we ons even konden terug trekken.

Op het eerste gezicht leek het guesthouse heel erg chique, eigen douche met warm water, zit wc en niet een frans toilet. Maar nadat we er een dag hadden gezeten waren we het erover eens dat het toch niet zo geweldig was, het toilet was verstopt en stonk enorm, zo erg dat we ’s avonds een nieuwe kamer hebben gekregen waar het toilet ook stonk maar iets minder. De douchekraan lekte, overal zat schimmel en er was volgens mij maar een uur per dag een warme douche en die miste wij altijd. Maar ja, we hadden in elk geval privecy en het was niet duur.

We zouden eigenlijk de volgende ochtend naar het park gaan, maar toen we wakker werden voelde Chiel zich niet geweldig en we wilden eigenlijk niet met de meiden naar het park gaan. We werden een beetje gek van ze en  Jiuzhaigou is wel een van de dingen waar we al een jaar naar hadden zitten uitkijken om te doen in China. Dus draaiden we ons nog eens een keertje om en gingen de dag erna samen naar het park.

Die dag hebben we alleen geinternet en zijn we even de bergen in geklommen die in de buurt van het dorp waren. We hadden vanaf de weg tibetaanse gebedsvlaggetjes zien wapperen op de berg en we waren nieuwsgierig naar wat er zou zijn. Er bleken daar grote gebedsmolens te staan die aangedreven werden door water.
Langs het water liep er voorbij de gebedsmolens een paadje omhoog. Nieuwschirig waar het toe zou leiden, volgden we het de bosjes in. Na een stijle klim en een gevecht met dichte bebossing stonden we in een keer op een open plek waar brandhout gestapeld lag. Ik zag het paadje langs het hout weer het bos in verdwijnen, ik volgde het weer verder omhoog, maar Chiel had geen zin.

Ik moest het water oversteken waar het paadje de hele tijd naast had gelopen. Omdat ik wilde dat Chiel toch mee zou gaan riep ik dat het heel mooi was, ik wist zeker dat daar iets moois zou zijn dus ik was niet helemaal oneerlijk. Chagerijnig klom Chiel ook over de boomstammen over die als brug dienden. We klommen verder omhoog door de rivier heen. De bergtoppen met herfstbomen torenden om ons heen en we hadden tussen de bergen door uitzicht op de andere kant van het dal waar het dorpje lag.

Toen we hoog genoeg waren zagen we een waterval van de stijle rotsen vallen. Het was heel mooi, we stonden daar met z’n tweeen en we hoorden alleen vogels en het kletteren van de waterval. Chiel was toch wel blij dat hij mee was gegaan.

De volgende dag op 20 oktober zijn we naar Jiuzhaigou gegaan en op mijn verjaardag zijn we naar een ander park gegaan, Huanglong. Op mijn verjaardag waren we al weer een dag in Songpan waar het een stuk gezelliger was dan in het guesthouse in Jiuzhaigou.

Beide parken waren heel mooi en bijzonder. Jiuzhaigou had prachtige herfstkleuren en 118 onnatuurlijk azuur blauwe meren. Jiozhaigou betekend negen dorpen vallei en is zo genoemd wegens de negen tibetaanse dorpen die verspreid in de vallei liggen.

Volgens de legende zijn de meren in Jiuzhaigou ontstaan toen de godin Wunosemo door een jaloerse duivel gedwongen werd om haar magische spiegel te laten vallen. Ze had de spiegel gekregen van haar minnaar de krijger god Dage. De spiegel was door de wind uit de bergen en het water uit de wolken gepolijst. De 118 stukken waarin de spiegel brak zijn de meren van Jiuzhaigou.

Ook over Huanglong bestaat er een legende over het ontstaan van dit vreemde natuurverschijnsel. Huanglong betekent Gele Draak. Volgens de legende is Huanglong, nadat hij koning Yu geholpen had met het beschermen van de rivieren in de vallei, hier gaan slapen. Eerst om op krachten te komen en uiteindelijk is hij hier onsterfelijk geworden en slaapt hij er nog steeds. De gele verkalkte vijfers zouden de schubben van de draak zijn

.

Beide parken waren heel mooi en bijzonder. Toch wil ik voorlopig niet meer naar een Chinees natuurpark. Hoewel chinezen het prachtig lijken te vinden als een park bomvol is, krijg ik het er benauwd van. Daarnaast wordt er in elk park maar een route gemaakt die je kan lopen zodat je zo snel mogelijk van de ene ‘hotspot’ naar de andere kan lopen om foto’s te maken. Als je tenminste niet gewoon de bus neemt van de ene plek naar de andere plek om foto’s te maken, zoals de meeste Chinezen in Jiuzhaigou deden.

Jiuzhaighou is een fantastisch mooi en groot natuurpark, het is 720m2 groot en dan is er maar een route waar je met z’n alle achter elkaar aan mag lopen, echt zonde. Het lijkt wel of het hier niet om het zien en genieten van een plek gaat maar om het laten zien dat je er geweest bent. Ik kreeg een beetje het gevoel alsof ik door de Efteling aan het lopen was in plaats van door de natuur. Dat werd nog eens versterkt doordat je op een houten pad loopt dat tussen de 20 en 50 cm boven de grond ligt. Plaatselijk is het vlonder verbreed om ruimte te bieden aan alle Chinezen die er foto’s willen maken.

Toch was het er verschrikkelijk mooi en we hebben omdat alle Chinezen de bus namen ,de eerste vier uur heel rustig door Jiuzhaigou kunnen lopen op de hotspot plekken na.

We hebben vogels horen fluiten, terwijl we uitzicht hadden op een van de “mider” mooie azuur blauwe meren. Op dat moment kreeg ik tranen in mijn ogen van de bizar mooie omgeving waar we in stonden. De geur van het bos, het geluid van de wind in de bomen, de extreme rust, de herfstkleuren, het azuurblauw van het water en de afwezigheid van Chinezen maakten het bijna pijnlijk mooi.

Maar omdat ik me niet kan voorstellen dat er een mooier park in China bestaat dan Jiuzhaigou, is het alle drukte niet waard en heb ik de parken hier voorlopig afgezworen.

This entry was posted on Wednesday, November 4th, 2009 at 15:39 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.