blokkieom.com

Voor iedereen die de vorige post al heeft gelezen, ook daar hebben we nu een nieuwe foto set voor aangemaakt. Klik hier voor de foto’s van Jiuzhaigou en Huanglong.

Klik hier voor de nieuwe foto’s die bij deze post horen.

Zaterdagochtend zijn we vertrokken vanuit Songpan richting de Tibetian Highway en Litang. We reizen van Songpan-Mearkam-Danba-Tagong naar Litang. In Emma’s kitchen hebben we twee Nederlanders ontmoet, Maria en Mart. Zij gingen ook richting Litang en hebben ons deze route geadviseerd.

Al snel na vertrek kwamen we in de mist en sneeuw terecht. We konden nog geen drie meter ver zien vanuit de bus.  Door de sneeuw kon je niet echt zien waar de mist eindigde en de aarde begon.  Na een paar uur begon het grijswit van de omgeving geelwit te kleuren, de zon begon door te breken. Het leek alsof we op zondagochtend onder een donzen deken lagen op het moment dat de zon net haar eerste licht op de deken wierp. Het was magisch.

Toen de zon helemaal doorgebroken was en de mist was weggetrokken, zagen we dat we op een hoogvlakte waren. Het hele land was wit van de sneeuw, maar het was zo’n dun laagje dat je nog steeds kon zien dat het graslanden waren. Het was zo inmens weids dat je het als rasechte Nederlander bijna niet kan voorstellen.

In de velden zagen we af en toe een kudde Yaks staan, dat zijn een soort koeien met heel lang haar. Vaak stonden de yaks  in de buurt van Tibetanen en een tentje of een geimproviseerd huisje om in te slapen. Vanaf het moment dat we op deze vlaktes waren hadden we het gevoel dat we op reis waren en niet meer op vakantie.

We hebben zeker nog drie uur gereden door deze eindeloze hoogvlakten voordat we een dorpje tegen kwamen. We stopten hier voor een lunchpauze van een half uurtje.

Omdat we vergeten waren in Songpan te pinnen besloten we een pinautomaat te zoeken. We hadden al snel een bank gevonden maar de aanwijzingen vanuit daar naar de ATM hebben ons niet naar de juiste bestemming gebracht. Hier hebben we onze eerste cultuurshock gehad, het was er zo anders dan we gewend zijn en we werden door iedereen aangestaard dat we ons heel vreemd voelden. Het was wel bijzonder om daar rond te lopen, er kwam op een gegeven moment een man naar Chiel toe lopen en hij hield zijn hand boven zijn eigen hoofd en vervolgens veplaatste hij zijn hand veertig centimeter omhoog boven Chiels hoofd. Hij keek Chiel bevreemd aan en verwonderd over zijn lengte liep hij lachend weg.

Terug in de bus veranderde het landschap snel, we reden langs een rivier met de stroming mee, terwijl de rivier breder werd, werden de bergen hoger en hoekiger. Toen we in Maer’kam aankwamen zaten we in een dal aan de rivier en hielden de hoge bergpieken de zon tegen.

De volgende ochtend vertrokken we naar Danba. We zaten in een gammele bus die over het slechte wegdek hotste en steeds voller werd. Kennen jullie het spelletje ‘ Hoeveel Chinezen passen er in een bus”? Het leek alsof dit gespeeld werd door de buschauffeur, er kan altijd nog iemand bij, de bus is waarschijnlijk pas te vol als die niet meer kan rijden.

Bij een lange tussenstop ontmoetten we een chinese jongen van onze leeftijd uit Kanton. We hebben een tijdje met hem staan praten over waar hij heen ging ( Tibet, Nepal, India), waar wij heen gingen en wat we van China vonden. Daarbij hebben we geen oordeel geveld over de politiek in China, maar we hebben het vooral over het land en de mensen gehad. En dat het ons opviel dat er zoveel gebouwd wordt in China. Overal waar we komen zien we steigers, half afgebouwde bouwwerken en bouwvakkers.

We hebben gelezen in het boekje Ninbo in China dat 90% van het staal in de bouw op dit moment in China zit. Ninbo is een architectenbureau uit Nederland dat onderzocht heeft of ze projecten wilden gaan doen in China. Uiteindelijk hebben ze om verschillende politieke en mensenrechten rededenen besloten om dit niet te doen. Als je ziet hoe inefficient alleen al hun steigerconstructies zijn en hoeveel staal ervoor wordt gebruikt wil je dat wel geloven. Ze bouwen hun stalen steigers op dezelfde manier als ze de bamboe steigers bouwen, maar omdat staal minder doorbuigt dan bamboe zou je daar veel minder van kunnen gebruiken.

De Chinese jongen vond dat er veel te snel en te veel gebouwd wordt in China, zonder rekening te houden met duurzaamheid en het milieu. Ik vroeg hem of daar nu een discussie over gaande is in China, hij antwoordde dat er in China niet gediscussieerd wordt. Dus vroeg ik hem of er medestudenten van hem op de universiteit het zelfde over dachten. Hij zei van wel, maar volgens hem maakte dat niets uit omdat zij er toch niets over te zeggen hebben. Ik zei hem dat het wel uitmaakte omdat zij in de toekomst degene zijn die er wel iets over te zeggen hebben, hij keek me ongeloofwaardig aan en we stopten over dit onderwerp. Het zal wel een hele westerse manier van denken zijn geweest.

Terwijl we verder met hem praatten liet hij duidelijk blijken dat hij het waardeerde dat wij onbevooroordeeld geinteresserd zijn in China en dat het Chinese volk gekleineerd voelt door het snelle oordelen van het westen. Ik probeerde hem uit te leggen dat zijn gedachte dat het hele westen snel oordeeld over China hetzelfde is als de gedachte van sommige mensen in het westen dat China een tweederangs land is, maar dat lukte me niet echt.

Toen we in Danba aankwamen heeft hij ons geholpen met het vinden van een hostel en heeft hij voor ons er een taxi naar toe geregeld. Hij vertelde ons ook dat er een Tibetaans festival was in de omgeving en dat het heel interessant zou zijn om daar heen te gaan.

We namen afscheid en wensten hem veel geluk op reis.

This entry was posted on Saturday, November 7th, 2009 at 09:55 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.