blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s.

De eerste dag in Danba zijn we naar een dorpje in de buurt van Danba gegaan, Jiaju. We hadden de dag ervoor al gehoord over het festival dat hier in de omgeving gaande was de komende week  en die dag was het in Jiaju. We wisten toen nog niet echt wat het festival inhield behalve dat het Tibetaans was en dat het elke dag voor vijf dagen lang in een ander dorpje in de omgeving plaats vond. Later heeft Chiel van een Chinese journalist, die daar ook was, gehoord dat het is om de goden te bedanken.

In het westen van Sichuan, waar Danba ligt, leeft de Tibetaanse cultuur heel sterk. We hebben van meerdere mensen gehoord dat het hier zelfs authentieker is dan in Tibet zelf. Dit komt mede doordat de Chinese overheid hier veel toleranter is tegenover hun cultuur. In Lhasa bijvoorbeeld is het niet toegestaan om een foto van de Dalai Lama in huis te hebben, terwijl in deze omgeving iedereen een foto van de Dalai Lama heeft. Dit komt mede omdat de Dalai Lama van origine niet alleen een religieus leider in Tibet is maar ook de politiek leider. Hij heeft officieel afstand gedaan van zijn politieke rol. Alleen wordt dit niet erkend door de Chinese regering. Waarschijnlijk omdat hij officieel wel afstand van die rol kan nemen maar voor de Tibetanen tocht echt gewoon nog hun leider is, ze houden van hem.
Dit is allemaal wel echt in een notendop en het zit natuurlijk wel een stuk complexer in elkaar.

We gingen samen met twee Israelische jongens naar het festival, Ido en Omri. De avond ervoor had ik Ido ontmoet, toen ik gebruik maakte van het internet in het hostel. Daar vertelde hij mij dat ze de volgende dag ook naar Jiaju zouden gaan. Dus besloten we met z’n vieren een taxi er naar toe te nemen.

Het festival was heel leuk en interessant, het was op een klein grasveld op een heuvel boven Jiaju. Het was anders dan we verwacht hadden. We hadden beelden gezien van de dag ervoor in Danba en dat was veel groter geweest, maar dit was wel heel speciaal. Bijna iedereen liep in traditionele kleding met traditionele haardracht.. op toeristen zoals wij na. De Chinese toeristen vielen iedereen lastig door overal foto’s van te maken en mensen voor de foto’s in rare posities te laten staan, ook wij ontkwamen hier niet aan. We hebben een paar uur lekker in het gras gezeten en gekeken naar de traditionele dansen en geluisterd naar de traditionele zang. Door het lekkere weer hebben we er optimaal van kunnen genieten.

Terug in Danba besloten we een ander hostel te zoeken. Waar we nu zaten had namelijk een gedeelde douche en wc in een. Nou heb ik niet zo’n probleem met het delen van een douche maar als andere mensen die douche ook gebruiken om in te poepen vind ik dat iets minder geweldig. Ze hebben hier van die sta wc’s en wordt gelijk gebruikt als afvoer voor de douche.

Ido en Omri hadden er ook moeite mee en hadden de dag ervoor een goedkoop hotel gevonden met twee persoonskamers met eigen douche en een westers toilet.  Ze vertelden dat er nog heel veel kamers vrij waren en dat wij er dus ook wel terecht zouden kunnen. Het was dicht bij ons andere hostel en we besloten met hun mee te gaan om te kijken of er ook nog kamers voor ons waren.

Toen we er kwamen deed de jongen achter de balie heel erg moeilijk, hij kon geen Engels en we begrepen niet wat het probleem was. Maar we dachten laten we het dan maar ergens anders proberen. Omdat de andere hotels veel duurder waren besloten we om nog een poging te wagen in het eerste hotel. Het leek erop alsof ze ons de eerste keer niet goed hadden begrepen en ze misschien dachten dat we een vier persoonskamer wilden die ze niet hadden. Chiel en ik bleven bij de bagage en Ido en Omri gingen nog een keer proberen uit te leggen dat we twee twee persoonskamers wilden.

Dit keer leek de jongen het begrepen te hebben en konden we twee kamers huren, helemaal blij installeerde we ons in het luxe hotel. Het was heel mooi en schoon en het kostte ons maar 4 euro per persoon. Het was alleen raar dat ’s avonds toen ik op internet was een meisje naar mij toe kwam om te zeggen dat ik naar bed moest gaan. Ik zat beneden in de lobby en het meisje dat mij kwam vertellen dat ik weg moest leek zelf op internet te willen. Ik probeerde haar eerst te negeren maar ze bleef maar volhouden, dus geirriteerd ging ik terug naar de kamer. Soms word je echt moe van de taalbarriere, het meisje kon een heel klein beetje engels en bleef maar zeggen dat ik naar bed moest van de politie, ik wist niets van een avondklok, maar ja laat ook maar, denk je dan.

Later toen Ido en Omri weggingen om avond te eten vertelde ik hun erover en zij vonden het ook maar raar, het was bijna alsof we daar niet mochten zijn. Chiel en ik gingen niet mee uiteten omdat we geen honger hadden en vroeg wilden gaan slapen.  Chiel ging net slapen en ik lezen toen er aanhoudend aan de deur geklopt werd. Ik had eerst geen zin om open te doen, maar er werd steeds harder geklopt dus stond ik op en deed de deur open.

Ik stond oog in oog met een Chinese politie agent, als ik niet al eerder een raar gevoel had gehad bij het hotel dan was ik me kapot geschrokken. Nu was ik niet eens zo verbaasd, ik stond me gelijk af te vragen hoe diep we in de problemen zaten en wat we eigenlijk fout hadden gedaan. Zonder enige uitleg vroeg de agent of er nog meer buitenlanders waren, ik wist niet goed wat ik moest doen en deed maar alsof mijn neus bloedde en wees op Chiel in onze kamer. Ik was bang om iets over Ido en Omri te zeggen, dus hield ik mijn mond.

De agenten waren met z’n zessen en de enige die engels kon zei dat ik moest wachten en liep weer weg. Ik vertelde Chiel voor zover ik het wist wat er aan de hand was en hij kleedde zich maar weer aan. Omdat ik wilde weten wat er zou gebeuren sprak ik een van de agenten aan. Hij kon geen Engels en haalde de andere agent er weer bij, er was duidelijk van zijn gezicht te lezen dat hij het stom vond dat ons niet gelijk was uitgelegd wat er aan de hand was.

De agent die engels kon legde uit dat het hotel geen certificaat had om buitenlanders te mogen huisvesten en dat we mee naar het bureau moesten om een verklaring af te leggen. Omdat ik verder geen problemen wilde en het er niet op leek alsof ons iets verweten werd vertelde ik hem ook over Ido en Omri. We waren de mensen van het hotel niets verschuldigd, ze hadden ons hierover immers niets verteld en ik was best pissig dat we nu naar het politiebureau moesten.

Nadat ze klaar waren met op alle deuren te kloppen, moesten we mee naar het bureau. Na het afleggen van de verklaring zouden we in een ander hotel geplaatst worden.  Op het bureau was iedereen heel aardig tegen ons, we waren een beetje sceptisch daarover, maar allang  blij dat ons niets werd verweten. We kregen zelfs een kopje thee, Chiel kreeg een sigaret aangeboden en aan Tara werd het niet eens gevraagd. De agent leek ons verhaal wel een beetje dom te vinden en het leek alsof ze ons erom uitlachten. Vooral omdat wij niet degene waren die uiteindelijk de kamers hadden geregeld maar Ido en Omri, hij leek het heel vreemd te vinden dat iemand anders onze kamer had geregeld.

Omdat het Engels van de agent niet heel goed was heb ik het verhaal meerdere keren moeten vertellen en toen ik klaar was waren we allebei moe en chagerijnig, vooral omdat we niet echt serieus werden genomen. De agent noteerde alles wat ik zei in het Chinees en op het einde moest ik bij elk zinnentje een vingerafdruk zetten. Daarna zijn we bij het nieuwe hotel gaan kijken of het goed was. Het was niet geweldig maar wel goedkoop.

Na de check van het nieuwe hotel zouden we onze spullen en Ido en Omri gaan halen, maar toen we buiten kwamen stond er geen politiewagen meer om ons te vervoeren. Er was een noodoproep geweest en omdat er maar een politiewagen in heel Danba was, hadden de agenten die achter waren gebleven in de auto moeten gaan.  We liepen naar het politiebureau dat honderd meter verderop in de straat was. Dat we uberhaupt met de auto naar het hotel hadden moeten gaan was voor mij een raadsel, maar goed.

Toen we aankwamen bij het politiebureau, kwam ook net het politiebusje aan met een dronken man, het noodgeval…
Blijkbaar was er toch een andere auto want nu namen we een 4×4 en gingen we met zwaailichten aan naar het hotel waar onze spullen waren. Ido en Omri waren er toen we terug kwamen en zonder veel uitleg accepteerden ze dat ze moesten inpakken en verhuizen.

Nadat we in het nieuwe hotel geinstalleerd waren hebben we hun bij een biertje bijgepraat over die avond.

Uitgeslapen zijn we de volgende ochtend met Ido en Omri gaan ontbijten en besloten we met z’n vieren naar een Tibetaans dorpje in de buurt te wandelen. Het klikte wel tussen ons en we vonden het allemaal leuk om wat samen te gaan doen.

De wandeling naar de berg waar het dorpje lag kostte ons anderhalf uur, daarna moesten we nog de hele berg beklimmen naar het dorpje toe. Het was wel heel erg de moeite waard, het dorpje was heel mooi en rustig en de mensen heel vriendelijk. We vroegen de weg aan een aantal dorpelingen en ze liepen met ons mee om de weg te wijzen, we kwamen uit bij een soort guesthouse. Aan de achterkant van het huis, bij de keuken sprak een charmante Tibetaanse vrouw van onze leeftijd ons aan. Zonder Engels te kunnen vroeg ze ons waar we vandaan kwamen. Ze verbaasd toen we haar uitlegden dat we uit Danba waren komen lopen en bood ons thee aan.

Na de thee zijn we verder gaan lopen naar een watchtower boven het dorpje. Toen we boven kwamen was het uitzicht spectaculair, vooral doordat de lucht tussen de bergen mystiek heiig was.

De laatste dag in Danba wilden we nog een Tibetaansdorpje gaan. Maar dit keer met de taxi want we hadden geen zin om weer heel veel te lopen. Uiteindelijk hebben we het dorpje nooit gevonden ook al zei de taxi chauffeur dat het vijf minuten lopen was vanaf de plek waar hij ons afzette. Waarschijnlijk bedoelde hij 5 uur.  Maar we hebben een hele mooie wandeling gemaakt door een dal langs een rivier, dus het maakte niet zo heel veel uit.

De volgende dag zouden we samen met Ido en Omri naar Tagong gaan om vanuit daar door te reizen naar Litang.

This entry was posted on Tuesday, November 17th, 2009 at 11:30 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.