blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

We lopen inderdaad een beetje achter met de verhalen en foto’s.  Vandaar dat we er nu twee posten. We zijn in Tagong geweest van 29 oktober tot 2 november. Het probleem is dat we niet altijd internet hebben, maar we doen ons best om de komende tijd weer wat in te halen!

De reis naar Tagong was lekker kort, we hoefden maar vier uur in de bus te zitten. Tagong was een tussenstop op weg naar de Tibetian Highway naar Litang. We waren van plan om hier te overnachten en de volgende dag door te reizen richting Litang.

Het laatste uur van de rit was verschrikkelijk, we moesten in een taxibusje want de publieke bus ging niet naar Tagong. De weg tussen Tagong en Bamei, waar we op het busje stapten, hobbelde erger dan een paard en het was zo stoffig dat we onze monden met wc papier moesten bedekken tegen het stof.

In Tagong hebben we ingecheckt bij Sally’s place omdat dat heel goed aangeschreven stond in de Lonely planet. We begrepen niet goed waarom, want Sally was chagerijnig en ze kon helemaal niet zo goed engels als er in de Lonely planet stond. Achteraf bleek dat Sally een jaar ervoor weggegaan was uit Tagong en nu in Chengdu woont, het meisje dat zei dat ze Sally heette was vanaf dat moment voor ons fake Sally. Maar het hostel was schoon en we konden er wassen wat hard nodig was.

Omri stelde tijdens de lunch voor om langer dan een dag in Tagong te blijven. Chiel en ik hadden het hier ook al over gehad. Tagong is echt fantastisch, de omgeving is mooi, er zijn een stuk of tien tempels in de omgeving en het dorp wordt bewoond door de Khamba’s. De Khamba’s is een Tibetaanse stam die het meest religieus maar ook als het meest strijdbaar beschouwd wordt. Zij zouden het meeste weestand tegen de Chinezen geboden hebben ook al zijn ze veruit in de minderheid tegen de Chinezen.

 Chiel en ik hadden het gevoel alsof we hier thuis kwamen. Het dorpje zelf is maar klein er wonen waarschijnlijk nog geen 5000 mensen. Het is raar om bergen te zien welke straat je ook uit kijkt, alles eindigde in graslanden wat ons het gevoel gaf alsof we op het uiterste puntje van de aarde terecht waren gekomen.

Omdat Tagong op 3700m hoogte ligt moesten we het wel rustig aan doen en aan de hoogte wennen. Gelukkig had niemand van ons last van hoogte ziekte, later hoorden we dat ongeveer 50% van de mensen die in Tagong kwamen last kregen van hoogte ziekte. We hadden dus echt geluk.

We wilden de volgende dag graag wat in de omgeving gaan doen en we besloten om naar het informatiecentrum te gaan. Hoewel het een klein dorpje was konden wij het informatie centrum niet vinden. We werden van hot naar her gestuurd maar kwamen niet verder.  We begonnen al een beetje te wanhopen, maar toen zagen we een blonde vrouw met boodschappen lopen.

Blij om een westers iemand te zien en ervan overtuigd dat ze engels zou kunnen spraken we haar aan. Ze was heel vriendelijk en ze vertelde ons dat het informatie centrum niet meer bestond, maar dat haar man heel veel wist over de omgeving en dat als we meeliepen hij ons wel zou willen helpen.

Wat bleek? De blonde vrouw, Kathrine was getrouwd met een Khamba man, Dordjee. En wat voor een, hij was groot, had een expressief gezicht en leek op geen enkele manier op een Han-chinees. Hij zag er een beetje gevaarlijk uit maar als hij begon te lachen leek hij net op een jongetje, een heel vreemd contrast. Kathrine en Dorjee hebben samen net een guesthouse opgezet en organiseren paardentreks vanuit Tagong.

Omdat Chiel en ik na Tagong wel weer even genoeg paarden hadden gezien voor de komende zeven maanden wilden we liever gaan wandelen in de omgeving. Als het kon wilden we graag bij een nomaden familie eten en slapen. Dordjee vertelde dat dat normaal wel zou kunnen bij zijn familie maar dat hij de komende dagen geen tijd had om voor ons te gidsen. Maar toen we binnen waren gekomen had Dordjee met een vriend van hem zitten praten, Rinshen. Hij wilde wel onze gids zijn en dan mochten we bij zijn familie slapen en eten. Het enige was dat hij geen engels kon.

Toch besloten we om het te doen, Dordjee vroeg ons wat we wilden zien en legde dat aan Rinshen uit. Hij zou ons het nonnenklooster laten zien, ons bij de skyburial brengen die daar in de buurt was en ons de meditatie grotten van de nonnen laten zien. Aan het einde van de dag zouden we naar het winterhuis van Rinshen gaan en daar eten en slapen. Omdat het al goed koud begon te worden in Tagong, ’s nachts vroor het, overnachtten de Khamba nomaden niet meer in tenten bij de Yaks maar in stenen huizen.

Het leek ons super leuk om te doen, we besloten het niet de volgende dag te doen maar de dag erna omdat Ido toch wel last had van de hoogte. We wilden wel de volgende dag verhuizen naar het guesthouse van Kathrine en Dordjee omdat het daar veel gezelliger was dan bij Sally’s. Ook kon ik dan Kathrine en Dorjee helemaal gek vragen met vragen over het Boeddisme en de levenswijze van de Khamba’s. Ik mocht Kathrine heel graag, zij was zelf boedhist geworden een aantal jaar geleden en had Dorjee in Nepal ontmoet waar ze beiden op reis waren geweest. Dordjee was ook heel bijzonder, hij heeft de Dalai Lama bezocht in India. Toen ik hem vroeg of hij daar toestemming voor had gegehad van de regering, antwoordde hij dat hij heel graag de Dalai Lama had willen zien. Toen ik hem over zijn reis naar Lasa vroeg antwoordde hij hetzelfde.

Hij vroeg aan mij of de Dalai Lama wel eens in Nederland was geweest. Waarop ik hem antwoordde dat nog geen jaar geleden de Dalai Lama in Nederland was geweest maar dat onze Minister-president hem niet had willen ontmoeten, waarschijnlijk om politieke redenen met betrekking tot China. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me daar wel voor geneerde, en dat zei ik dan ook tegen Dorjee, maar ik vertelde hem ook dat lang niet iedereen in Nederland het daar mee eens was geweest. Hij vroeg me of ik de Dalai Lama een slechte man vond waar ik natuurlijk op antwoorde van niet.

Zo hebben we elkaar een hele tijd over van alles en nog wat lopen ondervragen, tot vermaak van Kathrine die opmerkte dat ik al net zo nieuwsgierig was als Dorjee. Ik ben die dagen heel veel te weten gekomen over het Boedhisme en zelfs over mijn eigen naam.

Tara een godin is in het Boedhisme.Eigenlijk zijn er meerdere godinnen, witte Tara, groende Tara enz. Witte Tara is godin van vredige energie, lang leven, goede gezondheid en beschermster van zwangere vrouwen.  Kathrine maaakt boedistiche schilderingen, toen we weg gingen liet ze me er een van Witte en een van Groene Tara zien. Ik voelde me gelijk aangesproken door de witte, ik heb deze gekocht omdat ik deze zo mooi vond. En weet je wat raar is, de witte Tara zit op een Lotustroon, Sanne betekent iets van Lotus of godin van de Lotus. Vaag he? Ik heb maar twee bijzondere namen gekregen.

De dag voor de trek met Rinshen zijn we zelf in de omgeving gaan rondlopen. We zijn naar een klooster geweest en we hebben daar met hun proberen te praten. Ze waren heel erg gastvrij en we mochten zelfs een deel van hun ceremonie in een tempel bijwonen. Het was hel erg interessant om te zien dat sommige monniken heel serieus waren en sommigen onder het mediteren stiekem grapjes aan het maken waren en met elkaar fluisterden. Eigenlijk leek het net een schoolklas.

De trek met Rinshen was super mooi. We waren wel heel langzaam omdat we nog redelijk veel moeite hadden met de hoogte. Als je gewoon loopt heb je het gevoel alsof je aan het rennen bent door heb gebrek aan zuurstof in de lucht. We hadden strakblauwe luscht en de grasheuvels kleurden goudbruin in het licht van de zon. In de verte zagen we de besneeuwde bergtoppen van Zhara Mountain en de omliggende hoge pieken, op de vlakte voor de bergen lag een klooster. De gouden daken schitterden in het zonlicht. De omgeving was zo waanzinnig dat het moeilijk te omschrijven is. We genoten van de weidse omgeving.

Na vier uur lopen kwamen we in het dorpje met het nonnenklooster en de skyburieal aan. Er heerste op de plek van de skyburial een soort doffe stilte, overal lagen stukjes bot in het gras en het was een raar idee om te weten dat het menselijke botten waren. Er was een vierkant stuk beton met een gat erin waar het lichaam in stukken wordt gezaagd voor de roofvogels.

Sky Burial
De Hemelbegravenis is de Tibetaanse manier van ‘begraven’ van hun doden. Ze geloven dat door de doden op te laten eten door roofvogels de ziel door de vogels naar de hemel wordt gebracht. Vooraf gaand aan het ritueel om de doden aan de vogels te voeren wordt het lichaam eerst veertig dagen voorbereid.
Het klinkt misschien heel baarbaars om zo de doden te begraven, maar in het boedhisme ziet men het lichaam alleen als vervoersmiddel, daarnaast is is de cirkel van het leven zo ook weer rond.

Op de plek lag nog een stukje bot met bebloed vlees eraan, een paard stond restjes uit het gat in het beton te eten. Het was allemaal heel raar om te zien. Hoewel ik tot op het moment dat we de kans kregen heb getwijfeld of ik een hemelbegrafenis wilde bijwonen werd het op dat moment wel een stuk realistischer en minder aantrekkelijk.

We lieten de plek bezinken en daarna zijn we terug gelopen het dorpje met het nonnen klooster waar we wat hebben gegeten.  De nonnen zagen er hetzelfde uit als de monniken, je kon amper zien dat ze vrouwen waren. Na de meditatiegrotten zijn we naar een ander klooster gelopen dat nog deels in aanbouw was. Omdat er in een van de tempesl nog geen Buddha’s waren moschten we hier foto’s maken.

Hierna zijn we naar het huis van Rinshen gelopen. In contrast met de buitenkant van het huis, was interieur van het huis heel kleurrijk en vrolijk. De woon/slaapkamer zijn op de eerste verdieping, hier is het warmer dan op de begane grond waar de dieren slapen en de voorraad voor de winter wordt opgeslagen. Een natuurlijk het paard van de 21ste eeuw; de motor, iedereen in deze omgeving rijdt hier op een motor, je ziet soms hele families op een motor voorbij rijden. Vaak onder begeleiding van keiharde Tibetaanse muziek die uit de draagbare stereo schettert.

We werden heel gastvrij en enthousiast ontvangen door de vrouw van Rinshen, Zoe, en zijn vrienden. Hij had een heel schattig zoontje, die heel vrolijk en nieuwschierig met ons omging. Ik heb later aan Kathrine gevraagd of voor de Tibetanen de een kindpolitiek ook geldt, waarop zij antwoordde van niet. Tijdens de bezetting van Tibet door de Chinezen zijn de Tibetanen afgeslacht, het minste wat je dan kan doen is ze zelf de vrijheid geven om te bepalen hoeveel kinderen ze willen krijgen, denk ik…

Gelijk toen we aankwamen kregen we thee met Yakmelk (gelukkig geen yakboter!) en allerlei soorten brood. Het ene brood moesten we in gesmolten yakboter dopen, dit smaakte een beetje als onverse fondue. Het andere brood was een soort niet gebakken deeg dat in chili gedipt moest worden, dit smaakte nog viezer naar gist met chili. Hoewel het eten niet geweldig wa, waren Rinshen en Zoe zo aardig dat het niet uitmaakte, ze deden zo hun best.

Ik ben nog even met de zus van Zoe meegelopen naar haar huisje. We hebben samen gekookt en ze heeft me appels en noten gegeven. Ze vond mijn sjaal zo mooi en ze was zo lief voor me dat ik hem aan haar heb gegeven.

Ik werd door Rinshen gehaald om terug tegaan naar de rest.  Toen ik terug kwam stonden ze allemaal in traditionele kleding, en ik moet zeggen dat het Chiel heel sexy stond . Het zoontje van Rinshen en Zoe was ook traditioneel en hij zag er heel schattig uit. Nu moest ik eraan geloven. Mijn haar werd gedaan en ik wer in andere kleding gehezen en toen was ik in een keer een tibetaanse. Iedereen was helemaal enthousiast maar na de fotosessie was het toch iets te warm om al die kleding aan te houden.

We zijn vrij vroeg gaan slapen en de volgende ochtend zijn we naar de yaks van Rinshen gaan kijken. Het sneeuwde en de bergen in de verte waren al wit gekleurd. Nadat we bij de yaks waren geweest zijn we in twee uurtjes terug gelopen. De rest van de dag hebben we niet zo veel meer gedaan en de volgende dag was het al weer tijd om door te reizen.

Tags: Boeddhisme, China, Michiel Campagne, Sichuan, Tagong, Tara, Tara Sonneveld, Tibet, Tibetaanse cultuur, Tibetaanse hoogvlakten

This entry was posted on Tuesday, November 17th, 2009 at 13:48 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.