blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

07-11-2009
En toen was het al weer tijd om weg te gaan uit Tagong. We vroegen ons allemaal een beetje af of we tijdens onze reis nog zo’n bijzondere plek tegen zouden komen.

Het eerste gedeelte van de reis ging heel gemakkelijk. Dorjee had een busje met chauffeur voor ons geregeld naar de plek waar we over moesten stappen op een busje naar Litang. De reis zou een uurtje duren en het landschap veranderde weer snel. Van de golvende graslanden kwamen we terecht tussen de groffe pieken langs een rivier. Dat was een van de redenen dat we Tagong zo mooi vonden. De golvende heuvels, al is het op 3500 meter, en de uitgestrekte omgeving.

Ik voelde me bijna claustrofobisch worden in het dal langs de rivier, waar mijn zicht naar alle kanten geblokkeerd werd door bergtoppen. Misschien mis ik gewoon het platte Nederland, met een weemoedig gevoel in mijn buik rijden we steeds verder van Tagong vandaan.

We stopten in het plaatsje waar we over zouden stappen op een busje dat ons over de Tibetian Highway naar Litang zou brengen. De chauffeur van het eerste busje regelde voor ons een gewone personen auto met chauffeur voor een normale prijs. De vier grote backpacks werden er in gepropt en we waren klaar om te gaan.

Na tien minuten rijden begonnen we een beetje te twijfelen aan de kwaliteiten van onze chauffeur. Hij reed heel langzaam, twintig kilometer per uur, terwijl andere auto’s een normale snelheid aanhielden. Hij schakelde niet goed en hij toeterde niet voor bochten. We besloten het even aan te kijken maar het werd niet beter. We overlegden over wat we nu moesten doen en we besloten om te vragen of Ido mocht rijden en dan terug te gaan naar het dorp waar we vandaan kwamen. Ik had er een hard hoofd in, want welke taxichauffeur laat nou een klant zelf rijden? Maar het mocht! Toen was ons vertrouwen in de chauffeur helemaal weg.

Helaas sloeg de moter af toen Ido wilde wegrijden doordat we op een helling stonden en hij nog niet gewend was aan de auto. Toen wilde de chauffeur zelf weer rijden, alleen wilden wij niet meer bij hem in de auto. Het was wel een beetje een lastige situatie zo, we stonden midden op een berg, een half uur rijden van de bewoonde wereld vandaan op een weg waar vrijwel geen auto’s rijden. Om het nog moeilijker te maken was het goed koud, het vroor een paar graden.

We hadden geen keus dan terug bij hem in de auto te stappen en hem ons terug te laten rijden naar waar we vandaan kwamen. Alleen was de chauffeur natuurlijk niet zo blij met de hele situatie en vroeg ons belachelijk veel geld voor het ritje was hem in totaal een uur zou kosten. Hij wilde 200 yuan, terwijl we hem voor de totale rit 300 yuan zouden betalen, de hele rit naar Litang zou vijf uur duren. Uiteindelijk hebben we het kunnen afdingen naar 120 yuan wat nog steeds veel te veel was, maar in elk geval hoefden we dan niet meer in de kou ruzie te maken.

We reden terug en toen we aan het uitstappen waren probeerden we gelijk een nieuw busje te regelen. Het lukte niet omdat onze nep-chauffeur van de vorige rit zich ermee bemoeide. Het busje vroeg in een keer 800 yuan. Het leek ons het beste dat Chiel en Omri op zoek gingen naar een busje terwijl Ido en ik bij de tassen bleven wachten. Ik had echt een heel onheilspellend gevoel in mijn buik alsof er iets slechts zou gaan gebeuren in het plaatsje, ik wilde er sowieso niet slapen. De hele tijd hoorden we honden blaffen, van ver weg en dichterbij. We waren aan de rand van het dorp en overal lag puin van gesloopte huizen en van half ingestortte huizen.

Ik voelde me helemaal opgelucht toen ik Omri en Chiel terug zag komen met een ander busje, blij met de gedachte dat we bijna weg zouden gaan uit dit dorp. Alleen toen we de tassen wilden gaan inladen begon onze nieuwe chauffeur in een keer over een andere plaats waar hij ons heen wilde brengen. Dan moesten we daar maar een nieuw busje zoeken die ons het laatste stuk naar Litang zou brengen..

We baalden, vooral omdat alle busjes een belachelijke prijs vroegen of ons niet eens naar Litang wilden rijden.We verdachten de nep chauffeur van stoken, maar wat konden we eraan doen? We begonnen een beetje wanhopig te worden, en ik voelde lichte paniek bij het idee dat we misschien toch wel in het dorpje moesten slapen.

Terwijl we aan het overleggen waren sprak een chinese politieagent ons in het Engels aan, hij vroeg zich af wat er aan de hand was en of hij kon helpen. We legden aan hem uit wat ons probleem was en hij bood aan om mee te lopen naar de busjes en als tolk voor ons te dienen. Binnen tien minuten kwamen ze terug met een busje dat ons voor een normale prijs naar Litang wilde rijden.

De chauffeur was heel erg aardig en hij kon goed rijden. Opgelucht laadden we de spullen in het busje en namen we afscheid van de chinese politieagent die ons geholpen had. We haalden het niet om de uiteindelijk acht uur durende rit voor het donker uit te rijden, maar de chauffeur reed zo veilig dat het niet uitmaakte.

De rit was weer heel erg bijzonder, het landschap was divers. Van de heuvelachtige hoogvlakten kwamen we in een dal terecht waar de weg langs een rivier tussen ruwe bergpieken slingerde. We verlieten het dal bij de oorsprong van de rivier en begonnen de berg te beklimmen naar de pas van 4659m hoogte. Vlak voor schemer gingen we de bergpas over en kwamen weer in een ander landschap terecht.Tussen de compleet verlaten en weinig begroeide golvende bergen kregen we het gevoel alsof we aan het einde van de wereld terecht waren gekomen.

Uiteindelijk kwamen we begeleid door het maanlicht aan in Litang. Het was een stuk groter dan we verwacht hadden en we hadden al snel de eerste toeristen gespot. Lichte twijfel sloeg toe, na Tagong was de kans groot dat we teleurgesteld zouden worden door Litang. In elk geval was de reis naar Litang de moeite waard geweest.

Tags: China, Litang, Michiel Campagne, Sichuan, Tara Sonneveld, Tibetean Highway

This entry was posted on Friday, November 27th, 2009 at 15:35 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.