blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Het enige wat goed was in ons nieuwe guesthouse was dat het een waanzinnig uitzicht had over de stad…

We kregen een warm welkom in ons nieuwe guesthouse Potala inn. Onze tassen werden uit onze handen getrokken en naar de dorm gedragen. We holden er achteraan en legden uit dat we niet in een dorm wilden maar een kamer met z’n vieren wilden delen als dat mogelijk was en dat we de kamer graag eerst wilden zien. Het enige antwoord wat we kregen was “oke” en de vrouwtjes renden met onze tassen de trap op naar de volgende verdieping. De tassen werden neergezet en met als enige uitleg “pay dowstairs” wilden de vrouwtjes weer wegrennen, met moeite kregen we nog te horen hoeveel die kamer ons zou kosten.

Nog zonder dat we besloten hadden dat we daar daadwerkelijk wilden slapen, waren we in de kamer, die naar riool stonk achtergelaten. Licht verbaasd keken we elkaar aan, het was allemaal zo snel gegaan en er was nog van alles wat we wilden vragen, bijvoorbeeld of de dametjes iets aan de wc konden doen die niet doortrok. We besloten dat Chiel en ik zouden proberen om wat af te dingen van de kamer en wat te laten doen aan de wc. Ido en Omri wilden even internetten.

Toen we het vrouwtje weer hadden gevonden was het eerste wat ze ons beveelde ‘pay!’. Ho wacht eens even, je hebt onze spullen dan wel naar de kamer gebracht maar dat zegt nog niet dat we daar willen slapen. Toen we bij het hostel waren aangekomen hadden we gevraagd of we de kamers mochten zien, we beslissen zelf wel of we daar ook daadwerkelijk willen slapen. Soms zou je zo graag zoiets tegen iemand in het Chinees willen zeggen, ze kon dan wel redelijk engels, maar ik denk niet dat ik het haar duidelijk zou kunnen maken.

Chiel en ik legden haar uit dat er iets mis was met de wc en dat we graag een andere kamer wilden als dat mogelijk was. Het gesprek liep een beetje moeilijk doordat het meisje een halverwege een telfoontje kreeg en zonder iets tegen ons te zeggen opnam. Dus terwijl wij tegen haar praatten, was zij aan het praten tegen haar telefoon, heel fijn. Uiteindelijk kregen we haar zo ver om, al bellend, mee naar boven te gaan en haar, al bellend, de wc te laten ontstoppen. Ze wilde al weer wegrennen maar gelukkig konden we haar op tijd stoppen met de vraag of ze ook iets zou doen aan het rioolwater dat nu op de grond in de wc lag. We werden beantwoord met rollende ogen en een zuchtend oke, maar ze maakte de wc, al bellend, schoon.

Ik heb nog nooit ergens geslapen waar de service slechter was dan in Potala in, werkelijk alles wat je vroeg werd met een zuchtend oke beantwoord. Als je thee of eten bestelde was de kans groot dat je iets zou krijgen wat je niet besteld had, of dat je bestelling helemaal niet zou komen. Als je daar dan iets over zei, wist de bediening op zo’n manier te reageren dat je het gevoel kreeg dat het je eigen schuld was en dat je niet zo moest zeuren. ‘Wat kan ik er nou aan doen dat jij thee bestelt en een pannenkoek krijgt, dat is mijn probleem niet’. Ehh… ik dacht dat thee en pannenkoeken niet echt door elkaar te halen vielen?

Toen Omri op een ochtend naar de keuken liep om te vragen waar zijn pannenkoek nou bleef, begon het meisje van de bediening te gillen. Een beetje zoals ze in Scary Movie doen, met haar handen in de lucht . Misschien was ze overwerkt? Dat kan ik me op zich wel voorstellen want erg efficient werkte ze niet. We vroegen haar op de tweede avond om vier extra dekens, voor ieder een, zuchtend antwoordde ze oke en dat ze ze naar boven zou brengen. Tien minuten later was er nog niemand, dus Omri ging even checken waar de dekens bleven. Oh ja, ze komen eraan. Even later werd er op de deur geklopt, en ja hoor daar was ze… Met een deken, sorry maar we hadden er om vier gevraagd, dit werd beantwoord met een overspannen zucht en een paar minuten later kwam ze aanrennen met drie extra dekens. Al had ze nou het gelijk goed gedaan.

In eerste instantie was ik een beetje teleurgesteld in Litang. Het was veel groter dan we verwacht hadden en vergeleken met Tagong heel erg chinees, terwijl we juist gehoord hadden dat het daar zo tibetaans was. Toch besloot ik na de tweede dag dat Litang wel heel bijzonder was. We hadden een wandeling gemaakt door de trationeel gebouwde wijken naar het klooster. Vanaf het klooster hebben we een berg beklommen waardoor we uitzicht kregen over heel Litang en de hoogvlakte waar het op lag.

Terwijl we door de wijken liepen kwamen we zoveel mooie mensen tegen. Een tibetaanse man met traditionele kleding en een lange vlecht. Vrouwen met allerlei soorten haardacht en kleding. We zagen zelfs vrouwen die horizontaal een plank in hun haardroegen waardoor hun haar op wol leek dat gespannen was op een weefgetouw. Sommige mensen die we tegenkwamen combineerden de traditionele kleding met moderne kleding. Daardoor kon het best wel zo zijn dat iemand onder haar rok een spijkerbroek droeg, het was er natuurlijk ook onder het vriespunt.

Het mooiste waren de monniken die in gewaad langs liepen met de meest hippe telefoons en cyber ringtones, om nog maar niet te beginnen over de blitse zonnebrillen en de gigantische auto’s. Echt de enige mensen die we in niet chinese automerken hebben zien rondrijden waren de monniken, best raar een monnik in een dikke Toyota landcruiser.

Waar Tagong zo bijzonder was omdat het zo volledig tibetaans was, was Litang juist bijzonder doordat je er zoveel verschillende mensen zag. En op de chinese hoofdstraat na was het een mooie plaats. We genoten terwijl we door de kleine kronkel straatjes liepen.

We liepen het dorpje uit naar het klooster, dat op de helling van een heuvel lag en werden gelijk al begroet door vrouwen die in het klooster met z’n allen aan het eten waren. Het klooster zag er grotendeels nieuwbouw uit en het is niet onwaarschijnlijk dat dat een uitkomst van de Culturele Revolutie was. De Culturele Revolutie is  in 1966 begonnen naar aanleiding van een manifest tegen cultuur van de vrouw van Mao Zhedong Jian Qing. Cultuur zou geleid worden door functionarissen die een weg volgden die in strijd was met het Maoistisch denken.

In die periode was de absolute macht van Mao aan het verzwakken. Over het algemeen wordt er aangenomen dat de Culturele Revolutie een manier was om Mao Zhedong weer in een stevige machtspositie te brengen. In augustus 1966 werd de Rode augustus gestart om de bevolking van China zo bang te maken dat iedereen weer de Maoistische denklijn zou aanhangen. Tijdens de revolutie werden lessen op scholen geshorst en studenten opgeroepen om hun leraren terecht te wijzen, wat vaak op marteling neerkwam, niet ongewoon tot de dood. Hoog opgeleidde mensen met eigen denkwijzen werden vervolgd, gemarteld, vernederd en afgeslacht. Er zijn geen officiële cijfers maar er wordt aangenomen dat miljoenen mensen in deze periode gedood zijn.

De Rode gardisten, vaak kinderen van hoge functionarissen, werden aangemoedigd om alles wat met cultuur te maken had te vernietigen.

De afgelopen twintig jaar is een deel van die gebouwen gerestaureerd of herbouwd door monniken, andere gelovigen en sympathieke dorpelingen vaak op een vrijwillige basis.

De tempels van het klooster waren enorm, en de decoratie was zo fijntjes dat het bijna onwerkelijk leek. Voor het klooster waren vrouwen aan het werk met takken van naaldbomen, het leek alsof ze het aan het drogen waren, misschien zouden ze het later als wierook gebruiken.

We verlieten het complex door een zijdeur in de muur die de tempels en de huizen van de monniken omsloot. We wilden naar de top van de berg klimmen om een goed overzicht te kunnen krijgen over het klooster en Litang. We kwamen een monnik tegen die tegen ons begon te praten, helaas kon hij geen engels en wij geen tibetaans want het leek erop dat hij ons iets duidelijk probeerde te maken, maar wij snapten hem niet. Dus na een vrolijk ‘tasjie delee’ liepen we verder de berg op. Toen we bijna boven waren kwamen we een groepje oude vrouwtjes tegen die met hun gebedsmolentjes ‘om mani padma hum’ neuriend om het klooster heen liepen. ‘Om mani padma hum’ is een tibetaans gebed, en door met een gebedsmolentje te draaien stuur je gebeden naar de hemel, hetzelfde geldt voor het biddend rondjes lopen om een tempel. Heel simpel gezegd is het in het tibetaanse boedisme zo dat hoe meer gebeden je tijdens je leven naar de hemel stuurt hoe meer kans je hebt op een hogere hergeboorte. Er zijn zelfs mensen die hele pelgrimstochten maken niet lopend maar vooruit komen door zich op de grond te werpen en weer op te staan. Kathrine vertelde me dat die mensen vaak voor de rest van hun leven een bult op hun voorhoofd hebben door het constante met hun hoofd de grond aanraken. Dit alles wordt begeleid door het gebed ‘om mani padma hum’.

Een van de vrouwtjes sprak me aan en probeerde me ook al wat uit te leggen. Eerst snapte ik niet wat ze wilde maar toen liet ze haar gebedsmolen draaien en draaide ze met haar hand de andere kant op terwijl ze met haar hoofd nee schudde. We liepen de verkeerde kant op om het klooster heen, technisch gezien liepen we niet om het klooster heen, maar liepen we gewoon de heuvel op, maar voor hun leek het inderdaad alsof we tegen de richting van de klok in om het klooster heen liepen. Omdat we hun dit eigenlijk niet konden uitleggen besloten we met hun mee te lopen naar de andere kant van het klooster, wel een klein beetje frustrerend dat we misschien tien meter van het hoogste punt verwijderd waren geweest.

De opnieuw steile klim was heel zwaar, we hadden constant het gevoel alsof we heel hard aan het rennen waren, terwijl we heel langzaam omhoog liepen, hijgend hapten we naar adem. Maar het was de moeite waard, we hadden een prachtig uitzicht over Litang en de omgeving. Na een minipicknic zijn we weer teruggelopen naar het hostel. De volgende dag zouden we al weer verder reizen naar Shangri La met een tussenstop in Xiancheng. En het was de volgende dag 5 november, de verjaardag van Chiel. Ik begon wel een beetje zenuwachtig te worden over een cadeautje.

*Het stukje over de Culturele Revolutie heb ik geschreven met informatie uit een aantal boeken die ik hier gelezen heb over de geschiedenis van China. Het is heel erg versimpeld en als je meer hierover wilt weten zijn er verschillende interessante boeken hierover. Mail me maar als je geinteresseerd bent!

Tags: China, Culturele Revolutie, Litang, Mao Zedong, Michiel Campagne, Sichuan, Tara Sonneveld, Tibet, Tibetaanse cultuur

This entry was posted on Wednesday, December 2nd, 2009 at 06:36 and is filed under China, Sichuan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.