Happy hour!
Posted by Chiel en Tara on December 8th, 2009Klik hier voor nieuwe foto’s.
Omdat Chiel op 5 november jarig was, moesten we natuurlijk er wel een bijzondere dag van maken. ’s Ochtends had ik nog de mogelijkheid om een mooie sjaal voor Chiel te kopen, een geniale ingeving die ik natuurlijk pas kreeg toen ik al in bed lag de avond voor zijn verjaardig. Het kostte wel een beetje moeite om Chiel af te schudden, uiteindelijk lukte het me om hem nog een keer te laten proberen of de pinautomaat ons geld wilde geven. We waren al meer dan anderhalve week in gebied zonder pinautomaten en we begonnen een beetje door ons geld heen te raken en aangezien ook dit keer geen geld kon opnemen, hoopten we maar dat we in Shangri La konden pinnen.
Maar eerst moest ik me zorgen maken om Chiels verjaardag. Ido en Omri hadden me de vorige dag verteld dat ze ballonnen en kaarsen hadden gekocht. Zij wilden het busje regelen busje regelen naar Xiancheng zodat ze de tijd zouden hebben om de balonnen op te blazen en de kaarsen aan te steken. Dat was niet zo makkelijk als het leek omdat ik tegelijkertijd een sjaal wilde halen en Chiel niet begreep waarom hij als enige bij de bagage zou moeten blijven, terwijl deze gewoon achter slot en grendel in de kamer lag. Hij vond het vooral raar dat toen wij samen even gingen pinnen en ontbijt voor ons vieren gingen halen Ido en Omri thee gingen drinken in het hostel, in plaats van het busje regelen. Het was voor hun een beetje lastig dat Chiel ging pinnen aangezien daar de busjes ook stonden, dus ze wilden daarmee wachten tot wij terug waren in het hostel.
Maar Chiel had totaal niet door dat het misschien met zijn verjaardig te maken kon hebben, hij vond alleen dat iedereen maar raar deed. Zelfs toen wij al buiten stonden met kaarsen en ballonnen liep hij in rechte lijn naar het busje zonder ons te zien om zijn tas in te laden. Hij was weer helemaal gefrusteerd geraakt door een van de meisjes van Potala in omdat we om een of andere reden onze deposit maar niet terugkregen. Toen wij begonnen te zingen keek hij verbaasd onze kant op. Helemaal vrolijk stapten we na alle felicitaties de bus in met ballonnen en al richting Xiancheng.
De rit was heel mooi en het landschap was bizar, alsof we op de maan waren. Overal lagen geslepen ronde stenen, als keien in een rivier, alleen dan veel groter. Het leek wel alsof we gekrompen waren en nu de grootte van mieren hadden, zo uit verhouding was de omgeving. Waarschijnlijk is het zo dat in dat gebied lang geleden een gletser heeft gelegen die gigantische rotsen heeft afgesleten en verplaatst zoals een rivier dat met stenen doet. Na dit landschap kwamen we in een dal terecht, overal was landbouw activiteit. De vruchtbare omgeving was een groot contrast met de dorre en extreme omgeving waarin we de afgelopen weken hadden geleefd.
De rit was wel heel kort, na vier uur waren we op de plaats van bestemming. Natuurlijk moesten we weer eerst eten, met drie uitgehongerde jongens. We gingen zitten in een tentje waar op het raam stond dat het eten goed was, de meisjes mooi en het gezellig was. Helaas hadden ze er niet bijgeschreven dat het goed aan de prijs was en we schrokken ons dan ook kapot van de rekening. We waren zo stom geweest om niet van te voren te vragen wat alle gerechten zouden kosten en we waren zeker dat we opgelicht werden. Maar omdat we het chinese menu niet konden lezen konden er weinig aan doen.
Na het eten ging Ido en Omri hun eigen ding doen en hadden Chiel en ik even tijd voor onszelf. Ik besloot dat we Chiels z’n verjaardig nog uitgebreider moesten vieren en we kochten een fles wijn en taart. We hebben gezellig in de hotelkamer zitten eten en drinken en het voelde echt als een klein feestje.
’s Avonds zijn we met Ido en Omri naar de KTV gegaan, die tegenover het hostel zat. De KTV is een karaoke keten die in heel China zit. Gelijk toen we binnenkwamen riep een man in een crème kleurig pak dat we bij hem moesten gaan zitten en dat hij zou betalen. Aangezien er nergens anders plek was en we het wel grappig vonden gingen we bij hem zitten. Hij leek een beetje op de chinese versie van Boss Hogg uit de Dukes of Hazzard, alleen dan groter. Gelijk toen we erbij waren gaan zitten werd er een twaalfpack halve liter bier flessen besteld. De drink gewoonten van Chinezen is een verhaal apart, we hebben in de tijd dat we hier zijn het drinken alleen maar in compleet dronkenschap zien aflopen. Naarmate de avond vordert worden de Chinezen die toch al niet zo stil zijn, luidruchtiger, evenredig hieraan worden ze roder en hun ogen kleiner. De avond eindigt vaak in luidruchtig geschreeuw ofwel omdat twee dronken Chinezen ruzie hebben gekregen, ofwel dat ze elkaar toeschreeuwen hoe geweldig ze elkaar vinden. Vervolgens worden ze, ondersteund door iemand die nog wel nuchter is, naar buiten gebracht en in een taxi gezet. Het is niet ongewoon dat het een uur of acht ’s avonds is op dat moment. Nou is het bewezen dat in tegenstelling tot blanke mensen Chinezen geen gen hebben zodat ze steeds beter tegen alcohol kunnen, als gevolg hiervan zijn ze al snel aangeschoten en dronken, soms al na een of twee biertjes.
Het was duidelijk dat onze Boss in vergevorderde staat van dronkenschap was, maar waarom zouden we zijn aanbod om alles te betalen afslaan? Hij liep alleen maar op te scheppen over hoeveel geld hij had en dat hij voor ons wilde betalen. Lastig is dan wel dat elke keer dat als hij wil proosten dat je dan wel zo beleefd moet zijn om dat met hem te doen. In China drink je niet gewoon een flesje bier, je krijgt een shot glaasje met bier en als je proost is het de bedoeling dat je het glaasje achterover slaat. Helaas waren de kleine glaasjes op toen wij kwamen en wij kregen whiskey glazen. Deze werden net zo vol ingeschonken en het was de bedoeling dat, we ondanks grotere hoeveelheid bier net ook gewoon achterover geslagen worden.
Chiel probeerde uit te leggen dat de Boss maar een klein glaasje had, en hijzelf een grote en dat hij daarom niet het hele glaasje achterover gooide. Besloot de boss zijn hulpje naar de bar te sturen om voor hem een even groot glas te halen. Voor hemzelf dan niet voor Chiel, dus nu hij ook een wiskey glas had was er voor ons geen excuus meer om het glas niet net als de Boss achter over te slaan. Elke keer als the Boss zijn glas achterover sloeg liet hij erna zien dat het leeg was, hij leek te denken dat het een hele prestatie was. Ondertussen probeerden wij op alle manieren te voorkomen dat we moesten proosten en dan dus het hele glaasje in een keer leeg moesten drinken.
Ido vertelde the Boss dat het de verjaardag was van Chiel. Dat kan natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Hij riep de dj en betaalde hem, zonder ons erover te informeren om iets te doen. Lachend bedachten we scenarios van wat er nu zou kunnen gebeuren, Chiel kreeg het al benauwd…
Na tien minuten ging de muziek uit en de dj begon Chiel in het chinees toe te spreken en liep naar hem toe om hem te feliciteren. Zowel Chiel en de dj kregen voor die gelegenheid een glas bier om te proosten en vervolgens weer achterover te slaan. Daarna begon de hele zaal happy birthday voor ‘m zingen, ik had het niet meer van het lachen. We kregen sjaaltjes om ze om de nek van de zanger te leggen terwijl hij zong. Dit zijn een soort zegeningen die je aan de zanger geeft. Ook is het heel normaal om tijdens het optreden van de zanger(es) een shotje bier te geven, te proosten en dan allebei een glaasje achterover te slaan.
De vorige keer dat we in de KTV waren was een chinese vrouw verschrikkelijk vals aan het zingen, een man uit het publiek liep het podium op met een westers bierglas om met haar te proosten en het leeg te drinken. Toen het glas leeg was en ze het lied hervatte kwam de volgende man met een glas bier en ze was weer even stil, dit ging gelukkig door tot het einde van het nummer, en leek mij een goede manier om ons en onze oren uit ons leiden te verlossen.
Na de uitgebreide felicitaties aan Chiel begon het dansgedeelte van de avond. En dat was maar goed ook want tijdens het dansen hoeften we niet te proosten en te drinken met de Boss. Er wordt gedanst op een vierkant podium, iedereen staat in een grote kring en danst op de traditionele muziek waar een elektronische beat onder gezet is. Het is alsof je de hele avond de macarena danst met andere pasjes. Het was allemaal heel grappig, maar de chinezen waren wel heel agressief om je bij hun groepje te laten dansen. We werden geknepen en meegesleept van hot naar her, het leek wel alsof het voor hun een prestige was als wij bij hun groepje dansten.
Moe en voldaan zijn die avond wel al om twaalf uur gaan slapen, we moesten de volgende ochtend weer vroeg op om naar Shangri La door te reizen. De volgende ochtend was even moeilijk met op staan, maar we konden onze slaap voortzetten in het busje dat ons naar Shangri La zou brengen. De omgeving was super mooiterwijl Shangri La een teleurstelling was. Eigenlijk hadden we dat al een beetje verwacht, overal stond omschreven hoe toeristisch het is en dat Shangri La eigenlijk nep is. We besloten om snel door te reizen naar de bergen van Deqing om daar te gaan wandelen. Ido en Omri zouden ook weer met ons mee reizen.
Tags: Backdoor in Yunnan, China, KTV, Michiel Campagne, Sichuan, Tara Sonneveld, Verjaardag Chiel, Xiancheng, Yunnan
Ik ben blij dat ik al jarig ben geweest voordat ik in China aan kom. Bovendien zal ik zorgen naast een plant te zitten als ik in de beurt van zo’n drank festijn kom.
Hahaha, lijkt me echt hilarisch om mee te maken, zie het helemaal voor me
Hej Giel, wat heb jij een leuke verjaardag achter de rug! Is een keer wat anders:) Had er graag bij willen zijn, je had zeker wel klotsende oksels! Leuk geschreven weer, Tara. Je moet maar een boek schrijven, het leest heel fijn:) Vorige week kreeg Lena weer een inenting in haar billetjes. Ze weegt nu 6,5 kg en is 62 cm lang.
Liefs vanuit Dortmund,
Tom, Lena (dikke knuffel van haar!!) en Daan