Op adembenemende hoogte (deel 1)
Posted by Chiel en Tara on December 12th, 2009Klik hier voor nieuwe foto’s
Shangri La was niet een plek waar we graag heen wilden, we moesten er heen omdat we vanuit daar via Deqin naar Yubeng konden doorreizen. Shanri La is een kleine stad in Yunnan, het is bekend doordat het genoemd wordt in een boek van de Engelsman William Hilton. Shangri La zou volgens dat boek ‘hemel op aarde’ in het Tibetaans betekenen. Het boek gaat over vier mensen die ontvoerd worden in een vliegtuig en ergens op de hooglanden van Tibet neerstort. Ze worden opgevangen in een klooster dat Shangri La wordt genoemd en liggen in een dal dat zo vruchtbaar en warm is dat ze er zelfs mango’s kunnen kweken. Als je bedenkt dat de omgeving van Shangri La ongeveer hetzelfde is als Litang en het op 2800m ligt klinkt dat wat onwaarschijnlijk. De hoofdpersonage is gefascineerd door een berg in de buurt van het klooster, die volgens hem de perfecte bergvorm heeft.
Klinkt als een omgeving waar we juist wel naar toe zouden moeten willen. Maar Hilton heeft het boek geschreven op basis van de foto’s uit de National Geographic en is zelf nog nooit in China geweest. Niet alleen dat, de plaats Shangri La is niet gebaseerd op een bestaande stad, hij heeft het verzonnen. Er waren een aantal verschillende dorpen die de naam Shangri La wilden aannemen in het zuiden van Yunnan, dit natuurlijk om toeristen te kunnen trekken. Uiteindelijk heeft de overheid besloten dat Zhongdian de naam zou krijgen. Zhongdian was op dat moment niet veel meer dan een dorpje met een handjevol huizen, een paar koeien en een mooi en groot klooster op een uur fietsen afstand. Nu er wij er waren was het aanzienlijk gegroeid, er wonen nu 50.000 mensen, en het ‘oude’ centrum is uitgebreid met een scala aan ’sfeervolle’ houten souvenirwinkels en restaurants. Door al het hout en doordat alles niet ouder was dan twintig jaar, kregen we een beetje het gevoel alsof we in een gezellig apres-ski dorpje in Oostenrijk terecht waren gekomen.
We hebben er niet veel meer van gezien dat het centrum omdat de ene dag dat we er waren problemen hadden met de geheugenkaarten. Er zat een virus op en even waren we bang dat we alles kwijt zouden raken. Uiteindelijk hebben we gelukkig alles best makkelijk kunnen repareren.
Helaas hebben we daardoor niet het 600 jaar oude klooster kunnen zien, het enige wat echt de moeite waard was om te bekijken.
En toen was het al weer tijd om weg te gaan uit Shangri-la. We zijn naar het noordelijkste puntje van Yunnan gegaan, naar Deqin. Dit gebied dat grenst aan Birma en Tibet, is gemiddeld 3000m hoog en heeft een piek van 6700m, de Kawa Karpo. Er zijn aan de voet van de bergenketen waar de Kawa Karpo de hoogste van is, hele mooie trektochten. Dit was dan ook de reden dat we naar dat gebied wilden.
In Deqin zijn we overgestapt op een taxi naar Feilai Si. Als het in Feilai Si helder weer is kan je hier een fantastische zonsopgang zien op de hoge pieken van de Kawa Karpo en omliggende bergen.
Het plaatsje zelf was niet zo boeiend en super toeristisch. Alles was op het mooie uitzicht gericht en hier hoe hier aan verdiend kon worden. Kamer met uitzicht? 20 rmb duurder, restaurant met uitzicht? Al het eten duur enz. Het toppunt was dat ze langs de weg een muur gebouwd hebben om het uitzicht te ontnemen als je gewoon op straat loopt. Vervolgens hebben ze aan de andere kant van de muur een platform gebouwd, waar je voor moest betalen, met hetzelfde uitzicht dat je zou hebben vanaf de straat als er geen muur zou staan. De volgende ochtend toen we de zonsopgang wilden zien, zijn we 50m de weg afgelopen het dorpje uit en daar hadden we hetzelfde uitzicht als op het platform, maar dan gratis.
De zonsopgang was inderdaad heel mooi, we hadden geluk want het was helemaal helder. Na de zonsopgang zijn we met de taxi naar Xidang gegaan om van daar uit naar Yubeng te lopen. Yubeng zou onze basis zijn voor de andere wandelingen en we zouden daar gaan slapen, we moesten dus genoeg spullen meenemen om daar een aantal dagen te kunnen overleven.
We waren met z’n tweeën, omdat Omri zich niet lekker voelde. Zij zouden de volgende dag naar Yubeng komen.
Het eerste gedeelte van de wandeling was mooi maar niet bijzonder en vooral heel zwaar, de afdaling was wel ontzettend mooi. We moesten in de eerste 6km 1200m stijgen en we waren al op een hoogte van 2400m.
Aangemoedigd door chinese toeristen die we onderweg tegenkwamen, vaak op een muilezel en nooit met bepakking, beklommen we de berg. Vol bewondering werden we nagekeken door Chinese toeristen die aan het zuurstof hingen op hun muilezel. Het was misschien wel zwaar om de berg te beklimmen, maar zo zwaar dat je zuurstof nodig hebt op een paard?! We hebben wel gemerkt dat Chinese toeristen behoorlijke watjes zijn, vooral als je bedenkt dat we de lokale bevolking tegenkwamen met weet ik niet allemaal op hun rug.
Boven bij de pas aangekomen werden we begroet door wapperende gebedsvlaggetjes. Ze vormden een tunnel door het bos de pas over. Aan de andere kant van de pas kwamen we uit op een open plek van waar we uitzicht hadden op besneeuwde bergtoppen en het dal waar we heen moesten. Zelfs de open plek was deels bedekt met gebedsvlaggetjes, het gaf wel een magisch tintje aan de omgeving, vooral na de klim die we net hadden gedaan en met het fantastische uitzicht. Er waren wat kleine hutjes die noodles verkochten en we gingen even zitten, eten en genieten van het uitzicht. De man van de kiosk probeerde ons duidelijk te maken dat hij een hostel had waar we konden slapen en we antwoordde dat we erover na zouden denken, in het engels wat hij niet verstond.
Blij dat we de tocht achter de rug hadden kwamen we aan in upper Yubeng. We werden gelijk verwelkomd door lokalen die ons wel de weg wilden wijzen naar een slaapplekje.
We besloten om het er op te wagen om bij de man te gaan slapen die we op de berg hadden ontmoet. Lekker gemaakt door het kaartje dat de vriendelijke man ons had gegeven met de kreten free internet, dvd burning, laundry service en english speaking guide erop. We besloten het erop te wagen, al leek het te mooi om waar te zijn.. dat was het ook. Toch was het er heel erg leuk, ze hadden een mooi houten huis voor de gasten, dat er vrij nieuw uitzag. En naar de wc hoefde ik tenminste niet over een berg gebruikt maandverband te springen zoals ik bij een busstop naar Deqing had gemoeten. We werden verzorgd door zijn vrouw die een soort lieve oma voor ons was en we hebben hun zoontje ontmoet die echt een schatje was. Het was alleen jammer dat wij de enige gasten waren.
De volgende dag zijn we verhuisd naar lower Yubeng omdat de wandelingen die we de volgende dag wilden maken makkelijker vanuit daar kon. Het hostel waar we terecht kwamen was een simpel hostel met een waanzinnig uitzicht. De wc was niet veel meer dan een houten schuurtje met een gat in de vloer, heel apart, en de douche was buiten en er waren alleen wat panelen om heen gezet voor wat privacy. Maar het was wel een warme douche, als er tenminste zon was en gelukkig was er genoeg zon.
’s Middags hebben we weer de wandeling naar upper Yubeng gemaakt om Ido en Omri bij de ingang van het dorp op te halen. Toevallig genoeg waren wij daar nog geen vijf minuten toen zij aankwamen lopen. Juichend haalde we hun binnen. We hebben gezellig samen gelunched, bijgekletst en zijn toen naar het hostel gelopen.
’s Avonds hebben we zitten kletsen met een chinese jongen, maar omdat hij niet zo goed engels kon zijn we niet veel verder gekomen dan, wat is je naam, waar kom je vandaan en hoe lang blijf je hier? Toch was het wel gezellig, en hij liet duidelijk blijken dat hij het leuk vond dat we zo geinteresseerd in China waren en dat we er zo lang zouden reizen.
Toen we gingen slapen hebben Chiel en ik nog een lachbui gehad om de chinezen die in de kamer naast ons zaten, het was heel erg gehorig en we hoorden hun constant zuurstof flessen gebruiken, echt raar, als je slaapt heb je veel minder zuurstof nodig.
Uitgeslapen zijn we de volgende ochtend van hostel veranderd, ’s avonds hadden we de vrouw des huises ontmoet en ze was echt niet aardig, bovendien bleek het eten belachelijk duur te zijn. In het nieuwe hostel kon het personeel wat engels en was er een engelse gids, wat natuurlijk wel heel handig was. Na het verhuizen zijn we gaan wandelen naar de Mystic waterfall, dit zou de makkelijkste en kortste wandeling in de omgeving zijn. Ido en Omri wilden namelijk na de wandeling van de vorige dag niets moeilijks.
Het begin van de wandeling was inderdaad niet heel moeilijk, de weg was vlak en slingerde tussen grijze dikke raar gevormde bomen door. Sommige bomen waren overdekt met mos en overal lag een zacht bed van bladeren. Het was alsof we in de omgeving van “The Lord of the Rings” terecht waren gekomen. Heel magisch. Het bos ging over in een rotsachtig landschap versierd met nog meer tibetaanse vlaggetjes waar we tussen door moesten zig zaggen terwijl de wit gemutsde bergen op ons neerkeken.
De wandeling was achteraf veel zwaarder dan we verwacht hadden, vooral het laatste stuk was toch nog een flinke klim geweest. Uiteindelijk kwamen we moe en voldaan weer terug bij het hostel en zijn we na een saaie avondmaaltijd vroeg gaan slapen.
Tags: China, Feilai Si, Kawa Karpo, Michiel Campagne, Shangri La, Tara Sonneveld, Tibetaanse cultuur, Xidang, Yubeng, Yunnan
leuk! ben benieuwd naar deel twee
Waaauw,
gestoorde foto’s!!! Goed bezig!
Nico
Ongelofelijk mooi die foto’s!
Ik ben jaloers.
xx