blokkieom.com

De link die bij deze foto’s hoort staat in deel 1 van “op adembenemende hoogte”

We zijn de volgende ochtend vroeg opgestaan om een tocht naar Glacier Lake te maken. Deze tocht zou een stuk zwaarder zijn dan de vorige. Daarom wilden we op tijd vertrekken zodat we het op ons gemak konden lopen. We zouden vandaag van 3050m hoogte stijgen naar 4000m met als tussenstop het basiskamp aan de voet van de berg waar het Glacier Lake lag.

We klommen eerst naar upper Yubeng en vanuit daar hadden we een vlak stuk met de dezelfde soort bomen als de vorige dag. Eenmaal in dichter begroeid bos aangekomen begon het klimmen al snel, op veel stukken was het zo stijl dat we omhoog moesten klimmen, heel anders dan de vorige dag toen we alles hadden kunnen lopen. We kwamen vrijwel niemand tegen, we zijn op weg naar het basiskamp alleen maar een keer een groepje chinezen gepasseerd.

De klim was zwaar en stijl maar bleek wel minder lang dan we hadden verwacht en daardoor ook minder zwaar dan we verwacht hadden. Het is raar hoe dat soort dingen werken, hoe je iets beleeft heeft heel er te maken met wat vooraf er zelf van verwacht. Doordat de tocht naar de waterval zo was tegengevallen hadden we ons nu op iets veel zwaarders voorbereid waardoor het juist weer meeviel.

Eenmaal boven op de berg hadden we uitzicht over het dal waar het basiskamp lag en konden we het Glacier Lake al aan de andere kant van het dal zien, we waren er bijna!

In het basiskamp hebben we gelunched en heel even gepraat met twee fransen en een canadees die ook op weg waren naar het Glacier Lake. De fransen waren van plan om nog verder te klimmen dan het meer om de gletser te kunnen aan raken. De canadees wist nog niet wat hij ging doen maar ging wel met hun mee.

Na een korte lunch zijn we weer verder geklommen naar het meer. De omgeving was hier weer totaal anders, het was heel rotsachtig en we liepen tussen lage bosjes door, het zag er uit alsof in de lente het grooste gedeelte van de omgeving een omstuimige rivier zou zijn, maar nu liep er alleen een ondiep rustig riviertje. De gletser en het meer waren heel indrukwekkend, pas toen we bij de gletser waren zagen we hoe onzettend hoog en groot het was. We hoorden constant het kraken van het ijs en terwijl we naar het meer zaten te kijken viel er een grote klomp ijs met een hoop galmend gedonder op de grote berg met sneeuw en ijs die aan de gletser kant van het meer lag. Omdat we er zo ver vandaan waren hoorden we alles met vertraging ten opzichte van wat we zagen.

Aan de rand van het meer ontmoetten we weer de canadees, hij heette Mattieu en hij had geen zin gehad om met de fransen mee te gaan en was daar op ze aan het wachten. Hij was heel gezellig om mee te kletsen en voor we het wisten was het al weer tijd om terug te gaan lopen, het was al half vier en we hadden geen zin om in het donker aan te komen. Mattieu besloot met ons mee te lopen, hij wist niet hoe het de fransen zou vergaan en hij had geen zin om alleen te lopen. Het bleek trouwens dat hij net zo’n grote, zo niet een grotere, fan van Icebreaker was als wij zijn en we hebben de halve wandeling lopen kletsen over waarom het zo goed is. Icebreaker is een outdoor kleding merk. Alle spullen van Icebreaker worden gemaakt van merino wol, dit heeft de eigenschap dat het niet gaat stinken doordat het een antibacteriele werking heeft. Daarnaast droogt het vrij snel, hierdoor hoefen we maar eens in de twee a drie weken onze shirtjes en truien te wassen terwijl we beiden maar drie t- shirts en een trui mee hebben, echt ideaal.

We hadden voor de terugweg veel te weinig eten mee, hierdoor was iedereen het laatste stuk van de wandeling volledig uitgeput van de honger. Ik had er gelukkig minder last van omdat ik minder eten nodig had, maar Chiel was er wel slecht aan toe. Eenmaal terug hebben Ido Omri en Chiel echt niet normaal veel gegeten en leek het wat beter met ze te gaan.

We hadden het plan om de volgende dag naar Mystic Lake te gaan, we hadden het er de vorige dag al over gehad met een Italiaan, Francesco, die we ontmoet hadden in Shangri La en hier weer tegen waren gekomen. Hij reisde met twee Polen, Maria en Marchin, en een Israelier, Ido (2). Zij wilden niet naar het Mysic lake omdat het de zwaarste tocht in de omgeving was en Ido(2) had ernstige last van hoogte ziekte en Maria en Marchin hadden gewoon geen zin. Matt(ieu) had ook al laten weten dat hij de volgende dag misschien mee zou willen en dat hij dan om half acht bij ons hostel zou zijn. We probeerden samen met Francesco een gids te regelen omdat het moeilijk zou zijn de weg naar het meer te vinden. Alleen waren de gidsen niet zo happig om ons te gidsen en wilden ze er vrij veel geld voor hebben. Omdat we niet zeker wisten of Matt er echt zou zijn de volgende ochtend besloten we het een dagje uit te stellen en dan met z’n vieren te gaan. Matt had al gezegd dat hij zowieso de volgende dag naar ons hostel zou komen, was het niet ’s ochtends, dan wel ’s middags.

Matt bleek er de volgende ochtend wel te zijn, maar hij vond het niet erg om de volgende dag naar het Mystic lake te gaan. We besloten weer een dagje te ontspannen en ’s middags misschien een kleine wandeling te maken. Aan het einde van de ochtend namen we afscheid van Ido en Omri die besloten hadden om die dag terug te gaan naar Feilai Si en de volgende ochtend wilden ze terug reizen naar Shangri La, ze hadden genoeg van de kou en hoogte.

Aan het einde van de middag zijn we met Ido(2) en Matt richting de Mystic waterfall gelopen. We zijn er nooit aangekomen omdat zowel Ido en Chiel zich halverwege niet lekker meer voelden en dus zijn we maar weer terug gegaan. Chiel is gelijk in bed gedoken en ik heb buiten op de veranda met Matt, Ido en Francesco, die al terug was van zijn wandeling naar het Glacier Lake, in het zonnetje zitten kletsen.

’s Avonds voelde Chiel zich nog steeds niet beter en we besloten de volgende dag terug te reizen naar Feilai Si. Ido en Matt zouden met ons mee gaan.

Ido en Chiel zijn uiteindelijk met een paard de berg op geklommen terwijl Matt en ik samen de berg beklommen hebben, wij voelden ons prima en vonden het leuker om te lopen. Toen we boven kwamen waren we uitgeput, we hadden hard doorgelopen en hadden allebei een zware tas op de rug gehad omdat die niet op de paarden had gemogen. Boven kwam ik weer de man tegen bij wie we de eerste nacht hadden geslapen, hij wilde voor ons een taxi regelen naar Shangri La. We waren eerst van plan geweest om te overnachten in Feilai Sien, de volgende dag de bus te nemen naar Shangri La, maar omdat Ido en Chiel echt niet lekker waren leek het ons beter om zo snel mogelijk door te reizen. We besloten het te doen. Ik denk de man ons aardig vond want hij deed heel erg zijn best om een goede prijs en een goede chauffeur voor ons te regelen.

We waren blij dat we dezelfde dag nog in Shangri La aan zouden komen, maar de rit terug was dood eng. We moesten de laatste twee uur in het donker over slingerende bergweggetjes, het was doodeng ook al kon onze chauffeur goed rijden, je weet natuurlijk nooit wat andere auto’s doen. Maar we kwamen om negen uur veilig aan en we waren blij om terug te zijn.

We hadden in de auto al contact gehad met Ido en Omri en we gingen allemaal naar hetzelfde hostel als waar zij zaten. Ze vonden het maar wat grappig dat wij dezelfde dag als hun weer aangekomen waren in Shangri La. Na een beetje bijgekletst te hebben, zijn we snel gaan slapen en Chiel voelde zich nog steeds echt niet goed.

Chiel en ik zijn de volgende dag naar een ander hostel gegaan waar we een twee persoonskamer en verwarmde matrassen hadden. Chiel heeft er de hele dag in bed gelegen terwijl ik met Ido (2) en Matt naar de markt zijn geweest. ’s Avonds zijn we met hun bij een italiaan, de kok was een echte italiaan, gaan eten. Chiel voelde zich nog steeds niet geweldig en toen we klaar waren met eten werd hij helemaal niet goed. We vroegen net aan de Italiaan waar de wc was toen Chiel wit wegtrok en niet meer op mij reageerde. Toen ging alles heel snel de Italiaan ving Chiel op terwijl hij flauwviel en een vrouw die achter ons zat te eten zei ons dat we hem op de grond moesten leggen, ze was een zuster, ik wilde Chiel op de grond leggen maar niemand werkte mee. Ik snapte er niets van en vond het allemaal maar doodeng. Gelukkig kwam Chiel snel weer bij, het eerste wat hij zei was, ‘waarom zit iedereen aan me?’

Achteraf bleek dat de vrouw die achter ons zat een Nederlandse zuster was die in Shangri La werkte, omdat ze ons al in het nederlands had horen praten had ze automatisch in het nederlands gezegd dat we Chiel op de grond moesten leggen. Niemand behalve ik had het dus begrepen en daarom was ik de enige die hem op de grond probeerde te leggen.

Jetty was heel aardig, ze was de volgende dag nog even naar ons hostel gekomen om te checken of alles goed ging en ze had allemaal dingen voor ons mee genomen. Nederlandse kaas, eigen gebakken brood, aspirines, pinda’s, cup a soup en nog veel meer. Omdat het de volgende dag een stuk beter met Chiel ging dacht ze dat Chiel flauw gevallen was uit vermoeidheid van de afgelopen weken en ze zei ons dat we verlopig maar even rustig aan moesten doen.

En dat hebben we gedaan, we hebben drie dagen rust gehouden en zijn toen verder gereisd naar Lijiang.

Tags: China, Glacier Lake, Michiel Campagne, Tara Sonneveld, Yubeng, Yunnan

This entry was posted on Saturday, December 12th, 2009 at 14:57 and is filed under China, Yunnan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.