blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Overal wordt aangeraden om naar Lijiang te gaan. Op zich kon ik dat wel begrijpen, Lijiang is een stad waar het oude stadscentrum nog intact is. Het is een van de weinige steden die nog een oud stadcentum heeft in China, door de snelle economische ontwikkeling en de daarbij behorende groei en vernieuwing van de steden. Helaas wordt er bij die vernieuwing geen enkele waarde gehecht aan historische gebouwen. Pas de laatste vijf jaar wordt daar meer aandacht aan besteed met als gevolg dat nu, omdat het toeristen trekt, hele stadscentra behouden worden. Dit is op zich een goede ontwikkeling alleen hebben chinezen de neiging om alles wat mooi is aan steden te degraderen naar een soort Disneyland. Lijiang was mooi, maar het zag er uit als een geplastificeerd dorp waar niets anders te doen is dan shoppen. Na een dag is het doodsaai.

Maar gelukkig waren er in de buurt van Lijiang ook nog soortgelijke dorpen waar gewoon nog in geleefd werd. We zijn op de fiets de omgeving gaan verkennen en naar Baisha gefietst. De vlakke akkerlanden deden verdacht veel aan Nederland denken, ware het niet voor de bergen die het vlakke land omsloten. En natuurlijk de primitieve manier van het land verbouwen, alles wordt nog met de hand gedaan en je ziet regelmatig mensen met grote manden vol groenten rondlopen. De ene traktor die we zagen was een uitzondering.

Baisha was een mooi dorpje, waarschijnlijk had Lijiang er tien jaar geleden hetzelfde uitgezien. De bejaarde Naxi’s, de minderheid die in deze streek van Yunnan woont, zaten op de stoep langs de weg met verkleurde blauwe Mao petjes op. Er lag vuil op de grond en hoewel er wel wat kraampjes voor toeristen waren, zag je dat het dorp ook betere dingen te doen had dan voor toeristen zorgen.

Baisha staat bekend om dokter Ho, dokter Ho is een kruidendocter die wereldberoemd is. Hij is door verschillende beroemde mensen bezocht, zelfs door onze eigen Maxima en Balkenende. Toen we bij hem binnen kwamen en we vertelden dat we Nederlanders waren, liet hij gelijk vol trots Nederlandse artiekelen zien die er over hem geschreven waren en de handtekening van Maxima. Hoewel dokter Ho een beetje doof is en ons niet altijd even goed verstond kon je duidelijk merken dat het een slimme man was. Hij kon verschillende talen spreken waaronder Engels, hij was voor de Culturele Revolutie onder andere leraar Engels geweest. Daarnaast was hij een in westerse medicijnen getrainde dokter. Tijdens de culturele revolutie heeft hij doordat hij zo hoog opgeleid was en daarom bourgois zou zijn het zwaar te voorduren gehad.

Na de Culturele Revolutie is hij heel ernstig ziek geweest, uiteindelijk is hij genezen door een Chinese kruidendokter. Blij met zijn genezing is hij zelf chinese medicijnen en kruiden gaan studeren. Hij verzameld de kruiden die hij gebruikt uit de omgeving waar hij woont. Hij is toevallig bekend geworden, door een Nederlandse journalist die in rond Lijiang had gereisd. Nadat er in Nederland een artikel over hem was geschreven kwamen steeds meer toeristen naar dokter Ho toe, bekende en minder bekende. Zijn hele kantoor hangt vol met visite kaartjes van mensen die bij hem voor consult zijn geweest. Er hangt zelfs een boek van Michael Palin die in zijn boek Himalaya over dokter Ho geschreven heeft. Iedere bezoeker mag schrijven over zijn ervaringen bij dokter Ho in het boekje dat bij zijn land hoort en waar al vele landgenoten in geschreven hebben. Het was leuk om te lezen dat er mensen waren die net als ons uit nieuwschierigheid naar hem toe waren gegaan en dat er mensen waren die er voor genezing heen waren gegaan.

Dokter Ho is al ver in de tachtig en ziet er precies uit zoals je van een Chinese kruidendokter zou verwachten. Hij lijkt eindeloos trots op zijn werk en de mensen die hij behandeld heeft en hij blijft je dan ook constant artikelen toestoppen die over hem geschreven zijn. Nieuwsgierig of hij mijn schouder kon genezen waar ik altijd last van heb als ik moe ben, heb ik een consult bij hem gevraagd. Hij voelde aan mijn pols en besloot me een kruidengoedje te geven dat ik met 75% alcohol moet mengen en Chiel vervolgens op mijn schouder moet masseren. Klinkt als een hele verstandige dokter toch?

Na mijn consult kwamen er nieuwe toeristen binnen die de aandacht opeisten van de dokter maar we hebben nog een tijdje met zijn zoon staan praten. Zijn zoon is dokter in het ziekenhuis van Lijiang, maar hij gaat bijna met pensioen om de praktijk van zijn vader over te nemen. Hij kon een aantal woorden spreken in het nederlands die van toepassing waren op medische dingen. Hetzelfde gold voor hebreews. Omri heeft hem zelfs een aantal nieuwe woorden geleerd.

Na dokter Ho zijn we weer terug gegaan naar Lijiang. We zouden nog een dagje in Lijiang zijn om te relaxen en dan wilden we aan de lange reis naar Hong Kong beginnen.

Reis naar Hong Kong (22, 23 nov)

De reis naar Hong Kong begon om 20.30 met een nachtbus naar Kunming. Hierin slapen was verschrikkelijk, werden allebei misselijk en Chiel had eigenlijk 2 bedden nodig wilde hij een lang genoeg bed hebben. Vrouw boven mij spuugde steeds op de grond, ik hoorde elke keer haar spuug met een klets op de grond naast mij vallen.

Verdwaasd kwamen we om 4.30 aan in Kunming, we vroegen ons met de andere westerse toeristen af of we wel echt in Kumning waren, ons was verteld dat we tussen 6 en 7 zouden aankomen. Toch was het echt Kumning. We namen met de andere toeristen een taxi naar een hostel en gingen daar verder uit zoeken wat we konden doen.

Chiel en ik wilden het liefst dezelfde dag nog door reizen naar Hong Kong, Kumning was zo’n typisch Chinese stad en we hadden geen zin om er een dag te blijven. We waren zo vroeg in het hostel dat we twee en een half uur hebben moeten wachten tot iemand ons kon helpen met de treinkaartjes, versuft hebben we liggen dommelen op de banken van de gezamelijke ruimte.

Het treinkaartje was makkelijk geregeld en om half twaalf ’s middags zaten we al weer in de trein voor de vierentwintig durende reis naar Guangzhou waar we de sneltrein naar Hong Kong konden nemen. De reis met de trein was geweldig. We zaten in een compartiment met een ouder echtpaar, een chinese man van veertig en een andere chinese man die de hele tijd weg was. Tijdens zo’n treinreis wordt je een beetje familie van elkaar. Het chinese omaatje bleef ons maar eten aanbieden en we mochten haar aanbod echt niet afwijzen want we moesten goed eten. Wij hadden gelukkig ook veel bij ons om te uit delen en het was super gezellig. We probeerden de hele tijd met het woordenboekje met de chinese opa en oma en de chinese man te praten. We werden er allemaal niet veel wijzer van maar het was wel leuk. De omgeving waar we door heen reden was waanzinnig mooi. We reden door het gebied van het stenen woud, hier steken stenen kolommen van soms wel 60 meter hoogte in de lucht. Tegen zonsondergang reden we tussen vreemd gevormde karst bergen door wat voor een waanzinnige zonsondergang zorgde. Het gebied waar we door heen reden was zo afwisselend en mooi dat ik soms onder het praten gewoon wegdroomde en stukjes van de gesprekken miste.

Op een gegeven moment liet de chinese man van veertig ons sheets van een presentatie van zijn werk zien, hij was duidelijk heel trots op zijn werk en wilde graag aan ons uitleggen wat hij deed. Hij deed iets met het promoten van pillen voor verschillende kwaaltjes. De andere chinese man in ons compartiment was erbij en hij begon gelijk kritiek te leveren op het werk en de pillen van de man die wij heel aardig en sympathiek vonden. Ze kregen een heftige discussie, we konden ze niet verstaan maar het was duidelijk dat ene man de man van de pillen een beetje belachelijk maakte. Omdat ik de pillenman zo aardig vond, wou ik dat ik hem zou kunnen verdedigen, maar dat kon ik helaas niet. De discussie eindigde schijnbaar onbeslist.

We kletsten lekker door met het de chinese opa en oma en de pillen man, zei in het chinees tegen ons en wij in het nederlands tegen hun, het was heel erg gezellig. Op een gegeven moment pakte opa zijn telefoon erbij, hij belde iemand en gaf mij de telefoon. Het bleek dat ik zijn kleindochter aan de telefoon had, ze moest van hem zeggen dat ze ons heel er lief vonden, dat ze het leuk vonden om met ons samen te reizen en dat ze mij mooi vonden. Verlegen met het compliment zeiden we haar dat ze hetzelfde tegen haar grootvader moest zeggen.

Terwijl we zo in de coupe zaten te kletsen hadden we al meerdere kakkerlakken voorbij zien kruipen, en ze werden steeds groter. Omdat we er geen trek in hadden om tussen de kakkerlakken te slapen en de pillenman duidelijk ook niet haalden we er een conductice bij. De eerste keer haalde ze het beest gewoon weg en daarmee was het klaar. Maar toen we haar er nog een keer bij haalden voor de volgende besloot ze ons te verplaatsen. De opa en oma wilden niet ergens anders heen en bleven in die coupe. De pillenman ging wel met ons mee naar een andere slaapplek. Eenmaal daar geinstalleerd zijn we snel gaan slapen, we waren nog moe van de busreis.

Toen we de volgende ochtend wakker werden en uit het raam keken was het duidelijk dat we in een veel natter en vruchtbaarder gebied waren dan de dag ervoor. Alles was fris groen, zelfs nu de winter naderde. Moe van het reizen hebben we niet meer zo veel met de pillenman gepraat en we waren blij toen we aankwamen in Guangzhou.

De overstap was eerst even lastig, de mensen in Guangzhou waren een stuk minder behulpzaam en geinteresseerd als we ondertussen gewend waren. Maar uiteindelijk kwamen we erachter dat we eerst met de metro naar een ander station moesten.

Daarna ging alles makkelijk, kaartje gekocht, door de douane, een uurtje in de trein en toen waren we er, na vijfenveertig uur reizen waren we in Hong Kong. We wisten gelukkig al waar we een goede plek konden vinden om te slapen en nadat we ingecheckt waren en gegeten hadden zijn we heerlijk voor onbepaalde tijd ons bed in gerold.

This entry was posted on Wednesday, December 16th, 2009 at 16:17 and is filed under China, Yunnan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.