blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Ik weet nog steeds niet hoe ik Hong Kong moet omschrijven en hoe de stad is. Dat komt misschien wel omdat we het grootste deel van de tijd in het winkel gebied van de stad zijn geweest en we daar het gevoel kregen dat het maar een oppervlakkige stad is. Toch vind ik de stad leuk, het heeft alle ingredienten om een verschrikkelijke stad te zijn; in alle straten rijdt verkeer, veel meerbaans wegen en fly-overs midden in de stad, ongelofelijke hoeveelheid aan hersenloze winkel gebieden waar het alleen maar draait om het uiterlijk, lege karakterloze wolkenkrabbers die onderling alleen maar verschillen in hoogte, weinig parken, je wordt constant door mannen aangesproken om een horloge, pak of tassen te kopen, allemaal namaak.

Misschien zijn het de mensen in HK die ik leuk vind. De vrouwtjes uit de Filippijnen die op zondag de helft van de verhoogde voetgangers paden in beslag nemen, de hele dag kletsend en dingentjes etent. Of de mensen die het enige stukje groen, dat eigenlijk het entree parkje is voor een hoog kantoor gebouw, in beslag nemen om hun eigen ding te doen. Een vrouwtje geeft haar nagels een manicure, een stelletje is er samen aan het picknicken en de toeristen zijn alles aan het observeren. Of misschien hadden we na twee maanden China het gewoon even nodig om in een grote stad te zijn waar alles makkelijk gaat en je niet door iedereen aangestaard wordt.

De architectuur in Hong Kong was voor ons beiden een tegenvaller, we hebben eigenlijk geen interessante gebouwen kunnen vinden. Alle gebouwen waren hetzelfde, hoog en van glas. Maar als we ’s avonds vanaf Kwoloon naar Hong Kong island keken was dat toch wel heel erg indrukwekkend met alle neon verlichting. Het leuke was dat hoe langer we in Hong Kong waren hoe meer verlichting er was, er kwam elke dag nieuwe kerstverlichting bij.

We hebben de dagen in Hong Kong doorgebracht met door de stad te lopen en in koffie barren koffie drinken, een beetje internetten, mensen kijken en ons een beetje vervelen. Verder hebben we gewandeld op Lantau, een eiland op een half uur varen van Hong Kong en zijn we naar het strand geweest op een ander eiland.

Het leukste wat we gedaan hebben waren de markten bezoeken; de vogelmarkt, bloemenmarkt, goudvissenmarkt, de vrouwenmarkt en de nachtmarkt. Je kwam er echt de meest vreemde dingen tegen, op de markten met dieren was het wel zielig om te zien dat ze in zulke kleine ruimten moesten leven. De marktstraten waren een vrolijke chaos maar het viel ons wel meteen op dat er geen mensen waren die je aanriepen om spullen te verkopen. Eigenlijk was zelfs het gebouw waarin we sliepen een grote markt, elke verdieping had kleine winkeltjes. De ene verdieping had kleermakers de andere had etensstalletje, dan was er weer een verdieping met telefoonwinkels en er was een verdieping met hotelkamers, daar sliepen wij. Buiten Mirrador mainson werden altijd we altijd aangesproken door indische mannen: wanna buy watch, wanna buy bag, mister, mister, fake Rolex? Met zo’n heerlijk fout indisch accent. Ondanks mijn pogingen om er niet toeristisch er uit te zien, zagen we er toch echt toeristisch uit en werden we altijd slachtoffer van deze mannen.

Vlak voordat we weer zouden vertrekken naar China hebben we Ido en Omri weer ontmoet. Zij waren twee nachten in Hong Kong voordat ze naar de Filippijnen zouden vliegen. Nadat we met ze een rondje door de stad hadden gemaakt met de tram op Hong Kong eiland zijn we naar de paarden races gegaan.

Hong Kong staat bekend om zijn paardenraces. Het is leuk om te zien dat om de beneden verdieping alle westerlingen gezellig aan het bier zitten terwijl op de tribune serieus kijkende chinezen in hun eentje met stalen gezichten naar de paardenraces zitten te kijken. Maar ja voor hun betekent winnen of verliezen waarschijnlijk meer dan de ene euro waar wij voor gokten.

De volgende dag waren Ido en Omri gevlogen en wij besloten om de dag erna te vertrekken na tien dagen Hong Kong. De ochtend van vertrek besloten we toch maar via Macau terug naar China te reizen. Dus bepakt en wel zaten we die avond op de boot naar Macau.

We zijn net aan gekomen in Macau na een misselijk makende boottocht waar ik gelukkig het grootste deel van de tijd geslapen heb. Omdat we pas laat aangekomen waren wilden we snel een hostel of hotel vinden om te gaan slapen. In de Lonely Planet stond een aanbeveling voor een goedkoop hostel hier, en aangezien we geen zin hadden om 750 euries voor een kamer te betalen zijn we daar heen gegaan. Het is een heel apart hostel, het is een oud huis in Portugese stijl. Terwijl de buitenmuren heel dik zijn, zouden we vanuit ons bed tussen het dak en de buitenmuur iets naar buiten kunnen gooien zonder het raam open te doen. Niet erg goed voor de geluidsisolatie van het huis natuurlijk, niet dat het uit zou maken want de binnen muren, die sowiezo van vijf mm dik hout zijn, stoppen op een hoogte van 3 meter en sluiten op geen enkele manier aan op het schuine dak dat een meter hoger ligt. Dus we kunnen vetier en vooral de televisie van de buren net zo hard als zij zelf horen, we kunnen zelfs het licht van de televisie tegen het dak aan zien flitsen. Toch heeft de kamer zijn charme, we hebben een balkon over de hele breedte van de kamer, zo’n drie meter, en de kamer is gemeubileerd met een antieke make-up kast met spiegel en een grote houte kledingkast. Gelukkig houdt iedereen er wel rekening mee dat het zo gehorig is en uiteindelijk kunnen we best goed slapen.

De volgende ochtend besluiten we weer te vertrekken, terug naar China. In Macau is een feestweek aan de gang waardoor alle hotels veel meer dan normaal voor de kamers vragen en het hostel waar we sliepen had geen ruimte meer. Dus hebben we ’s ochtends uitgezocht hoe we naar Guangzhou konden reizen en hebben de middag door Macau gelopen.

Het gedeelte van de stad waar we geslapen en door gewandeld hebben was grotendeels in Portugese bouwstijl, een hele vreemde gewaarwording. Het beeld wordt vervreemd door het gigantische tulpcormige Lisboa casino dat overal in de stad boven de huizen uit lijkt te torenen. Het contrast tussen de pastel kleurige portugese huizen en straten en het futuristische glimmende gebouw geeft je et gevoel alsof het uit lucht is komen vallen of gewoonweg een illusie is.

Na twee maanden China deed dit gedeelte van Macau vertrouwd Europees aan, op een of andere manier zijn europese steden veel gezelliger dan de meeste steden van buiten Europa. Hoewel een groot deel van de huizen en flats er verpauperd en verwaarloosd bij stonden, werd de wijk er niet minder knus door. Waarschijnlijk heeft het te maken met de schaal van de straten en flats. In tegenstelling tot de meeste steden in China en tot Hong Kong, waren de straten niet de breedte van driebaans wegen, de meeste waren zelfs zo smal dat het vaak eenrichtings verkeer was. Hierdoor werd de stad niet beheersd door de auto maar door de voetganger.

De traditionele Chinese bouwstijlen hebben dit zelfde kenmerk, alleen worden de oude centra van chinese steden niet gekoesterd en behouden zoals we in Europa doen, maar worden hele stukken vaak gesloopt onder het mom van vooruitgang. Zoals met de hutongs in Bejing, voor de olympische spelen hoorde je hier veel over in het nieuws. Hele wijken zijn gesloopt om van Bejing een goede olympische stad te maken. Toch beseft ook China zich wat de waarde is van oude stadscentra, met name voor het toerisme. Bijvoorbeeld in Lijiang waar alles eruit zag alsof het geplastificeerd was en het enige wat je er kon doen was souveniers shoppen.

Het centrum van Macau was heel anders, er werd geleefd. Je zag aan de stalen sier balkonnen schone was drogen, er stonden onverzorgde planten van mensen, er lagen niet gebruikte meubelen op balkon en er waren mensen bezig met andere dingen dan geld verdienen aan toeristen. Ik had het gevoel alsof we in een meditaraine stad waren, je kon er gewoon rond lopen zonder dat je constant aangesproken werd of je iets wilde kopen of huren. Heel erg ontspannen.

Na een dagje rondslenteren en het museum bezocht te hebben was het al weer tijd om te gaan. Terug naar China, terug naar de spugende mensen die wij zo gemist hebben…

Tags: Michiel Campagne, Tara Sonneveld

This entry was posted on Thursday, December 24th, 2009 at 11:21 and is filed under Hong Kong & Macau. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.