blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

In Kunming zijn we Marcin en Maria, het poolse koppel dat we in de bergen van Yubeng hadden ontmoet weer tegen gekomen. Omdat zij dezelfde richting op gingen zijn we samen met hun naar de rijstvelden van Yuanyang gereisd. De busreis was weer echt op z’n Chinees met gespuug en gegorgel alom en nog meer onnoembare misselijke makelijke geluiden en geuren. Het grootste verschil met voorgaande busreizen was dat er veel meer westerse mensen in de bus zaten. Tijdens de plaspauzes wisselde we verhalen uit over voorgaande busreizen en de staat van de Chinese wc’s, we waren het er allemaal overeens dat de wc’s en busreizen het ergste zijn van reizen door China.

De rijstterassen Yuanyang waren heel bijzonder, we waren er precies in de goede periode nu de terassen vol met water waren. Toch hadden we na een dag door de terassen gelopen te hebben, wel weer genoeg van al die terassen. Uiteindelijk was hel indrukwekkendste uit de omgeving de minderheden die in klederdracht op het land aan het werk waren.

Vanuit Yanyuang zijn we samen met Maria en Marcin doorgereisd naar Xichuanbana, een regio in het zuidelijkste puntje van Yunnan op de grens met Myanmar en Laos. Hoewel de afstand tussen Yuanyang en Jinghong, de hoofdstad van Xichuanbana maar klein was, ongeveer 500 km, zou de reis vanwege de slechte wegen twee dagen duren. We hobbelden 15 uur lang met de lokale bevolking over de onverharde wegen door de kleine dorpjes en het afwisselende landschap. In het begin reden we door de rijstterassen een landschap dat over ging in semi oerwoud waar de groen bebosde bergen bedekt werden door een zijden sjaal van mistige wolken. Toen we aankwamen in Jingchen was het landschap droger en minder spectaculair. Het plaatsje zelf was onbetekenend en grijs. Lopend door de hoofdstraat, op zoek naar een plek om te eten, zagen we de rij winkels met auto-artikelen, schoonmaakspullen en huishoudelijke artikelen langs ons voorbij trekken. Geen mensen die om je aandacht schreeuwen, geen souvenirs, geen westerse restaurants, gewoon het dagelijks leven van de Zuid Chinezen.

Het personeel van het restaurant waar we uiteindelijk zijn gaan eten vond het prachtig dat we hun restaurantje hadden uitgekozen. Lachend probeerden we, door naar het eten van andere mensen te wijzen, duidelijk te maken wat we wilden eten. Op een gegeven moment was het hele restaurant betrokken bij het samenstellen van een menu voor ons.Na een heerlijke verse maaltijd (de vis zwom nog toen we hem uitkozen) zijn we terug naar het hotel gegaan om te slapen.

De volgende dag was de busrit korter (5 uur) en zo mogelijk nog minder comfortabel en viezer. Toch maakte het uitzicht tijdens de busrit weer alles goed. Aan het einde van de middag kwamen we aan in Jinghong en zijn we gelijk de stad gaan verkennen. Het was opvallend hoe anders Jinghong was dan andere Chinese steden waar we geweest zijn. Overal palmbomen en veel gouden versieringen aan de gebouwen. Zoiets zou ik eerder verwachten bij een land als Thailand. De hoofdstraat zag eruit alsof het zou moeten uitkomen bij de zee en niet in een oerwoud, het maakte dat we allemaal nog meer behoefte kregen aan zon, zee en strand na drie maanden China.

In de week in en rond Jinghong hebben we het meeste gemerkt van de Chinese gastvrijheid. Het begon al op de eerste dag in Jinghong, we hadden ’s middags pu’er thee gekocht. Dit is een thee waar Xichuanbana om bekend staat en schijnt de beste thee uit China te zijn. Pu’er thee is de enige thee die met de jaren beter wordt en zodoende ook duurder, wij hebben een jonge en een oudere thee gekocht. ’s Avonds toen we in een restaurant waren raakten we aan de praat met een Chinese jongen, Jim. Hij hielp ons met iets te eten uit kiezen uit het Chinese menu. Nadat we besteld hadden vroegen we hem waar hij vandaan kwam, wat voor werk hij deed en dat soort dingen. Hij vertelde dat hij op de patisserie afdeling in Beijing had gewerkt maar dat hij nu jade en pu’er thee studeerde. Hij was een half jaar eerder met een meisje uit Xichuanbana getrouwd en naar Jinghong verhuisd.

Benieuwd naar wat hij van onze thee zou vinden lieten we hem zien wat we gekocht hadden. Bij de oude thee had hij zijn twijfels, hij zei dat het te droog was en dat we terug moesten gaan om een ander stuk te vragen. Omdat we niet zouden weten hoe we dat moesten gaan uitleggen aan de verkoper, vroegen we Jim of hij tijd had om even mee te gaan. Hij vond het geen probleem en nadat wij een nieuw stuk thee hadden nodigde hij ons uit om mee te gaan naar de winkel van zijn lerares in pu’er thee. Het was er super gezellig, we hebben de hele avond thee gedronken en gekletst, soms met behulp van een vertalingsprogramma op de computer. Ook zijn lerares, Huang was heel erg lief. Toen we weggingen zei ze dat we altijd welkom waren om langs te komen en thee te drinken, met of zonder Jim. Jim liep nog een stukje mee met ons en toen we van hem afscheid namen vroeg hij of we hem zouden bellen om af te spreken als we weer terug waren in Jinghong. De volgende dag waren we van plan om met Maria en Marcin een wandeltocht van een paar dagen te maken ten westen van Jinghong. We beloofden Jim dat we zeker zouden bellen.

Ook tijdens de wandeling hebben we gemerkt hoe gastvrij hier iedereen is. Toen we rond etenstijd een klooster gingen werden we gelijk allemaal uitgenodigd om mee te eten. We waren nu met z’n zessen omdat we in de bus op weg naar Xiding Rodrico en Lisa hadden ontmoet die de eerste dag dezelde wandeling wilden maken. De monikken deelden met ons het eten wat ze normaal met z’n achten hadden gegeten.

’s Avonds hebben we geslapen in een klein dorpje bij een familie. De zoon heeft ons de hele avond verzorgd. We kregen de hele avond thee, er werd voor ons gekookt, onze bedden werden klaargemaakt en de volgende ochtend stond er ontbijt klaar.

De avond erna toen we alleen nog met Marcin en Maria waren was het weer hetzelfde verhaal. Het is heel vreemd om te ervaren dat je zo gastvrij ontvangen wordt door mensen die echt bijna niets zelf hebben. Natuurlijk lieten we wel geld achter voor hun als dank en voor het eten, maar je bepaalt zelf wat je achter laat en er wordt niets van te voren afgesproken over de prijs.

De volgende dag gingen we naar Bada. De huizen van dit dorp waren veel kleiner dan waar we de vorige nacht hadden geslapen. Even om een beeld te geven: in het eerste dorp woonden 5 mensen in een huis van 80 m2 en in het tweede dorp had hetzelfde aantal mensen 30 m2. Om deze reden gingen Maria en Marcin mee naar het huis van de zus om daar te overnachten.

Terwijl we om het vuur zaten keken wij toe hoe de kinderen aan het rondrennen waren en gewassen werden. Na de kinderen waren wij aan de beurt. Ik kreeg een teiltje met warm water voor mijn neus gezet en een natte handdoek aan gerijkt. Vragend keek ik hun aan, ik zou toch niet in hun midden me helemaal moeten gaan wassen? Gelukkig wezen ze naar mijn modderige schoenen, ik moest mijn schoenen er mee schoon maken, dus ik wilde mijn voeten met schoenen erin steken terwijl ik ze bleef aankijken. Geschrokken begonnen ze nee te schudden, de vrouw liep naar me toe en begon mijn veters los te maken. Oh, ehh… en toen moesten we allemaal heel hard lachen om mijn domme actie om mijn voeten met schoenen en al te wassen.

Toen we de volgende dag na weer een hobbelige busreis weer in Jinghong waren hebben we Jim opgebeld om af te spreken. Hij was nu niet in Jinghong maar bij de familie van zijn vrouw in een dorpje twee uur reizen van daar vandaan. Als we zin hadden waren we uitgenodigd om de volgende dag langs te komen. Zijn vrouw en familie zijn Dai, een van de minderheden die in de provincie Yunnan wonen.

We zijn met de bus naar een wat groter plaatsje in de buurt van hun dorp gegaan en werden daar door Jim en zijn zwager opgehaald met de motor. Ze hadden voor die avond al boodschappen gedaan waaronder een nog levende kip die in het mandje voorop de moter zat. Tijdens het rijden deed de kip zijn kop steeds omhoog uit het mandje om vervolgens weer terug geduwd te worden door Jim.

De familie van de vrouw van Jim kon geen engels maar ze waren allemaal heel vriendelijk en vroegen ons dingen via Jim. Het Engels van Jim was ook niet heel erg goed, maar hij had zich voorbereid. Hij had een vertaal programma op zijn computer gezet en alvast een blaadje gemaakt met zinnen die hij nodig zou hebben. Die avond hebben we met hem, zijn vrouw en haar broer bier gedronken en gekletst.

De volgende dag hebben Jim en zijn zwager ons meegenomen naar een tempel. Daarna heeft zijn zwager een wespennest uit de grond gegraven om die middag het als delicatesse bij de lunch te serveren. Heel apart op wespen larfen te eten maar met de chilisaus smaakte het helemaal niet verkeerd!

Toen we aan het einde van de dag afscheid van hun namen hebben we als souvenier twee pakken bamboe thee meegekregen. De familie van zijn vrouw had deze thee zelf gemaakt. Dankbaar voor hun gastvrijheid en vriendelijkheid zijn we terug gereist naar Jinghong. Vanuit daar zouden we de volgende dag de reis naar Vietnam beginnen.

Het was wel heel mooi om onze tijd in China op deze manier met Jim en zijn vrouw af te sluiten.

De volgende keer meer over Vietnam, met onze gastpersonage Helen!

Tags: Busreis China, China, Chinese minderheden, Jinghong, Michiel Campagne, rijstterassen, Tara Sonneveld, Xichuanbana, Yuanyang, Yunnan

This entry was posted on Monday, January 11th, 2010 at 13:05 and is filed under China, Yunnan. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.