blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Zie onze vorige post voor ons nieuwe reisschema.

Nou daar zijn we dan, na drie maanden China begint onze reis in Vietnam. Dit keer niet met z’n tweetjes maar ook met Helen. Zij reist met ons mee door Vietnam naar Bangkok, waar we haar weer op het vliegtuig terug naar het koude Nederland zetten.

Een beetje ontheemd komen we in Hanoi aan, het is vier uur ’s ochtends en we zijn net na een treinreis van zeven uur aangekomen in de hoofdstad van Vietnam. De vorige dag waren we de grens met China overgestoken bij Lao Cai. Hoewel we ’s ochtends al aangekomen waren in het nietszeggende grijze grensplaatsje hebben we de hele dag in een cafe moeten wachten tot we ’s avonds met de trein naar Hanoi konden vertrekken. Na de lange busreis met een slaapbus van Jinghong naar de grens tussen China en Vietnam hadden we de energie niet meer gehad om Lao Cai te gaan verkennen.

Nu reden we met de taxi door de lege straten naar ons hotel. Duizelig van vermoeidheid kijk ik naar de huizen die voorbij schieten. Het verschil met China valt meteen op. De straten zijn smal en worden omsloten door een collage aan verschillende smalle gevels. De pastel kleurige koloniale geveltjes geven gelijk een stukje van de rijke geschiedenis van Hanoi bloot.

In 2010 wordt het duizend jarig bestaan van Hanoi gevierd. Het is de stad van de Vietnamese Keizers, de stad van de Franse bezetters, de stad van Ho Chi Minh en nu de stad van het geld.

De stad is begonnen als Chinese nederzetting Thon Binh. En werd later de hoofdstad van keizer Ly Thai To in 1010 na Chr. Hij noemde de stad Thang Long, vertaald: “ de stad van de opstijgende draak”. Tien eeuwen lang is Hanoi hoofdstad geweest, met een onderbreking van een eeuw toen keizer Gia Long besloot om Hue tot hoofdstad te benoemen. In 1902 werd Hanoi de hoofdstad van Frans Indochina en na de augustus revolutie in 1945 werd Hanoi gezien als de hoofdstad van Vietnam. Dit werd pas officieel na het Verdag van Geneve in 1954 en pas toen kon de Viet Minh terugkeren naar hun stad. Viet Minh was het guerilla leger dat jaren lang vanuit de bergen ten noorden van Hanoi tegen de Franse bezetting vocht.

Nadat we nog een paar uur hadden kunnen slapen, stapten we het hotel uit in een complete chaos van geuren en geluiden. We waren al wat gewend van de steden in China maar dit was totaal anders, overal hoor je het getoeter en de motergeluiden van scooters. Overal zie je scooters en zo op zijn tijd voel je ze zelfs als ze net iets te dicht langs je schieten. In Hanoi zijn 1,5 miljoen scooters op 3,5 miljoen inwoners, geen van alle scooters zijn electrisch zoals in China en je hebt dus constant het gevoel dat je ademhaalt door de uitlaat van een scooter.

Hanoi wordt volledig beheerst door de scooters, stoep en straat wordt gebruikt als rijbaan. Ze worden overal geparkeerd, zelfs in de meest chique juweliers zaken hebben we ze midden in de winkel zien staan. Op de scooter heb je het alleen recht op de stad, je hoeft niets of niemand voorrang te geven, als je een uitrit uit rijdt en er lopen voetgangers dan hebben zij maar plaats te maken. De auto’s worden zonder enige genade voorbij geraced en worden vaak vertraagd door alle scooters die maar voorang nemen.

Doordat niemand voor je zal stoppen is het oversteken van een weg een interessante onderneming. Het lijkt op het oversteken door een rivier, de massa’s scooters zullen niet voor je stoppen maar wijken uit terwijl ze op hetzelfde tempo door rijden. Omdat de bestuurders van de scooters moeten kunnen inschatten waar je heenloopt en hoe ze moeten uitwijken is het van belang dat je je langzaam door de stroom waad zonder plotselinge bewegingen. Eenmaal gewend aan deze oversteek techniek merkten we dat het eigenlijk best een prettige manier van oversteken is. In China zouden ze je gewoon overhoop rijden als je voorrang neemt en moest je toch echt wachten tot er even geen verkeer aankwam.

Zo zaten we de eerste dagen wel meer, in China zou het zo en in China zou het zus zijn. Stiekem misten we China al een beetje. Van die Vietnamesen snapten we maar niets.

In China is afdingen een nationale sport en was het normaal als je een kwartier lang voorstellen deed over de prijs die je wilde betalen of ontvangen voor iets. Als we hier begonnen met afdingen deden ze een tegenvoorstel en daarna draaiden ze zich chagerijnig weg.

In China hoefde je je hand maar op te steken en er stond een taxi voor je klaar, hier gingen ze een stapje verder. Als je overstraat liep bleven de taxi’s achter je aan rijden op een manier waarvoor ze in Nederland een straatverbod opgelegd zouden krijgen. Om nog maar niet te beginnen over de vrouwtjes die fruit verkopen, ze lopen met stok op hun nek met twee manden met fruit die aan de uiteinden van de stok hangen. Als ze je spotten kwamen ze bijna op je afrennen en voordat je het wist had je de stok met manden zelf op je nek. Het vrouwtje stond dan naast je te roepen, ‘picture, picture, no money!’ Ja hoor eens ik kan zelf wel besluiten of ik ergens een foto van wil maken, en ja die manden zijn zwaar!

Het was moeilijk om Hanoi te waarderen, alles was zo anders dan in China en we waren nog helemaal vol van de reis door China. Gelukkig was Helen een frisse wind voor ons. Zij was nog helemaal objectief en door haar konden wij ook veel makkelijker open staan voor de Vietnamese cultuur in plaats van het constant te vergelijken met China.

Alleen al het onderhandelen ging beter, Helen had gelezen dat je moest lachen en vriendelijk moet vragen of ze geen betere prijs voor je kunnen maken. Nu draaiden ze zich niet meer chagerijnig weg maar de verkoopsters deden een nieuw bod waar je dan weer op tegen kan bieden. Het was gelijk veel leuker zo, al kregen we spierpijn in onze wangen van al dat nep geglimlach.

Omdat Michiel ziek was geworden op de dag dat Helen aankwam hebben Helen en ik vooral samen Hanoi verder ontdekt. Michiel was futloos van de constante diaree waar hij mee zat.

Hanoi is echt een levendige stad. Met overal de scooters maar ook de rest van het leven op straat. Op alle hoeken van de straat zie je eettenten met lage plastic krukjes en stoelen op de stoep, De hele dag zag je hier mensen noedels of rijst met groenten en vlees eten. Op de andere straathoeken zaten drinktenten waar je mensen ook op lage krukjes zag zitten maar dan waren ze aan het bier of aan een of andere juice. Op weer andere plekken werden stokbroden met ei of vlees verkocht om mee te nemen. Zo nu en dan kwam je iemand tegen die met fruit of mais te koop voorbij liep. Soms kwam je zelf iemand tegen die een volledige keuken had gemaakt van de twee rieten manden die ze met een stok op haar schouders droeg.

De Vietnamesen waren wat dat betreft heel erg creatief, je zag af en toe een volledige markkraam voorbij komen die ergens in een grijs verleden misschien een fiets had kunen zijn. We kregen zowieso het idee dat Hanoi een grote markt is, overal waar geen eten werd verkocht werden massa’s andere dingen verkocht. Als een winkeltje ritsen verkocht kon je niet kiezen uit tien ritsen maar uit honderden. En dan was de kans ook nog is groot dat je bij de buurman hetzelfde kon komen met zo mogelijk nog meer keuze.

Het is er dan ook helemaal niet nodig om andere dingen te verkopen dan je buurman, in de ene straat verkopen ze versieringen in de andere straat huishoudelijke artikelen weer een andere straat stoffen. We zijn zelfs in een overdekte stoffen markt geweest van drie verdiepingen hoog. Zo nu en dan lag er tussen de stapels stoffen een verkoopster te slapen, zelfs dat gebeurt in de publieke ruimte.

Je kan werkelijk alles kopen in de straten van Hanoi. Ook verse producten zijn geen probleem, naast ons hotel was een vlees en vismarkt. Toen Helen en ik er langsliepen zagen we een vis op het droge met een afgehakte staart nog ademen. We hebben een onhoofde en gefilde pad uit een teiltje zien springen. Nog geen half uur later zagen we gerookte en gehalveerde honden bij een marktkraampje liggen. Na een lichte rilling over onze rug namen ons maar voor om in dit land goed te informeren wat voor vlees ze ons voorschotelen.

Tags: Hanoi, Scooters, Vietnam

This entry was posted on Sunday, January 31st, 2010 at 12:56 and is filed under Vietnam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.