blokkieom.com

He, lieve Helen deze is voor jou! We missen je wel hoor.

Klik hier voor nieuwe foto’s

Na drie dagen diarree begonnen we ons een beetje zorgen te maken. Chiel is natuurlijk al de dikste niet en nu begon hij wel heel erg af te vallen. We besloten dat we als hij op dag vier nog steeds last zou hebben we naar het ziekenhuis zouden gaan. Gelukkig was het die dag net minder geworden en Chiel vond dat het niet meer nodig was om hem te laten checken.

Vooral omdat er een ding was dat we met z’n drieen hadden afgesproken toen we eenmaal zeker wisten dat we met Helen samen zouden gaan reizen. Ze zou hier zijn met Oud en Nieuw en we hadden afgesproken dat we dat op een hele bijzondere manier zouden gaan vieren. Het maakte niet uit waar, als er maar Champagne en een kampvuur zou zijn. Het was nu twee dagen voor Oudejaars avond en we moesten zo snel mogelijk zorgen dat we de stad uitkwamen, zeker nu we het weerbericht hadden opgezocht en nu wisten dat het zou gaan regenen rond Hanoi. Omdat we de afgelopen dagen alleen maar hadden zitten afwachten of we uberhaupt de stad uit zouden kunnen met Chiel hadden we nog niets geregeld.

We hadden wel plannen gehad, met een scooter naar een strand rijden, maar het was daar nu te laat voor. Morgen was het al 30 december en volgens het weerbericht moesten we een flink eind naar het zuiden reizen om op een zonnige plek te zijn met Oud en Nieuw. Nu was het het einde van de middag en als we echt in de zon wilden zijn met Oud en Nieuw dan moesten we zorgen dat we de volgende dag ’s ochtends met bus of trein naar het zuiden zouden vertrekken.

Dus we besloten naar het treinstation te gaan en te kijken of we een treinticket konden krijgen naar het zuiden, welke plaats maakte ons niet echt uit als het maar Hue of zuidelijker was, de klasse maakte ons ook niet echt uit, hardseater, softseater, softsleeper geen probleem als we maar weg konden uit Hanoi. Dat moest toch niet zo moeilijk zijn?

Nou wel dus, aangekomen op het treinstation werden we teleurgesteld, alle treintickets waren uitverkocht, allemaal ze hadden er niet een meer. We konden hoog en laag springen, nee bleef nee, en het vrouwtje achter de balie begon ongeinteresserd een andere klant te helpen.

Dan maar de bus proberen. We probeerden op het treinstation erachter te komen of het busstation nog open zou zijn, maar niemand wist het en het leek er ook niet echt op dat iemand het interesseerde. Dit was zo in contrast met de Chinezen die al op sprongen om te helpen voordat je zelf wist dat je hulp nodig had, dat we op dat moment volledig baalden van die Vietnamezen. We hadden die dag ook al gemerkt dat onze hotelbaas alleen maar aardig was als je met hem mee praatte en alles maar aannam wat hij zei en we waren er echt een beetje klaar mee.

Dan maar op de gok naar het busstation. We hielden een taxi aan en vroegen hem ons naar het busstation te brengen, het was half acht ’s avonds en we wisten zeker dat het station na achten niet meer open zou zijn. Vol zenuwen zaten we in de taxi die soms lekker doorreed en soms in de file traag voortkroop tussen de andere auto’s. We hadden eigenlijk niet meer durven hopen dat we nog op tijd bij het busstation zouden zijn, maar toen we er aankwamen en het inderdaad dicht was voelden we ons toch wel heel erg verslagen.

Hongerig en teleurgesteld kropen we terug in de taxi, dan maar avondeten. We hadden iets leuks in de Loneley Planet gevonden en vroegen de taxichauffeur ons daar heen te brengen. We werden afgezet in een straat die helemaal niet leek op de staat vol met viseettentjes aan het water, waar je heerlijk en goedkoop verse vis tussen de locals kon eten. Dit was een verlaten lelijke straat, het rook er naar iets wat niets te maken had met verse vis en zelfs rotte vis rook nog beter. Verslagen en diep teleurgesteld wilden we de chauffeur betalen en alsof het allemaal nog niet genoeg was probeerden hij ons ook nog op te lichten door een briefje wat we hem hadden gegeven te laten verdwijnen. Doodleuk claimde hij dat we nog niet genoeg hadden betaald, terwijl we toch echt zeker wisten dat we hem wel al genoeg hadden gegeven.

En dan moet je rustig blijven, het liefste zou je tegen de chauffeur schreeuwen: ‘Denk je dat we gek zijn of zo? Rot ff gauw een eind op!’ Maar dat doe je niet, je loopt rustig weg en vraagt je af wat er aan de hand is dat alles mis gaat. Je probeert het vervelende gevoel van die dag weg te duwen en als je dan na een uur zoeken in een fastfood restaurant belandt waar je alleen maar een hamburger of een sandwich kan kiezen, ben je al lang blij dat je iets te eten hebt.

Terug in het hotel besloten we toch onze hoteleigenaar te vragen of hij een treinticket kon regelen. We wisten dat we opgelicht zouden worden qua prijs maar we wilden zo ontzettend graag weg. Gelukkig, hij kon nog wel iets regelen, een beetje te dure softseater, maar we zouden de volgende dag weg kunnen.

Toen we die ochtend om acht uur klaar stonden zei de eigenaar van het hotel dat we pas om elf uur naar het station hoefden te vertrekken. Dat kwam mooi uit want we wilden nog ontbijten en wat dingen voor de treinreis kopen. Na het ontbijt voelde Chiel zich weer niet lekker, hij voelde al weer een verse portie diarree aankomen, misschien was de hamburger van de avond ervoor toch niet zo goed geweest. Kan het nog erger worden? We hadden een twaalf uur durende treinreis voor de boeg, niet echt een lolletje als je aan de race bent.

We besloten dat Chiel terug zou gaan naar het hotel en dat Helen en ik even boodschappen zouden doen voor de reis.

In de supermarkt werd ik gebeld door Chiel. Zonder uitleg vraagt hij of we binnen een half uur bij het hotel konden zijn. Ehh, ja dat moest wel lukken, maar waarom eigenlijk? Had de hotelbaas helemaal niet de treintickets kunnen regelen die hij beloofd had. Er was nu nog maar een optie die hij aanbood en dat waren hardseater tickets voor de trein van tien uur, het was nu half tien.

Dus Helen en ik gooiden alle spullen die we al in het winkelmandje hadden terug in de vakken en begonnen hard terug te lopen richting het hotel. Toen realiseerden we in ons dat we nu dichter bij het treinstation waren dan bij het hotel en dat het misschien beter was als wij de taxi vanaf daar naar het station namen en Chiel een taxi van het hotel. Ik belde Chiel op die opnam met de boodschap dat hij op de wc zat en me terug zou bellen. Zenuwachtig bleven we wachten, zouden we alvast een taxi nemen of niet?

Chiel belde terug, hij zat al in een taxi en wij moesten ook zo snel mogelijk een taxi nemen. Dat was goed, we hielden zo snel mogelijk een taxi aan. Helen wilde alleen even zeker weten dat hij haar leren jasje mee had genomen dat over de deur hing. ‘Ehh, leren jasje?’ Nee! Chiel moest weer terug om het jasje op te halen. Helen en ik keken elkaar aan, dit gingen we nooit meer halen, maar ja er zat niets ander op dan het te proberen.

Toen we bij het station aankwamen had ik Chiel aan de telefoon. ‘Waar ben je dan?’ ‘Gewoon ik sta voor het station met de tassen.’ ‘Ja maar wij staan ook voor het station en we zien je niet.’

Shit, we staan toch niet op het verkeerde station he? We spraken een vrouwtje van het spoor aan en vroegen naar de trein van tien uur. Doodleuk antwoordde ze dat die al vertrokken was. Nee, dat kon echt niet het is twee minuten voor tien. Ze pakte ons bij de arm en sleurde ons het spoor over, ‘dan moet je daar zijn’.

We zagen een trein staan die klaar was voor vertrek en we renden het spoor over om er zo snel mogelijk te zijn. Daar stond Chiel ook op het perron, met de hotelbaas die onze tickets had. Welk station heeft nou aan beide kanten van het spoor een wachthal, dat is toch niet handig? Uiteindelijk werden bijna letterlijk door de hotelbaas met backpacks en al de trein ingegooid.

Vol adrenaline bespraken we de gebeurtenissen in de trein op een hardseater. En hard is echt hard, zie tien uur op een houten bankje voor je.

Tenminste we dachten tien uur en vol verwachting zaten wij om acht uur klaar om de trein te verlaten. Die houten banken begonnen hun tol te eisen en we wisten niet meer hoe we moesten zitten. Zes uur later zaten we nog steeds klaar om uit te stappen en hadden we niet alleen een houten kont, maar we waren ook nog eens zo moe dat we niet meer recht konden kijken. Uiteindelijk kwamen na een reis van 17,5 uur om half vier ’s nachts aan in Hue. Uitgeput namen we een taxi die ons ook nog maar eens even probeerde op te lichten door een kris kras route door de stad te nemen, terwijl we toch echt zeker wisten dat het een lange rechte weg langs het water zou zijn. We rekenden uit hoeveel het normaal had moeten kosten, gaven hem dat en liepen zonder iets te zeggen weg naar het hotel. Natuurlijk om dit verhaal compleet te maken zat het hotel vol, en de volgende ook, maar drie maal is scheepsrecht en in het derde hotel vonden we een bedje.

Toch is het allemaal de moeite waard geweest. De volgende dag leek het tij gekeerd en hebben we alleen maar geluk gehad. We hadden twee scooters gehuurd om naar het strand te gaan en met ons dagrugzakjes reden we door de vlakke rijstveld landen richting de zee. We wilden proberen om een slaapplek te vinden op een eiland vlak voor de kust.

Toen we aankwamen bij het strand op het eiland Thuan An kwam er een locaal vrouwtje naar ons toe om te vragen waar we naar opzoek waren. We hadden het niet beter kunnen treffen, zij bood ons een slaapplek aan in een hutje op het strand. Ze maakte ons eten klaar en ’s avonds hielp ze ons met het kampvuur.

Het eten is nog een verhaal apart, ze vroeg ons of we trek hadden in vis en gamba’s en wees op de vissersbootjes die op het strand lagen. Vanochtend gevangen. En zo ging het elke maaltijd, we kregen vis, gamba’s, inktvis en krab die een uur daarvoor gevangen waren. En dat voor twee euro per persoon. We waren in paradijs beland, zelfs met Chiel ging het beter.

Oud en Nieuw hebben we gevierd op een manier waar we alleen van hadden durven dromen. Op het strand met een kampvuur, champagne en sterretjes. En ’s ochtends werden we gewekt door het geluid van de golven. Onze kater verdween met de nieuwjaarsduik in het warme zeewater. Daarna hebben uitgeslapen op het witte zandstrand.

We hebben al een aantal keer de opmerking gehad dat we een reisdagboek zouden moeten maken van onze verhalen. Nou is het zo dat Helen voor ons bezig is om een boek met foto’s te maken van al onze verhalen. Ze heeft het zelf al een keer op de site geschreven maar ze heeft hier dus alleenrecht op!

Tags: Gamba's, Hanoi, Hardseater, Hue, Oud & Nieuw, Scooters, Seafood, Strand, Taxi, Thuan An, Trein, Verse vis, Vietnam

This entry was posted on Wednesday, February 3rd, 2010 at 05:12 and is filed under Vietnam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.