blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Na Oud en Nieuw zijn we nog twee dagen blijven plakken op het strand van Thuan An en toen was het weer tijd om terug te gaan naar Hue.

Terug in Hue kreeg Chiel weer last van diarree en we besloten dat we zo snel mogelijk door wilden reizen naar Danang. Voor we naar het strand waren gegaan hadden we al contact gehad met de verzekering van Chiel. Zij hadden geadviseerd om medische hulp te zoeken in Danang, omdat daar de zorg beter was dan in de rest van het midden van Vietnam.

Tijdens de ene dag dat we in nog in Hue verbleven, is Helen de resten van de oude hoofdstad gaan verkennen. Chiel en ik zijn een nieuwe post voor de website gaan schrijven. Hue is de hoofdstad van Vietnam geweest tijdens de honderd jarige periode dat Hanoi dat niet was.

Nu waren de keizerlijke gebouwen overwoekerd en in een staat van verval. Aan de beschadigde en vergeten gebouwen kon je de geschiedenis van de val van uit gratie van de stad aflezen. Hue ligt net in Zuid Vietnam en heeft tijdens de oorlog geleden onder de bommen en kogels van de Amerikanen. Na de oorlog werd Hue door de communisten gezien als een herinnering van het niet gewenste keizerlijke verleden van Vietnam en werd grotendeels genegeerd. Pas sinds kort zijn er restauratie werkzaamheden begonnen en nu zien enkele gebouwen er weer als nieuw uit.

De volgende dag kwamen we na een prachtige treinreis, eerst door de vlakke rijstvelden en later door het gebergte langs de kust, aan in Danang.

Danang is een weinig interessante stad en we wilden er zo snel mogelijk weer weg. We waren met Chiel naar de doktor geweest, waar hij medicatie kreeg tegen een parasiet die hij had. (Na een paar slikken dagen was hij van zijn diarree af). Daarna zijn we op zoek gegaan naar huurscooters.

Ons plan was om via de Ho Chi Minh route door het binnenland weer een stuk naar het noorden te trekken. We wilden het DMZ gebied bezoeken. Hoewel de oorlog met de Amerikanen een invloedrijke gebeurtenis is geweest in de geschiedenis van Vietnam, wisten wij op dat moment er vrijwel niets van. Omdat we er meer over te weten wilden komen leek het ons een goed idée om dat op de plek te doen waar de bombardementen en gevechten het hevigst waren geweest, in de De-Militirized-Zone. Een dm-zone is normaal gesproken een stuk land waar militairen van twee grensende landen niet mogen komen. De reden dat de dm-zone van Vietnam zo bekend is geworden komt doordat het het tegenovergestelde geworden is van wat het had moeten zijn. De zone van vijf kilometer aan beide kanten van de Ben Hai rivier, de grens tussen noord en zuid, werd een van de zwaarst gemilitairiseerde gebieden tijdens de Vietnam oorlog.

We waren er ons van bewust dat het nog een lastige onderneming zou worden vooral omdat we alledrie niets over scooters wisten. Daarnaast zou de tocht door een dun bevolkt en weinig toeristisch gebied gaan. Uiteidelijk hebben we besloten om met drie gidsen op pad te gaan. Zij zouden ons achterop de scooter nemen en ons wat over de geschiedenis van het gebied vertellen.

Op weg naar en op de Ho Chi Minh route hebben we verschillende dorpen bezocht van de minderheden van Vietnam. Bij die bezoeken waren de kinderen die vrolijk op ons af kwamen rennen het leukste.  De dorpen die we bezocht hadden waren heel arm, sommige hadden elektriciteit maar de meeste niet. Een van de redenen voor deze achterstand in ontwikkeling ten opzichte van ethnisch Vietnamezen, is dat veel minderheden tijdens de oorlog de Amerikanen hebben gesteund. Iets waar ze na de oorlog zwaar onder geleden hebben.

Doordat we zelf niet op de weg hoefden te letten konden we ons helemaal op de omgeving concentreren en hadden we de tijd om naar de kinderen langs de weg te zwaaien. De tweede dag kwamen we in een bergachtig gebied. Vroeger had de Ho Chi Minh route door deze bosrijke bergen gelopen. Achterop de motor hadden we alle tijd om ons voor te stellen hoe de noord Vietnamezen te voet door deze bergen trokken om wapens en voedsel van Hanoi naar het gevechtsfront in zuid Vietnam te brengen. Het was niet moeilijk om in te beelden hoe zwaar het geweest moest zijn om ‘s nachts met gevaar voor eigen leven deze route te lopen. Niet alleen het land zelf was gevaarlijk, door de land verschuivingen, overstromingen, voedsel te kort, malaria en andere ziekten. Maar je liep daarnaast ook constant het gevaar om gebombardeert te worden of Amerikaanse soldaten tegen te komen.

Honderden kilometers legden de solaten van de ‘Nationale Front voor de Bevrijding van zuid Vietnam’ ofwel de Vietcong en de soldaten van het ‘Volks leger van Vietnam’, af om het zuiden te bevoorraden en te voorzien van mankracht.

Een van de belangrijkste redenen dat de grens tussen noord en zuid Vietnam zo hevig is gebombardeerd, was dat de Amerikanen de bevoorrading van het noord Vietnamese leger wilde blokkeren. Zelfs nu konden we, dertig jaar later, nog de diepe littekens van de bomkraters in het landschap zien.

De Ho Chi Minh route was geen vaste weg het was een netwerk van smalle paden die al lang voor de oorlog hadden bestaan. Ze liepen niet alleen door de bergen van Vietnam maar ook door de naburige landen Laos en Cambodja. Het is de Amerikanen nooit gelukt om de noord Vietnamezen te stoppen. Een van de redenen hiervan las Helen tijdens onze tocht langs plekken uit het verleden voor uit de National Geographic. Tijdens de oorlog hebben de Amerikanen amper geinvesteerd in informatie voorziening, een hoge militaire officier heeft ooit gezegd dat er wekelijks ongeveer driehonderd dollar uit gegeven werd aan het inwinnen van informatie, terwijl er meer dan een half miljoen aan bommen werd uitgegeven.

Als reactie op de hevige bombardementen in de dm-zone begonnen de noord Vietnamezen zich in te graven om zichzelf te beschemen. Dit gebeurde steeds uitgebreider en vakkundiger en uiteindelijk waren er hele dorpen in de tunnels van de Vietcong. De meest uitgebreide tunnels in de dm-zone waren de Vinh Moc. In de tunnels die we bezocht hebben, leefden zestig families tijdens de oorlog.

Terwijl we door de tunnels liepen was het moeilijk voor te stellen dat hier hele gezinnen hadden gewoond in een uitham van twee bij twee meter. Toch waren de tunnels succesvol, alle families hebben de oorlog overleef en er zijn zeventien kinderen geboren in de tunnels. Op het einde hadden de tunnels drie verdiepingen, verschillende waterbronnen, een ziekenhuis en keukens.

Bij het zien van de grote hoeveelheid bomkraters die er nog steeds waren in deze omgeving konden we goed begrijpen waarom zoveel mensen liever op elkaar ondergronds hadden willen leven.

De tunnels waren onze laatste stop op de HCM route en de laatste dag reden we over een lange rechte asfalt weg langs de zee terug naar Danang. Hoewel we van plan waren geweest om hierna afscheid te nemen van onze gidsen, hadden we het zo gezellig met ze gehad dat we besloten om met hun ook een zuidelijk stuk van de HCM route te doen.

Ook al hadden we nu veel gezien van de oorlog en van de gevolgen ervan snapten we nog niet veel van waar de oorlog om was en waardoor het begonnen was. Iets waar we zeker meer over wilden weten. Pas in Ho Chi Minh stad zijn we meer te weten gekomen over de oorlog en de gevolgen daarvan.

Terwijl we verder reisden met onze gidsen en meer over hun en de Vietnamezen te weten kwamen was het voor ons een raadsel hoe ze zo vrolijk konden zijn tegenover buitenlanders. We vroegen hun of ze geen wrok hadden tegen de Amerikanen. Waarop Tuam, de oudste van de drie, antwoordde dat hij nog zo jong was geweest en dat het voor hem allemaal zo verwarrend was geweest dat hij het allemaal ook niet zo goed wist. Ook Ten en Teo koesterden geen enkel wrok. We hebben nooit met oudere Vietnamezen hierover kunnen praten maar de jongere generatie lijkt over het algemeen de Amerikanen weinig te verwijten.

Tags: Amerikanen, Danang, DMZ, Easy rider, Ho Chi Minh Trail, Hue, Kinderen, Minderheden, Scooters, Vietnam, Vietnam oorlog, Vinh Moc tunnels

This entry was posted on Wednesday, February 3rd, 2010 at 17:12 and is filed under Vietnam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.