blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Na twee dagen rust in Danang zijn we verder gereisd met onze gidsen naar het zuiden van Vietnam.

De avond voordat we vertrokken zijn we met onze gidsen naar een karaoke bar geweest. We hadden met z’n zessen super veel lol met zingen en punten scoren, vooral omdat wij heel hoog scoorden. Helaas eindigde de avond een beetje naar doordat Tuam ons in een keer een preek begon te geven dat we op tijd moesten gaan slapen omdat we de volgende dag weer vroeg weg moesten. Natuurlijk was het wel ‘up to us’ benadrukte hij. Terwijl hij zich maar bleef herhalen besloten we dat hij gewoon te veel op had en dat het maar beter was om te stoppen en te gaan slapen.

Tijdens het eerste deel van de reis hadden we ons constant afgevraagd waarom het toch zo goed klikte tussen ons en onze gidsen maar ook met Vietnamezen in het algemeen. Uiteindelijk besloten we dat we gewoon hetzelfde gevoel voor humor hebben. Zowel wij als zij zijn niet misselijk van een flinke dosis zelfspot. Maar hoeveel lol we ook met Ten, Tuam en Teo hadden we wisten nooit honderd procent zeker of we ze nou echt konden vertrouwen. Met name Tuam die volledig veranderde op het moment dat het over geld ging en constant beweerde dat ze een baas hadden, iets waar wij sterk aan twijfelden.

Het is iets naars om zoveel lol met iemand te kunnen hebben, maar nooit zeker te weten of de ander volledig oprecht is. Het maakte het voor ons soms moeilijk en vermoeiend met hun om te gaan. Toch besloten we elke keer weer dat we ze aardig vonden en dat we ze gewoon moesten vertrouwen, zonder naief te zijn.

De reis begon met een flinke dosis regen, maar door een prachtig landschap. We zweefden over de wegen door de regenwoudachtige bossen heen. We hadden natuurlijk liever zon gehad maar de omgeving was zo mooi dat je soms de regen gewoon vergat. We bezochten weer dorpjes en Tuam liet ons een waterval zien. ’s Avonds moe van alle regen en het constante geklapper van de wind op de scooter gingen we vroeg slapen.

In het eerste deel van onze reis was het heel anders geweest; we hadden gezellig met onze gidsen gedronken, gekletst en spelletjes gespeeld. Hoewel we het jammer vonden om het nu niet te doen waren gewoon te moe. We namen ons voor om wanneer we in Dalat aankwamen, nog een leuke avond met Tuam, Ten en Teo te hebben. Maar nu waren we er elke keer te moe voor.

De derde avond dat we weer op pad gingen, sliepen we in het plaatsje Kon Tum. We gingen voor het avondeten naar een restaurant waar je kon barbequeen. Je kreeg dan een bbq met al hete kolen op je tafel en dan kon je zelf uitkiezen wat voor vlees je op de barbeque wilde. We hebben krokodil, hert en egel geprobeerd, allemaal best lekker vooral het hert.

Terwijl we eten op de barbeque begonnen te leggen, trok Helen steeds witter weg. Ze was al niet zo lekker geweest voordat we naar het restaurant gingen. Ook de dagen daarvoor al niet, vooral omdat ze constant hoofdpijn had. Nu zagen we gewoon aan haar dat ze koorts had. Dus we vroegen aan Tuam of hij haar met de motor terug wilde brengen naar het hotel. Zoals hij elke dag vroeg als Helen zei dat ze hoofdpijn had, vroeg hij nu weer op een beteuterde manier, ‘Helen not feeling well?’ ‘No Helen is not feeling well.’ En dus bracht hij haar terug naar het hotel terwijl wij verder aten. Toch konden we niet echt genieten van al dat exotische vlees omdat we ons zorgen maakten over Helen.

Tijdens het eten probeerden we onze gidsen alvast voor te bereiden dat we de volgende dag waarschijnlijk niet verder konden reizen omdat Helen ziek was. Ze leken op een of andere manier de begrippen ziek en uitrusten niet helemaal te begrijpen. We besloten af te wachten hoe Helen zich de volgende ochtend zou voelen.

Toen we terug kwamen was Helen nog wakker en ze vertelde ons dat ze rond de 40 graden koorts had. We zijn gelijk maar naar Tuam, Ten en Teo gelopen om ze te laten weten dat we de volgende ochtend zowieso niet verder konden reizen. Tuam vroeg weer op zijn eigenaardige manier ‘Helen not feeling better?’, het was maar anderhalf uur nadat hij haar terug had gebracht naar het hotel en natuurlijk voelde ze zich niet beter. Ik legde uit dat omdat ze koorts had dat we de volgende dag niet verder zou kunnen reizen en vroeg of ze een dag wilden wachten. Dat vonden ze prima en we spraken af dat wij hun hotel overnachting zouden betalen.

De volgende dag zijn Chiel en ik eerst met Ten, Teo en Tuam naar een minderheidsdorp gegaan aan de rand van de stad. We waren er niet echt bij met ons hoofd en we vroegen al snel of we weer terug konden gaan naar het hotel. Ik wilden even bij Helen kijken hoe het ging.

Terug in het hotel ben ik bij Helen gaan kijken en omdat ze wakker was ging ik bij haar zitten. Terwijl we aan het praten waren sloeg Helen in een keer dubbel van de pijn. Ik kon alleen maar machteloos toe kijken en wachten tot de pijn weer wegtrok. Toen de pijn weg was besloten we dat ik de dokter zou bellen uit Danang waar we voor Chiel waren geweest. Helen vertelde me namelijk dat ze die pijnscheuten al meer had gehad en we waren het erover eens dat het niet normaal was.

We eerst heel lang wachten tot de dokter tijd had en terug belde, maar toen hij eenmaal met Helen gesproken had ging alles heel snel. De dokter kon het niet met zekerheid vaststellen over de telefoon maar er was een mogelijkheid dat Helen een acute blinde darmontsteking had. Omdat het gevaarlijk is om een blinde darmontsteking te behandelen, wilde de dokter dat we zo snel mogelijk naar Ho Chi Minh stad zouden vliegen. De zorg in Vietnam is niet heel erg goed en we waren op dit moment op een van de minst ontwikkelde delen van Vietnam.

We namen gelijk actie en begonnen we met het bellen van de verzekering van Helen om te informeren of zij iets konden regelen met betrekking tot vliegen of ander vervoer. We hebben uren moeten wachten op antwoord van de verzekering en Helen moest ook even met hun dokter bellen. Het wachten was frustrerend vooral omdat we hadden gehoord dat we snel moesten zijn.

Terwijl we aan het wachten waren, vertelden we onze gidsen dat we niet verder met hun zouden trekken. De zoveelste keer die dag vroeg Tuam aan me ‘Helen still not feeling better?’ Hij leek maar niet te begrijpen dat Helen echt heel ziek was en dat we zo snel mogelijk naar een ziekenhuis moesten. Gefrustreerd probeerde ik het aan hem uit te leggen en hij begreep uiteindelijk dat we de tocht niet af konden maken.

Toen ging het in een keer over geld, Tuam veranderde weer van persoon en was opeens heel zakelijk. Doodleuk zei hij dat we natuurlijk wel gewoon alle dagen moesten betalen. Onze mond viel open, ze zouden met de bus binnen een dag weer terug zijn in Danang en dan konden ze nieuwe klanten vinden.

Al die dagen had Tuam geclaimed dat we als familie van hem waren omdat we het zo gezellig was en we elkaar zo goed begrepen. Zo doe je toch niet tegen familie? We konden hun niet alle drie de dagen betalen, uit principe niet en omdat het veel geld was niet. We begonnen een mondeling gevecht over geld, iets wat we verschikkelijk vonden. Niet alleen omdat we het zo gezellig met hun hadden gehad maar ook omdat we andere dingen aan ons hoofd hadden.

Uiteindelijk hebben we ze meer betaald dan we wilden maar we waren er helemaal klaar mee en wilden gewoon zo snel mogelijk naar het vliegtuig. Met een rot gevoel over hoe de dingen gelopen waren stapten we de taxi in en vertrokken we naar het vliegveld. We wisten niet wat we moesten denken van Tuam, Ten en Teo, hadden ze nou wel een baas of niet, hadden ze het nou wel gezellig met ons gevonden of was dat toneel. En waarom gaven ze ons een knuffel toen we weg gingen als alles nep was geweest. We schoven de vragen onbeantwoord van ons af en hielden ons maar eerst bezig met het nu.

Eenmaal op het vliegveld bleek dat er helemaal geen vluchten meer vertrokken naar HCM stad en dat we verkeerd geinformeerd waren. De vluchten voor de volgende dagen waren ook al vol, dus dat was ook geen optie.We zochten maar een slaapplaats in Pleiku de stad bij het vliegveld.

De volgende ochtend voelde Helen zich al een stuk beter. We waren opgelucht dat het beter ging maar voelden ons rot over hoe het gelopen was met Tuam, Ten en Teo, vooral Helen voelde zich er schuldig over. Maar we hadden het niet anders kunnen doen. Twee doktoren, een in Vietnam en een in Nederland, hadden gezegd dat we zo snel mogelijk naar een ziekenhuis moesten. Dan ga je niet zeggen ‘nee, joh dat is helemaal niet nodig.’ Ik niet omdat ik gezien had hoeveel pijn Helen had gehad en Helen niet omdat ze zelf die pijn had gehad.

We besloten dat we een dagje rust zouden nemen en dan wilden we naar het zuiden reizen naar Buon Ma Thuot, Dalat en uiteindelijk naar Ho Chi Minh. In de buurt van alle plekken waar we naar toe gingen zat een vliegveld voor het geval er toch nog iets zou gebeuren. Maar gelukkig voelde Helen zich steeds beter.

Het reizen met de scooters en onze gidsen was heel erg leuk geweest, maar we waren er moe van. En hoewel we het naar vonden hoe het geeindigd was, waren we ergens ook opgelucht om weer met z’n drieen verder te reizen. Het was alleen jammer dat het niet op een leuke manier had kunnen eindigen.

Tags: Ho Chi Minh Trail, Humor Vietnamezen, Kon Tum, Michiel Campagne, Minderheden, Nederlanders en Vietnamezen, Pleiku, Regenwoud Vietnam, Scooters, Tara Sonneveld, Tuam Ten Teo, Vietnam

This entry was posted on Wednesday, February 10th, 2010 at 15:36 and is filed under Vietnam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.