blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s.

Na een lange radio stilte is het nu weer tijd voor nieuwe verhalen. Het heeft zo lang geduurd omdat we geen internet hadden in Myanmar en omdat ik daarna moeite had met het schrijven van dit bericht.

In deze post wilden we jullie wat meer vertellen over de Vietnam oorlog en de gevolgen ervan. De Vietnam oorlog moet eigenlijk altijd in het grotere verhaal van de Koude oorlog geplaatst maar we wilden jullie nou ook weer niet lastig vallen met de gehele geschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw. Daarnaast wilden we ook jullie laten weten hoe we het ontdekken van deze geschiedenis zelf beleefden.

Even ter herinnering, in de vorige post hebben we afscheid genomen van onze gidsen omdat Helen acuut ziek was. Uiteindelijk bleek het gelukkig mee te vallen en besloten we met z’n drieen verder te reizen met de bus…

…In Buon Ma Thuot beseften we ons pas goed hoe erg vermoeiend het reizen de afgelopen weken was geweest. Het ziek zijn van Helen, de parasiet van Chiel, het constante doorreizen en de verwarrende relatie met onze gidsen eiste zijn tol. We hadden een dag in Buon Ma Thuot en waren van alles van plan om te gaan doen, maar uiteindelijk we hebben er vrijwel niets anders gedaan dan een beetje rondlopen en koffie drinken. We hadden gewoon geen energie meer.

’s Avonds besloten we dat we het beste een ding konden uitkiezen om te doen voordat we naar Ho Chi Minh stad zouden doorreizen. We wilden hier de tijd voor nemen en er van genieten in plaats van de hele tijd door te reizen en nergens echt te zijn. Het was niet de bedoeling dat Helen uitgeput terug in Nederland zou aankomen.

We kozen ervoor om naar het nationale park Cat Thien te gaan. Dit gebied is semi-regenwoud en we hadden wel behoefte aan natuur en ontspanning.

Na geslaagde en ontspannen dagen in het park was het tijd om naar HCM-stad te gaan, daar hadden we nog een dag en dan vlogen we alweer naar Bangkok en was ons Vietnam avontuur ten einde.

In HCM-stad zijn we naar het War Remnants museum gegaan om meer te weten te komen over de Vietnam oorlog.Het museum is slecht opgezet maar wel ontzettend indrukwekkend en het meest objectieve museum dat we in Vietnam hebben bezocht. Aan de hand van foto’s wordt het verhaal van de Vietnam oorlog verteld. De foto’s zijn van internationale journalisten uit oosterse en westerse landen.

Niet alleen wordt het verhaal van de oorlog verteld maar ook de gevolgen van de oorlog zijn in beeld gebracht, met name de gevolgen van Agent Orange. Terwijl we door het museum liepen, bleven verschillende vragen door mijn hoofd spelen. ‘Hoe begon de oorlog in Vietnam?’ Wat was de reden voor deze oorlog?

De oorlog begon nog voordat de de Amerikanen er een rol in speelden. In eerste instantie waren het de Vietminh onder leiding van Ho Chi Minh een guerilla oorlog begonnen tegen de Fransen met als doel onafhankelijkheid. Vietnam was toen een kolonie van Frankrijk en onderdeel van Indochina.

Ho Chi Minh was een hoog intelligente en goed opgeleidde Vietnamees die door zijn vader nationalistisch opgevoed was. Hij heeft in Parijs gestudeerd en raakte daar geinteresseerd in Marxisme en het socialisme. Voordat hij terugkeerde naar Vietnam heeft hij een tijd lang in Parijs gelobbied voor de onafhankelijkheid van Vietnam. Frankrijk wilde daar niets van weten en hij begon de communistische Sovjet Unie als een bondgenoot te zien in zijn strijd voor een vrij Vietnam.

Op 2 september 1945 verklaarde Ho Chi Minh in Hanoi de onafhankelijkheid van de Democratische Republiek van Vietnam. Hij las daarbij passages voor uit de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring waarbij hij het woord Engeland verving door Frankrijk. Deze tekst was hem ter beschikking gesteld door de OSS, de voorloper van de CIA. (Hoe ironisch?)

Vanaf dat moment heeft de Viet Minh constant oorlog gevoerd tegen Frankrijk. Pas in 1954 toen de Viet Minh een zware slag tegen de Fransen wonnen bij Dien Bien Phu kwam hier verandering in. In de accoorden van Geneve op 21 juli 1954 werd een wapenstilstand gesloten en moesten de strijdende partijen zich tijdelijk terugtrekken langs de 17e breedtegraad.

De bedoeling was dat binnen twee jaar er verkiezingen gehouden zouden worden en het land herenigd zou worden. Maar omdat het heel waarschijnlijk was dat bij de verkiezingen de communistische Ho Chi Minh en zijn partij zouden winnen besloten Amerika(!) en Zuid Vietnam de verkiezingen tegen te houden. Als officiele reden gaven ze op dat het onmogelijk was om in Noord Vietnam eerlijke verkiezingen te houden.

De Viet Minh had zich teruggetrokken uit Zuid Vietnam met de belofte dat er binnen twee jaar verkiezingen zouden plaats vinden en het geloof dat zij die verkiezingen zouden winnen. Toen de verkiezingen niet plaats vonden begon in 1957 in Zuid-Vietnam de oorlog tussen de het Noord-Vietnam gesteunde Vietcong en het door de Verenigde Staten gesteunde Zuid-Vietnamese bewind. In eerste instantie steunde Amerika Zuid-Vietnam voornamelijk doormiddel van adviseurs maar al snel werd er ook wapens en mankracht naar Vietnam gestuurd. Op het hoogtepunt van de oorlog waren er 543.400 Amerikaanse soldaten in Vietnam.
Ondanks de grotere mankracht van Amerika en Zuid-Vietnam, het gebruik van zwaar geschut en chemicalien om de bossen waar de Vietcong zich in verschuilden te ontbladeren, wisten ze geen overwinning te behalen. In 1969 besloot Amerika zich onder druk van de publieke opinie zich terug te trekken uit Vietnam.

Mensen over de hele wereld maar vooral in Amerika waren in protest gegaan tegen de oorlog in Vietnam. De mensen toen hadden zich met dezelfde foto’s en reportages als die wij nu in het museum zagen een beeld kunnen vormen van de oorlog in Vietnam. Een oorlog die al veertien jaar duurde en al vele levens had geeist. De foto’s documenteerden de oorlog op een directe en confronterende manier via beelden. Mensen konden de rauwe werkelijkheid zien die wij nu ook zagen, de indrukwekkende en sprekende foto’s die de doden en bloedige gewonden lieten zien. Mensen konden de artikelen lezen die wij lazen, ze lazen hoeveel soldaten sneuvelden en ze lazen over de gruweldaden die door de Amerikaanse soldaten begaan werden. Achteraf blijken de artikelen over de misdaden die de Amerikaanse soldaten begaan zouden hebben ten dele onterecht te zijn geweest.

De twee bovenstaande foto’s zijn wereldberoemde foto’s van de Vietnam oorlog. De linker foto is ‘Saigon Execution’ gemaakt door Eddie Adams in 1968. De rechter foto is gemaakt door Nick Út, het meisje op de voorgrond is Kim Phu, ze heeft haar brandende kleren uitgetrokken om te overleven. Nick Ut heeft met deze foto in 1972 de Pultzer prijs gewonnen.

Op een van de foto’s staart een gezicht me vol angst aan, ik bestudeerde de foto beter en dan realiseer ik me dat de man in de schaduw staat van een man die hem onder schot houdt. Onbewust vraag ik me af hoe lang die man nog geleefd heeft nadat deze foto was gemaakt.

In 1969 werd Richard Nixon president met de belofte dat hij een eervol einde zou maken aan de Vietnam oorlog. Maar hoewel hij aan de ene kant de inzet van de Amerikaanse troepen verminderden werd de financiele en materiele steun aan Zuid-Vietnam in die periode groter. En voordat de uiteindelijke vredesbesprekingen slaagden waren voorgaande besprekingen al meermalen gefaald. Als reactie daarop werden de bombardementen in de periode tussen 1969 en 1972 verzwaard. Uiteindelijk werd er in 1973 in januari een vredesakkoord getekend, de Amerikanen trokken zich terug uit Vietnam en er was een wapenstilstand tussen Noord- en Zuid-Vietnam.

De wapenstilstand was van korte duur en uiteindelijk hadden de communisten uit Noord-Vietnam in 1975 de macht in het hele land. Na een oorlog van twintig jaar was het resultaat hetzelfde als het geweest zou zijn als de verkiezingen gewoon plaats hadden gevonden, de communisten waren aan de macht. Het verschil zijn de honderduizende doden, tienduizenden vermisten, verspilde miljarden aan dollars en de vernietiging van honderden hectares natuurgebied met gifstoffen. Tenminste dat is wat er toen gedacht werd. Nu vijfendertig jaar later weten we meer.

We zijn aangekomen bij het laatste gedeelte van de tentoonstelling. Dit gedeelte gaat over de gevolgen van de in de oorlog gebruikte gifstoffen. Aan alle muren van deze kamer zien we de foto’s van kinderen die geboren zijn na de oorlog. Ze hebben een ding in gemeen met elkaar en dat is dat ze stuk voor stuk misvormd zijn. Siameese tweelingen, kinderen met een waterhoofd, kinderen van wie de ledenmaten niet zijn ontwikkeld, kinderen waarvan de ledenmaten volledig misvormt zijn, kinderen die er meer uit zien als hoe men zich buitenaardse wezens voorstelt dan als mensen en ga zo maar door.

Tijdens de Vietnam oorlog is er door Amerika 84 miljoen liter aan ontbladeringsmiddel over Vietnam gesproeid om de Vietcong hun dekking van de jungle te ontnemen.

Er zijn verschillende soorten ontbladeringsmiddelen gebruikt, maar er werd het meeste gebruik gemaakt van Agent Orange. Het bevat tetrachlordibenzo-p dioxine (TCDD). TCDD is het sterkste gekende gifmiddel, het is duizenden malen giftiger dan het sterkste natuurlijke gif en blijft het langst werkzaam. Afhankelijk van hoeveel er in je lichaam zit kan deze stof meerdere generaties gevolgen hebben op je nakomelingen.

Er is aangetoond dat zeker 4,8 miljoen Vietnamezen met de directe gevolgen van Agent Orange zitten. Direct houdt in de mensen die het gif op zich hebben gekregen of het in geademd hebben toen het verspreid werd en hun misvormde kinderen. (Bron: Stellman-rapport) Hierbij zijn niet de mensen meegenomen die ziek worden doordat ze het gif binnen krijgen via water en eten. Het gif gaat namelijk in water zitten en komt via planten en dieren nu nog steeds in mensen terecht.

Terwijl we meer en meer beelden zien van misvormde kinderen en de verhalen lezen van hun ouders, bekruipt een gevoel van machteloosheid me. Tegen oorlog kon nog gedemonstreerd worden, tegen deze genetische misvormingen kunnen we niets doen. In een recente rechtzaak zijn de vietnamezen in het gelijk gesteld, die een zaak hadden aangespannen tegen de bedrijven die de gifstoffen aan het Amerikaanse leger hadden geleverd. Ze hebben een schade vergoeding gekregen in de vorm van geld.

Maar terwijl we het museum uitgegooid worden omdat het gaat sluiten, moet ik denken aan al die miljoenen kinderen die nu nog steeds geboren worden en nooit kans zullen hebben op een echt leven. Wat kan geld veranderen aan een kind dat zonder ogen geboren is, wat kan geld veranderen voor een kind dat in een kooi moet leven omdat het anders zichzelf verwond doordat het alles in haar bereik probeerd op te eten. Hoe kan geld een kind de mogelijkheid geven om normaal te zijn, als de hersenen van het kind nooit genoeg zullen ontwikkelen om zelfs maar te leren praten. Hoe kan je dan nog over geld praten?

Deze foto is gemaakt door Jonathan Taylor, hij is naar Vietnam gereisd om de gevolgen van Agent Orange in beeld te brengen. Op zijn website kan je hier een foto verslag met korte toelichting van vinden. www.jonathantaylor.net

Tags: Agent Orange, Amerika, Cat Thien, Ho Chi Minh, Michiel Campagne, Remnants museum, Tara Sonneveld, Vietnam, Vietnam oorlog

This entry was posted on Sunday, March 21st, 2010 at 15:46 and is filed under Vietnam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.