blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Na een korte vlucht van Ho Chi Minh City naar Bangkok waren we in Thailand. Het land van de lach, tenminste als we hun posters op het vliegveld mochten geloven. Geloof het of niet maar het eerste wat ons juist opviel was dat mensen amper naar je lachten. En wat ons nog meer opviel was dat iedereen zo dik was

Na vier maanden reizen tussen de kleine en dunne aziaten van China en Vietnam had het contrast niet groter kunnen zijn. Vol verbazing bleven Chiel en ik tegen elkaar zeggen ‘moet je die nou zien, die is dik!’ ‘Nee, maar die dan, die is veel dikker!’ Terwijl Helen ons aankeek alsof we gek waren geworden. We voelden ons net alsof we ons hele leven op het platteland hadden gewoond en nu voor het eerst in de grote stad waren. Ik was zelfs geschokt om weer eens een zwarte man te zien, hij was zo groot!

Dit klinkt natuurlijk ridicuul van iemand die in Den Haag is opgeroeid, maar de eerste dagen in Bangkok voelden we echt elke keer om de meest stomme dingen verbazing. Het was een cultuurshock voor ons, het raarste was misschien wel om weer in een keer zoveel westerlingen te zien. Al die westerlingen, waar kwamen die toch vandaan?

Al waren we eerst van plan geweest om vanuit Bangkok naar een eiland te gaan aan de kust, uiteindelijk is dat er niet meer van gekomen. We hebben de laatste vier dagen dat Helen er was de jungle die Bangkok heette verkend. We hebben de winkel jungle van Siam square door geploeterd op zoek naar een bril en een zonnebril voor mij. (Ik was beide ergens in Hong Kong verloren twee maanden eerder)

De dag daarna zijn we de stadse jungle en de echte jungle midden in Bangkok te fiets met gids gaan ontdekken. Een bijzondere ervaring die natuurlijk door een Nederlander bedacht was. Nederlanders en fietsen he? Terwijl we door de sloppenwijken van Bangkok fietsten legde onze gids uit dat integenstelling tot de meeste sloppenwijken in andere landen, het niet gevaarlijk was in deze wijken. Hij kon niet uitleggen waarom maar zei dat de mensen hier gelukkig waren en dat ze het altijd leuk vonden om buitenlanders te zien. En toen we langsfietsten werden we dan ook vrolijk begroet door lachende gezichten.

Zelf kan ik misschien wel raden waarom deze mensen niet hetzelfde waren als in andere sloppenwijken. De wijk en de mensen zagen er eerder uit alsof het achtergebleven was bij de stadse ontwikkelingen van Bangkok dan dat ze uit desperate armoede naar de stad getrokken waren in de hoop voor een beter leven. En de huizen waren misschien wel van hout maar zagen er een stuk beter uit dan de hutjes die je soms om de steden in Zuid Afrika zag.

Toch was het leuk om deze andere kant van Bangkok te zien. Nog bijzonderder was dat we na een uur fietsen een rivier met fietsen en al overstaken en dat we in een keer in groene wereld terecht kwamen. Dit was een gigantisch contrast met de grijze smogwereld die we daarvoor van Bangkok hadden gezien en we genoten van de frisse lucht. Omdat het land hier een deel van het jaar onderwater stond fietsten we over verhoogde houten paden. Soms waren die, vooral met bochten, zo smal waren dat we afstapten om te voorkomen dat we met fiets en al ernaast terecht zouden komen. Na een dag door de hitte gefietst te hebben waren we uiteindelijk blij om terug te zijn, we hadden al maanden niet gefietst en dat konden we goed voelen aan onze nu schrale billen.

’s Avonds gingen we naar de nachtmarkt van Bangkok. We waren er op een Missie. De avond ervoor hadden we de jungle van Bangkok vanaf grote hoogte in een skybar willen bekijken, maar entree in de chique tent werd ons geweigerd. Armoedige reizigers die we zijn, hadden we de bar willen betreden in onze outdoor kleding op onze Teva’s en Birkingstocks. Dat ging dus mooi niet door en nu was de aantrekkingskracht van deze bar nog groter. Dus op zoek naar nette schoenen voor ons allemaal en een net blousje voor Chiel.

Helen en ik hadden allebei een mooi zijden jurkje gekocht in Vietnam dus iets om aan te trekken was voor ons geen probleem. Vooral schoenen voor Helen vinden was nog een hele opgave. De Thaise vrouwen kwamen bij Helen niet veel hoger dan haar ellebogen en hun voeten waren zodoende ook een stuk kleiner dan die van haar. Maar na uren op de markt rondgelopen te hebben, hadden we voor ons alledrie dan uiteindelijk toch een complete outfit.

De volgende dag was het zo ver, opgetut en wel gingen we naar de skybar. Toch een beetje zenuwachtig of we wel of niet toegelaten zouden worden gingen we het gebouw in. We liepen alsof het de normaalste zaak van de wereld was naar de lift. Niemand hield ons tegen en we waren kinderlijk blij dat het ons gelukt was om binnen te komen. We hadden wel een beetje het gevoel alsof we binnen geslopen waren op een grote mensen feest.

Chiel kreeg het voor elkaar om binnen vijf minuten al weer bijna de bar uitgegooid te worden door in luid protest te gaan tegen het feit dat hij ergens geen foto mocht maken. Het was dan ook wel idioot dat je geen foto’s mocht maken als je op de trap stond, ‘for your own safety’. Lachend om de stupide regel liepen we naar de bar om een drankje te bestellen.

Terwijl we van onze cocktail nipten, voelden we ons een beetje misplaatst in deze veel te chique tent. Iedereen leek naar elkaar te kijken en elkaar op uiterlijk te beoordelen. Eigenlijk was het allemaal zo decadent en leek iedereen zichzelf zo belangrijk te voelen dat het een beetje belachelijk was allemaal. We besloten maar te genieten van het uitzicht en de beoordelende blikken te negeren.

Na de tweede cocktail besloten Helen en ik dat het tijd was voor een fotoshoot. We gooiden onze gene overboord en gingen in de meest vreemde posities poseren voor het nachtelijke uitzicht. Chiel vond het iets minder leuk en was het na een kwartier wel zat, waarna we hem nog een kwartier langer wisten te dwingen om door te gaan. Toen was het toch echt klaar en tevreden zijn we terug naar het hostel gegaan.

Helens laatste avond hebben we afgesloten met een waterpijp op de zwaar toeristische Kaoshan road . Aangeschoten van de wijn besloten we dat de maand reizen met z’n drieen geslaagd was. Ondanks alle tegenslagen en moeilijke dingen in Vietnam hadden we een super tijd gehad. Vooral de jaarwisseling op het strand was iets wat we nooit zouden vergeten.

De volgende dag namen we met een weemoedig gevoel afscheid van Helen. Terwijl Helen verdween in de rij van de douane moesten Chiel en ik allebei aan naar huis gaan denken. Helen zou binnen twintig uur weer in Den Haag zijn en haar familie en vrienden weer zien. Voor ons was dat moment in een keer heel ver weg. We zouden nog eens zes weken langer wegblijven dan we in eerste instantie verwacht hadden en we zaten nu nog niet eens op de helft van onze reis.

Het was een kleine aanval van heimwee. Maar toen we ons beseften wat voor bijzonderen dingen we nog zouden gaan doen, om te beginnen met Myanmar, werd de heimwee vervangen door een gevoel van verwachting en spanning.

Tags: Bangkok, Buddha, Cocktail, Groene stad, Kaoshan Road, Michiel Campagne, Nachtmarkt, Shopping, Skybar, Tara Sonneveld, Thailand, Waterpijp

This entry was posted on Monday, March 22nd, 2010 at 09:46 and is filed under Bangkok. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.