blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s.

Toen zaten we in een keer in het vliegtuig naar Myanmar. Het land van het Boeddhisme en de pagoda’s, een land dat onderdrukt wordt door een militair regime en als we iedereen mogen geloven een land van vriendelijke mensen.

In het vliegtuig naar Myanmar werden de kriebels die de afgelopen weken constant onder de oppervlakte aanwezig waren geweest, heftig te worden. Twijfel knaagde aan mijn geweten. Ik wist alle argumenten om naar dit land te gaan zo op te noemen. Ik had ze immers vaak genoeg op moeten noemen de afgelopen weken. Maar nu we eenmaal in het vliegtuig zaten, vroeg ik mezelf toch af of we niet gewoon heel graag naar Myanmar toe wilden en dat we dit voor ons zelf rechtvaardigden met makkelijk te geloven argumenten.

Toen we in Nederland de reis aan het plannen waren hadden we er al over nagedacht om naar Myanmar te gaan. We hebben na een niet al te lang onderzoek naar het land deze optie laten vallen op advies van de regering. Een deel van het reisadvies van de regering was:

U wordt erop gewezen dat het Birmese regime een militaire dictatuur is die verantwoordelijk is voor grootschalige schendingen van mensenrechten. Met het oog daarop ontmoedigt de Nederlandse regering sinds 2001 handel met en investeringen in Birma, waaronder toerisme. Indien u toch naar Birma reist, dient u zich te realiseren dat infrastructurele en toeristische voorzieningen (vliegvelden, wegen, hotels, attracties, etc.) veelal met dwangarbeid zijn aangelegd.

Op dat moment was dat genoeg voor ons om te besluiten om niet naar dit land te gaan. We gingen toch al naar zoveel landen.

Maar toen kwamen we in China mensen tegen die er geweest waren en helemaal wild waren van Myanmar. Ze hadden al veel van Azie gezien maar ze zworen dat Myanmar het meest authentieke land was waar ze geweest waren. Het was zoals de rest van Azie twintig jaar geleden was geweest. Onze nieuwsgierigheid was gewekt, maar dat het een interessant land is betekend niet dat het goed is om er te reizen. We vroegen het hun, voelden ze zich niet schuldig dat ze geld uitgaven aan een regering die de mensenrechten van hun bevolking zo schend?

Hun antwoord hierop was dat hoewel je er niet aan ontkomt om geld uit te geven aan de regering, het wel mogelijk is om zo min mogelijk geld uit te geven aan de overheid en zoveel mogelijk geld aan de bevolking. Daarnaast waren ze van mening dat het ook goed is om te gaan zodat de mensen meer te weten komen over wat er in de wereld gaande is. Net als in China is het nieuws in Myanmar zwaar gecensureerd en zijn alle kranten van de overheid met alle objectieviteit van dien.

Nadat we een aantal mensen gesproken hadden die naar Myanmar gingen besloten we wat meer onderzoek te doen naar dit land en vooral naar het reizen in het land. We ontdekten dat de meeste Birmezen het juist goed vonden als toeristen naar hun land kwamen. Zo konden ze inderdaad aan objectief nieuws komen, en het betekende inkomsten voor families die in het toerisme werken. Op het moment dat je er reist het je de mogelijkheid om te slapen in familie hotels en niet in overheid gerunde hotels. Ook in transport is het mogelijk om te kiezen tussen vervoer van de overheid en prive bussen, taxi’s en boten.

Het klonk alsof het toch niet zo erg zou zijn om naar Myanmar te reizen. Maar dan hadden we nog Aung San Suu Kyi die gezegd zou hebben dat toeristen het toerisme in Myanmar het beste kunnen boycotten totdat er verandering in de reging komt. Niet iets dat makkelijk te negeren is als het van een winnares van de Nobelprijs van Vrede komt.

Aung San Suu Kyi, “The Lady” voor de Burmezen omdat het verboden is haar naam uit te spreken, is de dochter van Aung San. Aung San is de held van heel Burma, zowel van het leger als van het volk. Hij was leider in de onafhankelijkheidstrijd van Engeland in en na de Tweede Wereld Oorlog. Niet lang nadat hem gelukt was om deze onafhankelijkheid te krijgen is hij dood geschoten in opdracht van een jaloerse politicus.

The Lady heeft de Nobelprijs van de Vrede ontvangen voor haar wapenloze strijd tegen het dictatoriale regime voor democratische verkiezingen. Ze is met korte onderbrekingen onder huisarrest sinds 1990 in haar huis in Yangon. Ze mag Myanmar verlaten met de belofte dat ze nooit meer terugkomt naar het land. Dit is iets dat ze weigert om te doen uit loyaliteit voor de bevolking van Myanmar, zelfs toen haar man Micheal Aris op sterven lag en de Burmese regering hem geen visa gaf om haar te bezoeken is ze niet teruggekeerd naar Engeland om afscheid van hem te nemen. Ze is de held van het volk en als zo iemand zegt niet een land te bezoeken dan doe je dat niet.

Gelukkig was ik nieuwsgierig naar haar precieze redenen om dit af te raden. Ik ontdekte dat ze niet letterlijk had gezegd dat niemand naar Myanmar moest komen maar dat ze gezegd had dat toeristen die alleen maar komen op een packagetour om plaatjes te schieten van mooie plekken in Myanmar, beter weg konden blijven. Als je komt, praat dan met de mensen, laat ze weten hoe de levenstandaard is in jouw land en welke rechten je hebt waar jij vandaan komt. Laat de mensen weten hoe de wereld werkt buiten Myanmar.

Dit heeft ze in 2006 gezegd. In 1995 had ze inderdaad gezegd dat niemand naar Myanmar moest komen, alleen was er toen geen mogelijkheid om in prive hotels te slapen en ging al het geld dat je uitgaf inderdaad naar het regime. Er was een hoop veranderd in tien jaar en zodoende heeft ze haar uitspraak genuanceerd.

En dus was het besloten we het er op te wagen en te gaan. We konden een visa voor 28 dagen krijgen en we zouden al deze dagen gebruiken.

Eenmaal uit vliegtuig moesten we in een lange rij voor de douane staan. Het waren de mensen uit maar één vliegtuig en we begrepen niet goed waarom het zolang moest duren. Pas toen we aan de beurt waren werd het ons duidelijk dat de autoriteiten geen computers hadden en dat alles heel inefficient met de hand werd gedaan. We konden amper onze ogen geloven, maar eigenlijk hadden we niet verbaasd moeten zijn we wisten al dat Myanmar een van de tien armste landen ter wereld was.

Arm of niet, eenmaal door de douane werden we door breed lachende gezichten begroet. Een jongen in een rok sprak ons aan of we een reservering hadden in Motherland inn, dat hadden we en vrolijk verwelkomde hij ons in Myanmar. De rok die hij droeg was een longey een traditioneel kledingstuk dat door negentig procent van de Burmezen nog gedragen wordt.

De eerste dag hebben we doorgebracht met verdwaasd door de straten van Yangon te lopen. Het drong nog niet helemaal door dat we hier nu echt waren. Vol verwondering keken we naar de mannen en vrouwen die in hun longey’s rondliepen. We liepen langs de Sule pagoda, een tempel waarvan ik me vaag kon herinneren dat ik gelezen had dat hier een aantal jaar geleden honderden mensen verwond en tientallen vermoord waren door kogels van het regime, de junta. Ze waren gaan demonstreren voor democratie en junta had er na een aantal dagen een einde aangemaakt door vol in de menigte te schieten. Vreemd om aan te denken, als je hier rondloopt. Maar dat was ook zo geweest toen we op het plein van de Hemelse Vrede liepen in Beijing. Toch was het hier anders, weinig mensen wisten hier iets van terwijl het net zo erg was geweest als op het plein van de Hemelse Vrede.

De volgende dag gingen we naar het Schwedagon, dit is een van de meest heilige plekken in Myanmar. We gingen hier heen niet alleen om de plek zelf te zien maar ook om het leven van de mensen hier te beleven. We kwamen er laat in de ochtend aan en we zouden er blijven tot zonsondergang.

Het was zaterdag en er waren veel mensen. Al snel werden we aangesproken door een Burmese jongen. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en hoe we heetten en vertelde ons dat hij elke zaterdag hierheen ging. Het was niet alleen een plek om te mediteren en bidden maar ook een plek om mensen te ontmoeten en samen tijd door te brengen. Dat was iets dat we duidelijk zagen, we zagen gezinnen rondlopen met eten en mensen zaten in kringen te praten.

Nadat we een tijd met hem hadden zitten praten moest hij weer naar zijn werk en namen we afscheid van hem. Even later werden we weer door een man aangesproken, hij wilde ons wat uitleggen over het Buddhisme en liet ons een aantal plekken in de tempel zien. We waren blij verrast dat hij zo vriendelijk was en al die moeite voor ons deed, totdat hij aan het einde van de ronde een een keer zei dat we hem moesten betalen. Boos en teleurgesteld zeiden we dat we hem niets zouden geven omdat hij nooit gezegd had dat we hem iets zouden moeten betalen. Blijkbaar zijn er overal ter wereld zulke mensen.

Maar verder waren de Burmezen die we die dag ontmoetten heel vriendelijk en gastvrij. ’s Avonds werden we zelf uitgenodigd om mee te eten van het eten dat gratis uitgedeeld werd aan iedereen in de tempel. Iets wat we afgeslagen hebben omdat we dachten dat er vast wel mensen zouden zijn die het harder nodig hadden dan ons.

Tevreden gingen we die avond slapen, onze hoofden vol met nieuwe indrukken van een volk dat nog onbekend voor ons was. De volgende dag zouden we naar Inle Lake gaan en we waren benieuwd wat we daar zouden beleven.

Tags: Birma, Boeddhisme, Burma, Michiel Campagne, Myanmar, Schwedagon, Schwedagon paya, Tara Sonneveld, Yangon

This entry was posted on Thursday, April 1st, 2010 at 09:29 and is filed under Myanmar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.