blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Na een slapeloze nachtrit met de bus waren we aangekomen in een dorp vlakbij Inle Lake. Hoewel de rit vermoeiend was geweest, was het wel heel gezellig . We reisden samen met met vier andere reizigers James een Australier, Steve een Amerikaan, Lital een Israelisch meisje en Omri onze Israelische vriend die we in China ontmoet hadden.

Helaas werden we de ochtend dat we aangekomen waren getrakteerd met een flinke portie diarree. (voor foto’s klik hier) Dus de eerste dag mochten wij doorbrengen met het rennen naar de wc. Gelukkig hadden we het getroffen met het guesthouse waar we sliepen. De eigenaren waren heel vriendelijk en kwamen om de zoveel tijd vragen of alles nog goed ging en of we misschien iets nodig hadden.

We sliepen in een hostel dat door een familie gerund werd. Op een avond was ik met de eigenaar aan het praten over toerisme in Myanmar. Hij vertelde me dat voor het eerst in een paar jaar hij weer gasten kreeg, de voorgaande jaren was er maar heel weinig toerisme geweest. Nu was het druk met toeristen in Taunggyi, daar was ik verbaasd over want wij hier waren niet veel mensen tegen gekomen. Ik vroeg hem hoe hij aan inkomsten was gekomen de voorgaande jaren, want al zijn er geen gasten er zijn altijd uitgaven die je moet doen. Hij vertelde dat hij geholpen was door zijn familie en dat de overheid een regeling had dat hij als hij geen gasten ontvangt ook geen belasting hoeft te betalen voor dat jaar. Verbaasd vroeg ik er meer over, ik dacht dat de regering hier zich niet echt om de mensen bekommerden. Hij legde uit dat hij die belasting nu hij weer gasten kreeg met rente alsnog moest betalen. Dat verklaarde een hoop,  zo verzekerde het regime zich er tenminste van dat zij er uiteindelijk aan verdienden.

Ik vroeg hem of hij dacht dat het nut heeft dat westerse landen toerisme in Myanmar boycotten. Hij vond van niet, natuurlijk betekende het voor hem dan ook inkomsten. Maar hij geloofde niet dat het regime iets zou veranderen vanwege de boycott. Deze boycott bestond immers al vijftien jaar en er was nog steeds niets veranderd. Verder was toerisme voor mensen zoals hem hun hele inkomsten terwijl het regime zoveel geld verdient aan teak, edelstenen, opium en andere natuurlijke bronnen dat het geld dat ze aan toerisme ontvangen maar een klein percentage is. Als die inkomsten wegvallen heeft dat maar weinig invloed op hun rijkdom.

De tweede dag was ik gelukkig weer beter, helaas ging het met Chiel nog slechter dan de dag ervoor. Terwijl we ziek waren hoorden we aan het einde van de dagen elke keer weer hoe mooi Inle Lake was en hoe bijzonder. Het was heel frustrerend we hadden al een hele tijd uitgekeken om naar Myanmar te gaan en vooral om naar Inle Lake te gaan, nu waren we er en konden we niets zien. Dus toen Steve en James mij de tweede dag vroegen of ik zin had om mee te gaan in een bootje de zonsondergang te kijken, kon ik dat niet afslaan.

Dus wij vertrokken om drie uur met twee bootjes die geroeid werden voor ons, naar een plek om de zonsondergang te zien. Ik mocht me dan wel een beetje schuldig voelen dat ik Chiel ziek achterliet, maar het was zo bijzonder en mooi dat ik dat al snel was vergeten.

De mensen leven hier letterlijk in en op het water. Terwijl we tussen de huizen op palen doorvoeren, zag je het leven gebeuren. Een meisje was op een steiger haar haren aan het wassen, kinderen zaten elkaar achterna in het water, een man liep met zijn waterbuffel in het water om hem nat genoeg te houden. Het was windstil en het water zag er uit als een perfecte spiegel die vloeibaar werd op het moment dat het contact maakte met de kano. Onze kano werd voortbewogen op een bijzondere manier. Onze bestuurder bewoog de peddel alsof hij een onderdeel was van de boot. Rechtop stond hij op het achterste puntje van de boot, de peddel geklemd tussen de voorkant van zijn schouder en de achterkant van zijn enkel. In een vloeiende beweging haalde hij de peddel met de snijkant naar voren naar zich toe om vervolgens de beweging over te laten gaan in een boogbeweging van de boot af en de peddel weer naar achter te halen. Dit gebeurde met zo’n krachtige elegantie dat de boot met een constante snelheid door het water gleed.

Genietend van de warme middagzon zagen we het leven aan ons voorbij trekken. Een vrouw passeerde onze boot met lege waterkannen op weg naar de drinkwater bron van het dorp. Vriendelijk lachte ze naar ons om vervolgens een gesprek te beginnen met een vrouw die ons tegemoet kwam, haar boot lag wat dieper en je kon zien dat ze al water in haar kannen had. We voeren langs een klein golfplaten klooster, nieuwsgierig besloten we binnen een kijkje te nemen. Tot onze verbazing werden we verwelkomd door een monnik die een paar woorden Engels kon. Hij maande ons gelijk om te gaan zitten, op de grond, net als de andere landen waar we zijn geweest in Azie gebruiken ze hier geen stoelen.

Er waren drie monniken en de jongste kon een klein beetje engels. De monniken zaten op een platform tien centimeter hoger dan de houten vloer waar wij op zaten. Dit hoogte verschil tussen het gewone volk en de monniken is in elk klooster zo. Terwijl we de thee dronken, probeerden we erachter te komen wat hun verhaal was. De jongste monnik legde uit dat de monnik die in het midden zat de oudste van hun drieën was en dat hij al veertig jaar in dit klooster woonde. Zelf was hij achtien jaar geleden als novice in het klooster gaan wonen. Nu was hij zesentwintig en had dus vanaf zijn achste hier gewoond.

In Myanmar is het normaal dat alle mannen tenminste twee keer in hun leven een week in een klooster leven. Een keer als ze tussen de zes en zeven zijn en een keer als ze volwassen zijn, dit is onderdeel van het man worden voor de Burmese man. Sommige kinderen blijven langer dan die week in het klooster, soms omdat hun ouders te arm zijn om voor ze te zorgen en soms omdat ze dat zelf willen. Een jongen mag zo lang als hij wil in een klooster blijven om te studeren en te leren. Sommige jongens blijven een aantal jaar voor hun studie en bouwen daarna een leven op met een vrouw en kinderen. Sommige jongens blijven hun hele leven. Een gids die wij hebben gehad bij een wandeling vertelde dat hij soms een paar maanden het klooster in ging als hij niets aan het land hoefte te doen en er geen toeristen waren.

Deze monniken waren van plan hun hele leven te blijven. De jongste monnik vertelde dat hij zijn dagen doorbracht met mediteren, lesgeven aan novices als die in het klooster waren, aan studeren, waaronder Engels en ’s ochtend bedelen voor eten in dorpen. Dit bedelen is niet zo zeer uit armoe, maar een gewoonte in het boeddhistische geloof in Myanmar en een aantal andere landen. De monniken mogen niets bezitten en leven van de giften van mensen. Dit heeft voor zowel de monniken als de gewone mensen nut. De monniken hebben meer tijd om zich bezig te houden met Boeddha en de gewone menssen verdienen met hun gift positief Karma voor het volgende leven.

De monnik was nieuwsgierig en wilde van alles weten over ons en over de landen waar we vandaan kwamen. Hij was vooral nieuwsgierig naar Steve, uit Amerika, het land leek hem mateloos te interesseren. Na een half uur kletsen in gebroken Engels en met behulp van een hoop gebarentaal was het weer tijd om verder te gaan met de kano’s. Voordat we weg gingen wilden ze eerst op de foto, blij als kinderen wezen ze zichzelf aan op de schermpjes van de camera. Lachend verlieten we het klooster en stapten we weer terug de kano in.

We voeren verder langs huizen die nu op palen op het droge stonden maar in het regenseizoen in het water zouden staan. Bij een van de huizen stond een moeder met een kindje op haar arm en twee kinderen aan haar zijde, het jongetje besloot zwaaiend achter ons aan te rennen. Lachend zwaaiden we terug. We gleden verder over het spiegelgladde water waar nu de gouden zonnestralen van de ondergaande zon op reflecteerden. We waren nog maar vier dagen in Myanmar maar ik was nu al blij dat we de westerse boycott op toerisme naar dit land hadden genegeerd.

Tags: Birma, Burma, Inle Lake, Kano, Michiel Campagne, Monnik, Myanmar, Tara Sonneveld, Taunggyi

This entry was posted on Monday, April 12th, 2010 at 17:04 and is filed under Myanmar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.