blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Nadat we allebei weer helemaal beter waren konden we eindelijk naar Inle lake zelf toe. Het meer was alles wat er van verwacht hadden en meer. Het was betoverend mooi, het was al wat later in de middag en de zon gaf zacht goud licht. Het water was al weer zo glad dat als je je ogen samenkneep en tussen je wimpers door keek, de weerspiegeling van een huis niet kon onderscheiden van het echte exemplaar. We zagen de vissers die met zonsondergang bezig waren met de vissen in het net te jagen door met stokken op het water te slaan. Mensen waren aan het tuinieren in drijvende tuinen en elke keer als er een boot langs voer zag je de hele tuin meegolven met de bewegingen van het water.

Halverwege zijn we uitgenodigd om binnen te komen kijken in het huis van de familie van onze kanovrouw. We klommen de trap op naar het bamboehuis en werden begroet door twee vrouwen met thee en eten. Terwijl we zaten te eten en drinken vertelde onze kanovrouw dat haar man tapijten van bamboe maakte en dat zij om rond te komen soms kanotochten met toeristen deed.  Ze vertelde ons dat ze samen ongeveer 100 euro verdienden in een maand voor een gezin met vijf kinderen. Ze vertelde dat ze met haar gezin per dag van een tot twee euro per dag rond kon komen, maar dat was wel moeilijk.

Later vertelde onze bootsman dat hij van de zeven euro die wij hem betaalden hij vier euro moest af dragen aan de eigenaar van de boot en daarnaast moest hij ook nog eens benzine betalen. Hoewel Inle lake een van de meest toeristische plekken is in Myanmar had hij meestal maar twee tot drie keer per week klanten. Het was vreemd te horen hoe weinig de mensen hier verdienden. En nou was het wel zo dat eten en spullen hier goedkoper waren maar bijvoorbeeld benzine was in verhouding best duur. €0,40, dat is hetzelfde als dat iemand met een salaris van €1500 zes euro per liter benzine betaalt.

En toch was iedereen heel vriendelijk, mensen probeerden ons niet op te lichten en hoe weinig ze ook hadden. Het is eerder zo dat mensen jou iets aanbieden als ze je tegenkomen, vooral in de kleine dorpen. We zijn drie dagen gaan wandelen in de bergen rond Inle lake met een gids. We zijn in dorpen geweest waar ze vrijwel nooit westerse mensen hebben gezien en waar ze van bijna niets moesten rondkomen. De eerste avond zijn we op bezoek geweest bij een vriend van onze gids. We zaten nog niet en hij bood ons al van alles aan, in eerste instantie wil je dit afslaan omdat je weet hoe weinig ze hebben. Maar daar willen ze niets van hebben, het is bijna een belediging om het af te slaan. Ze gaven ons zoveel dat we daarna bijna niets meer aten van het avondeten. We kregen gebakken pinda’s, hij pofte popcorn en hij bleef ons maar van zijn rijstewijn aanbieden, iets wat we bleven afslaan omdat onze maag nog niet helemaal hersteld was.

We waren van plan geweest om een uurtje voor het eten bij hem langs te gaan maar uiteindelijk kwamen we pas om negen uur ’s avonds weer terug in het klooster waar we sliepen. De hele avond hebben we hem vragen gesteld over zijn familie en zijn leven in het dorp. Maar het gesprek ging pas echt leven toen ik onze gastheer aanbood ons een vraag te stellen, nadat ik hem al had onderworpen aan een vraaggesprek waar het Amerikaanse leger jaloers op zou zijn. Hij dacht lang na alsof het heel belangrijk was om de juiste vraag te stellen. Uiteindelijk vroeg hij ons hoe oud we waren, we antwoordde lachend maar we spoorden hem ook aan om meer te vragen. Eenmaal over zijn verlegenheid heen, begon hij ons ook allemaal vragen te stellen, over waar we vandaan kwamen, onze familie en wat we voor werk deden. Toen we aan het einde van de avond afscheid van de familie namen, drukten ze ons op het hart om terug te komen. Ze wisten dat het voor hun onmogelijk was om naar ons land te komen, dus moesten wij terug naar hun komen. We beloofden dat we dat zeker zouden doen zodra we konden, en we meenden het voor de volle honderd procent.

De volgende ochtend werden we ook al weer zo gastvrij ontvangen door een ander gezin. We liepen langs hun huis en ze nodigden ons uit om watermeloen te komen eten binnen. Onze gids zei dat het goed was en we werden het huis binnengehaald. De oma was helemaal enthousiast en wilde ons gelijk in hun traditionele kleding hijsen. We wilden de pret natuurlijk niet bederven en deden er vrolijk aan mee, vooral de handoek op onze hoofd zorgde voor veel lol.

Het is fijn om in een land te reizen waar mensen je zo vriendelijk ontvangen, maar het zet je ook aan het denken. Waarom zijn ze zo aardig? Zijn ze niet gewoon bang om iets fout te doen vanwege het regime? Je bent blij om zoiets mee te maken op reis maar te gelijkertijd weet je dat als ze niet zo arm waren het allemaal heel anders zou zijn. Dan zouden ze niet in bamboehutjes wonen en zag je geen mensen werken met een ossenploeg. Onze gids merkte heel cynisch op toen we langs een houten ossenwagen liepen, ‘mooi he? Dat staat bij jullie al een paar honderd jaar in een museum…’ En daar heeft hij natuurlijk wel gelijk in.

Aan de ene kant gun je deze mensen alles, ze zijn zo vriendlijk en gastvrij, maar aan de andere kant ben je stiekem toch blij dat jíj het nog kan zien. Als de mensen hier niet zo onderdrukt werden door het regime en zo arm werden gehouden, zouden ze dan niet net zo ongeïnteresseerd in toeristen zijn als de Thaien uit Bangkok of zo op je geld belust als sommige Vietnamezen waren geweest? Maar toch hadden we het gevoel dat deze mensen anders waren. Al was het maar omdat het het meest boeddhistische land ter wereld is. Ook merkte we dat vooral ook de oudere mensen echt goed opgeleid waren, nergens waar wij waren geweest in azie hadden ze beter Engels gekund. Als we met stad mensen en monniken praatten merkten we hoe intelligent ze waren. Ze waren verdrietig of boos hoe het met hun land ging, maar tegelijkertijd trots op hun cultuur en wilden dit aan toeristen laten zien.

Misschien vraag je je nu af waarom ze niet in opstand komen? Dan hebben ze gedaan, meerdere keren en zelfs nu wordt er door sommige minderheden nog gevochten tegen de regering. De laatste grote opstand was in 2007, toen zijn de monniken die zich niet vaak met politiek bemoeien in opstand gekomen tegen de brandstof prijzen. Deze werden zo hoog dat de bevolking hier zwaar onder leed. Dit is geëindigd met de dood van een tot zeven mensen en de arrestatie van vele monniken. Natuurlijk waren niet alleen de brandstofprijzen een aanleiding tot de protesten. Er was veel meer aan de hand; jarenlange onderdrukking en ontevredenheid speelden ook een grote rol in de protesten.

Er zijn vele opstanden geweest, vaak onder leiding van studenten, en veel zijn geëindigd in massale bloedbaden. De meeste Burmezen die wij gesproken hebben geloven niet meer in een revolutie, zij geloven dat democratie stukje bij beetje verkregen moet worden. Het regime krijgt teveel steun vooral van China om afgezet te worden. China is ook een van de redenen dat het westen weinig kan beginnen in Myanmar. Bovendien worden de grondstoffen aan de directe buren van het land verkocht, China, Thailand en India dus er valt voor het Westen ook niet veel te winnen in dit land.

Dit jaar zouden er verkiezingen in oktober moeten zijn, maar de Burmezen zelf hebben weinig vertrouwen in deze ‘verkiezingen’. Er is hun door de leider van de junta op het hart gedrukt dat er verkiezingen zijn maar dat het wel de bedoeling is dat je de juiste ‘keuze’ moet maken. Een van onze gidsen omschreef het als een voetbalwedstrijd waar je van de tegenpartij voor de wedstrijd te horen krijgt dat als je hun niet laat winnen dat de wedstrijd dan niet geldig is.

Toch zijn er mensen die blijven vechten voor vrijheid. Aung San Suu Kyi passief. Minderheden aan de grenzen actief. En een gids die we in de buurt van Mandalay hebben gehad, vertelde ons dat hij met beelden vecht. Vijftien jaar eerder had zijn leidinggevende zijn wapen vervangen door een camera. Hij gaf hem de opdracht om vast te leggen wat er in het land gaande is, zodat de wereld kan zien wat er in Myanmar werkelijk speelt. Hij smokkeld deze films naar vluchtelingen kampen in Thailand vanwaar ze doorgespeeld kunnen worden aan journalisten.

Zelf hebben we niets gezien maar alles uit de tweede hand gehoord, zoals de meeste toeristen. Een canadees van eind veertig die we tegen zijn gekomen ten noorden van Mandalay had wel met eigen ogen gezien hoe mensen hier behandeld worden. Hij maakt trektochten en dit keer in een omgeving waar de grenzen tussen waar een toerist wel en niet mag komen heel vaag zijn. Toen hij onderweg in een dorpje kwam, zag hij hoe militairen een man aan het afranselen waren. Op het moment dat ze hem zagen werd de man beter behandeld, de militairen pakten hem op en klopten hem af om hem vervolgens zo snel mogelijk in een busje te stoppen. De Canadees werd verteld dat hij in gebied was waar hij niet mocht komen en werd vriendlijk verzocht om weg te gaan. Hij was gewoon vrij om te gaan. Er wordt geprobeerd om dit soort dingen ver van toeristen te houden. Gelukkig lukt dat niet altijd.

Tags: Birma, Boot, Burma, Burmezen, Inle Lake, Michiel Campagne, Monnik, Myanmar, Tara Sonneveld

This entry was posted on Friday, April 16th, 2010 at 17:05 and is filed under Myanmar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.