blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Iets sneller dan we verwacht hadden

De boot had drie verdiepingen, onder was de keuken en de wc’s op de tweede verdieping waren de slaapcabines aan de voorkant en het slaapdek aan de achterkant van de boot en op de derde verdieping was gewoon een groot dek voor opslag van spullen en het strekken van de benen. Wij sliepen op het slaapdek tussen alle mensen in, op de grond waren vakken geschilderd met nummers erin, zo wist je precies wat jouw plek was. Wij sliepen vlakbij het houten podium waar de monniken op sliepen. Onder het podium woonde een haan die vastgebonden was een kinderwagen. Toen we dat zagen vonden we dat grappig, maar de volgende ochtend toen de haan vanaf halfvijf begon te kraaien vonden we het helemaal niet zo grappig meer.

We kwamen er al snel achter dat een deel van de nieuwe toeristen wel gezellig waren, er waren twee franse koppels en een duitse man. Een frans koppel praatte met niemand behalve elkaar, maar het andere koppel, Maytai en Pascal waren heel aardig. En met de duitse Jurgen hebben we ook veel lol gehad. Iedereen was veel ouder dan wij waren, maar dat maakte niets uit, we konden heel gezellig met hun kletsen en achteraf ben ik blij dat zij ook op de boot zaten.

Het leven op de boot was heel raar, als we op onze slaapplaats waren op het slaapdek werden we door iedereen aangestaard. Niet heel even uit verbazing maar echt de hele tijd, als we gingen liggen om te slapen, bleven mensen staren, als ik wakker werd en mijn ogen opendeed zag ik mensen naar me staren. Het was wel iets waar we zelf voor gekozen hadden maar toch was het wel een beetje moeilijk, vooral de eerste dag. Dus als we het niet meer aankonden gingen we naar boven, kletsen met onze Europeese vrienden.

De eerste dag was vooral moeilijk, maar de tweede dag brak het ijs tussen ons en onze burmeze buren toen een jongen die wat verder op sliep iets aan ons vroeg. We antwoordden hem maar zijn engels was zo slecht dat hij er niets van snapte en dus pakten we ons Burmese talenboekje erbij. Alsof dat een singaal was werden we omsingeld door een groep burmese meiden die al de hele tijd gefascineerd naar ons hadden zitten staren. Later bleek dat de jongen hun begeleider was en dat de meiden tussen de veertien en zestien waren en heel verlegen. We hebben ruim twee uur met behulp van het talenboekje zitten praten totdat we er moe en hongerig van waren.

De derde ochtend kwamen we vast te zitten op een zandbank. We hadden de dag ervoor ook al vastgezeten maar dat had maar een paar uur geduurd. Dit keer zaten we aan het einde van de middag nog vast. We begonnen allemaal een beetje zenuwachtig te worden, Chiel en ik hadden rekening gehouden met de mogelijkheid van vertraging maar ook weer niet met heel veel dagen vertraging en we hadden nu al een dag vertraging. In plaats van twee nachten zouden we nu in elk geval drie nachten op de boot slapen.

Het slapen op de boot was nou niet echt iets waar we naar uitzagen. We lagen op een stalen dek, en dat is een stuk harder dan een bamboe mat, het was heel koud ’s avonds, de lichten bleven de hele nacht branden, de monniken die meereisten waren al heel oud en een van de twee had zo’n vieze slijmhoest. Elke keer stak hij midden in de nacht een sigaret op en het leek wel alsof dat een signaal voor de rest van de passagiers was om wakker te worden en te kletsen iets wat een uur duurde en dan ging iedereen weer slapen. En ’s ochtends werden we na amper drie uur slaap achtereen gewekt door de haan. Erg uitgerust raakten we niet van deze reis.

Toch was het wel leuk om mee te maken, die rare levendigheid midden in de nacht, het kletsen met iedereen overdag. De eeuwige lol van het foto’s maken van mensen en ze het resultaat laten zien. Het borrelen met de europeese club op het bovendek bij de ondergaande zon. ’s Avonds in de combuis met de kapitein lachen en proberen erachter te komen wanneer we misschien weleens aan zouden komen. Uiteindelijk hebben we tweentwintig uur vastgestaan op die zandbank en duurde de reis met deze boot vijf dagen in plaats van twee en een halve dag.

We waren opgelucht toen we in Mandalay aankwamen want als we nog een dag langer op de boot hadden gezeten hadden we moeten proberen om terug te vliegen naar Yangon, omdat we anders onze vlucht naar Bangkok zouden missen. Nu moesten we gelijk die avond met de bus doorreizen naar Yangon, maar gelukkig was dat een stuk goedkoper. Ondertussen was de reis zo goedkoop, voor vier nachten op de boot hadden we 14 euro totaal betaald, dat we geld over hadden. Jurgen had ons op een goed idee gebracht, hij had dezelfde vlucht als ons terug naar Bangkok en hij zou zijn laatste nacht in een luxe hotel in Yangon doorbrengen.

Na de treinreis, vier nachten op een stalen dek op de boot en met het vooruitzicht van slapen in de bus, vonden we dat we wel wat luxe verdiend hadden. Dus gingen we met Jurgen mee naar een reisbureau om een mooi hotel te boeken, dan konden we daar ook gelijk bustickets boeken, dachten we…

Maar er waren geen bustickets meer. Die dag was het begin van een vakantie en alle bussen waren vol met mensen die naar hun familie gingen. Dat was heel leuk maar wij moesten naar Yangon om ons vliegtuig te halen!

Uiteindelijk hebben we op de goede gok het dure hotel geboekt en zijn we gelijk naar het busstation gegaan om te kijken of ze daar misschien nog bustickets hadden. Op het station aangekomen kwamen we er al snel achter dat er helemaal geen tickets meer waren. Weigerend om in paniek te raken, dat heeft toch geen zin, keken we onze taxichauffeur aan die ons hielp, had hij nog een idee? Hij haalde zijn schouders op, hij wist het ook niet. Maar gelukkig had iemand van de bussen wel een idee. We konden ook een kaartje kopen naar Nay Pyi Daw, de hoofdstad van Myanmar, waarvandaan we zeker wel een bus naar Yangon konden nemen.

Dus gingen we naar het gedeelte van het busstation waar de bussen naar Nay Pyi Daw gaan, er gingen een stuk of acht bussen naar de hoofdstad dus er moest zeker wel plek zijn. Niet dus, nou ja er waren nog wel wat plekken in het gangpad van een bus op klapstoelen, maar daar mogen toeristen geen gebruik van maken. Toegegeven, nu begon de paniek toch wel toe te slaan, al gaven ze ons een plek op het dak dan zou het ons nog niet uitmaken. Na een beetje gesmeek en zielig kijken mochten we gelukkig toch wel kaartjes kopen voor in het gangpad.

De bus vertrok om negen uur ’s avonds en we zouden om half vier ’s nachts aankomen. Het was nu twee uur ’s middags en we besloten om maar ergens te gaan zitten voor een lange lunch totdat we met de bus konden vertrekken. We waren veel te moe van de voorgaande dagen om iets te ondernemen voor die middag. De busreis viel enigzins mee, we hadden dan wel geen oog dicht kunnen doen maar in tegenstelling tot wat we verwacht hadden, hadden de stoeltjes in het gangpad wel rugleuningen.

Om half vier ’s nachts kwamen we in de spookstad Nay Pyi Daw aan. De stad bestond pas een paar jaar, het was speciaal aangelegd als hoofdstad van het regime. In geen enkele stad in Myanmar hebben we zoveel electrisch licht gezien, hier brandt het de hele nacht terwijl we in Mandalay en Yangon maar een paar uur per dag stroom hadden. Om de stad te bevolken zijn duizenden mensen uit andere steden en dorpen gedwongen om hier te gaan wonen. Om de stad te bouwen schijnen duizende mensen gedwongen arbeid hebben moeten verrichten. Het was niet een stad waar we graag lang wilden blijven.

Onze buschauffeur hielp ons met het regelen van een kaartje, tenminste dat probeerde hij. Overal waar we kwamen waren de bussen vol. We gingen van het ene busbedrijf naar het andere, maar overal kregen we een nee. Ik probeerde het paniek gevoel dat ik weer begon te krijgen weg te duwen, maar toen we overal waren geweest en we geen kaartje hadden kunnen krijgen had ik het niet meer. We zouden niet alleen onze vlucht naar Bangkok missen maar ook de vlucht erna naar Hong Kong en de vlucht vanuit Hong Kong naar de Filippijnen zouden we dan ook wel niet meer halen.

Maar goed zo ver was het nog niet, en ik kon niet geloven dat we al die vluchten echt zouden missen, er moest toch wel een andere oplossing zijn?

En die was er, onze buschauffeur wist nog een andere station vanwaar we een bus naar Yangon konden nemen. Hij had het duidelijk met ons te doen en besloot ons met zijn bus naar het andere station te brengen dat ongeveer een half uur rijden was van dit station. Toen we op het station aankwamen bracht hij ons naar de bus en sprak met de chauffeur. Daarna namen we afscheid van hem, we bedankten hem en gaven hem een paar flessen bier voor de moeite, vrolijk reed hij weg met de bus, waarschijnlijk richting zijn bed.

De eerste uren in de bus waren we helemaal opgelucht dat we een bus hadden terug naar Yangon. Oke Chiel had geen beenruimte en mijn rugleunig was kapot. Elke keer als ik in slaap viel en ik leunde ertegen, ging die in slaapstand en duwde de vrouw achter mij me weer met een een ruwe duw naar voren waar ik wakker van schrok. Maar binnen vijf uur zouden we in het zwembad van een luxe hotel liggen. Na een paar uur rijden begon het ons te dagen dat de reis misschien toch nog iets langer zou kunnen duren, de bus stopte zo vaak en hij leek eerder zigzaggend naar Yangon te gaan dan in een rechte lijn.

We besloten maar aan een mede passagier te vragen hoe laat de bus zou aankomen in Yangon. “Three o’clock” Drie uur?! De reis duurde in plaats van vijf uur tien uur en dat was net even te veel voor ons. We hadden al anderhalve week niet meer dan vijf uur per nacht geslapen en de afgelopen veertig uur niet meer dan een uur. Maar wat konden we er aan doen?

Uiteindelijk kwamen we om vier uur aan in het hotel, de laatste uren had ik doorgebracht met te denken: ‘ over vijf uur lig ik in een zwembad, over vier uur en vijfenveertig minuten lig ik in een zwembad…’ En nu waren we er! Het hotel was echt super sjiek. We vonden het een beetje genant om hier compleet ongewassen aan te komen, onze kleding had al 2 weken geen sop gezien, maar wat maakte het uit we waren er! We kleedden ons zo snel mogelijk om, om te gaan zwemmen. Ik liep alvast vooruit en kwam Jurgen tegen bij het zwembad, hij was die ochtend naar Yangon gevlogen en had ons eigenlijk niet meer verwacht. We spraken af dat we die avond met z’n drieen uit eten zouden gaan.

En toen plonste ik het zwembad in, de zon mocht dan wel net weg zijn en het was iets kouder dan verwacht maar dat mocht de pret niet drukken. Totdat het donker werd hebben we genoten van het zwembad en daarna zijn we ons gaan omkleden om uit eten te gaan. Het was supergezellig en uiteindelijk werd het nog best laat, maar die avond ging we met een voldaan gevoel ons bed in.

Voor een paar uur, om optimaal van het hotel te genieten hadden we de avond ervoor besloten dat we de tijd zouden nemen voor het ontbijt. Aangezien ons vliegtuig om half negen vertrok betekende dat voor ons dat we om vijf uur op moesten staan. Maar het ontbijt was het helemaal waard. Al waren het lange zware dagen geweest, alles wat we in Myanmar hadden gedaan was de moeite waard geweest en we wilden hier zeker terugkomen.

Tags: Bhamo, Birma, Bootreis, Burma, Busreis Myanmar, Mandalay, Michiel Campagne, Myanmar, Nay Pyi Daw, Tara Sonneveld, Yangon

This entry was posted on Thursday, April 29th, 2010 at 09:52 and is filed under Myanmar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.