blokkieom.com

Hey allemaal na een paar dagen Bankok en Hong Kong was onze volgende bestemming: de Filippijnen. Na vijf maanden reizen vonden we dat we wel een zon zee en strand vakantie hadden verdiend. Dus zes weken Filippijnen ‘here we come!’

Om nog even in te gaan op een vraag van mijn vader bij het vorige verhaal: De witte strepen die veel Burmezen op hun gezicht hebben is sandalwood. Dit is heel zacht hout dat vermalen wordt tot een papje met water. Ze smeren het op hun gezicht omdat ze het mooi vinden, het lekker ruikt en ter bescherming tegen de zon.

Klik hier voor nieuwe foto’s

Om vier uur ’s ochtends kwamen we aan in de Filippijnen. Een onmogelijke tijd natuurlijk, maar het gaf ons wel de kans om te proberen om voor negen uur op het strand te zitten. Na aankomst op het vliegveld leek het een goed idee om uit te zoeken waar we heen wilden. Onze criteria: Zon, zee, strand en misschien iets van natuur, maar vooral een hele blauwe zee en heel veel rust.

We besloten richting Bohol te gaan, een wat groter eiland ten zuiden van Cebu, de stad waar we vanuit Hong Kong naar toe gevlogen waren. We namen de boot van zes uur naar Bohol, half verdooft keken we het raam uit naar de diep blauwe zee. We konden nog niet helemaal geloven dat we echt in de Filippijnen waren. Na vijf maanden reizen was ons doel om hier zo min mogelijk te doen naast op het strand en in de zee liggen.

Uiteindelijk hadden we om tien uur een slaapplaats met uitzicht op het strand gevonden en lagen we in het helder blauwe water. Het was echt ongelovelijk tien uur eerder hadden we nog op het vliegveld van Hong Kong zitten wachten en nu waren we op een wit zandstrand met palmbomen, onbeschrijvelijk. De eerste dag hebben we helemaal niets gedaan behalve zwemmen, in de zonliggen en eten, en natuurlijk verbranden . De tweede dag hebben we een scootertje gehuurd en zijn we het eiland rond gegaan, we waren uiteindelijk op een klein eiland vlakbij de hoofdstad van Bohol terecht gekomen en binnen een half uur was je weer terug op je startpunt.

We waren met de scooter naar Bohol gereden om te kijken of we daar campinggas konden krijgen. In Hong Kong hadden we camping spullen en een tent aangeschaft om te gaan camperen in de Filippijen. We zagen het al helemaal voor ons; verlaten stranden met een beekje waar we ons water uit konden filteren, een kampvuurtje en wat wijn. Het was alleen wat lastig dat we hier geen gas konden krijgen voor ons stoofje. Misschien later dan maar, we zouden de volgende dag eerst naar Pamilacan gaan een klein eiland een uur varen van Bohol. We wilden daar gaan camperen, maar dan moesten we maar in een restaurant op het eiland eten of zo.

Om op Pamilacan te komen moesten we met de boot. We hadden gelezen dat er een publieke boot was, maar toen we bij de pier aankwamen waar de boot vandaan zou varen kwam er gelijk iemand op ons af om ons te vertellen dat er geen boot was. We moesten maar een prive boot nemen, toevallig had hij er een en voor 1000 pesos wilde hij ons wel brengen. Nou is dat 17 euro en dat lijkt misschien weinig maar we waren van 40 pesos per persoon uitgegaan en dan is het wel veel. Bovendien vertrouwden we hem niet zo, we wisten niet zeker of we hem wel op zijn woord moesten geloven dus we besloten even af te wachten.

Uiteindelijk bleek dat er inderdaad geen publieke boot ging, maar we konden mee op de boot met een groep Filippijnse artsen en zusters die naar Pamilacan gingen om de kinderen daar een medische check te geven en voorlichting te geven over Denge. De man probeerde nog te voorkomen dat we met hun mee mochten op de boot door te zeggen dat we al een contract hadden met hem, maar gelukkig trapten de artsen daar niet in. De artsen vertelden ons dat ze door heel de Filippijnen reizen naar afgelegen gebieden om kinderen medische hulp te geven omdat er in afgelegen gebieden weinig tot geen zorg was. Ze hadden nu twee maanden vakantie en ze deden dit onbetaald in die periode. Voordat we afscheid van hun namen gaven ze ons nog wat tips om Denge te voorkomen.

Van onze kampeer plannen kwam niets op Pamilacan, het eiland was veel kleiner dan we hadden kunnen voorstellen en er was helemaal geen restaurant. Het enige wat er was waren een paar kleine hutten waar je kon slapen voor een vast bedrag inclusief eten. Het was heel simpel en er was geen stromend water, al het zoete water haalden ze van Bohol, maar het was perfect voor ons. We hebben daar vijf dagen doorgebracht met snorkelen, zwemmen, zonnen, dolfijnen kijken en proberen een walvis te spotten. Dat laatste is uit eindelijk niet gelukt maar Junior, de eigenaar van de hutten waar we sliepen en degene die ons meenam dolfijnen en walvissen spotten, vond het zo sneu voor ons dat hij ons een tweede keer heeft meegenomen dolfijnen spotten voor niets.

Junior en Nemisha zijn vrouw, hebben ons die vijf dagen verzorgd toen we in hun hutten verbleven. We zijn echt een beetje familie geworden en de laatste dag dat we er waren zijn we meegegaan naar de hanengevechten die elke zondag op het eiland waren. Junior nam ons mee naar het midden van het eiland, vijf minuten lopen, waar de gevechten zijn. Zijn zoontje Nambino was ook mee. Nambino ging overal mee waar zijn vader ging en is een echte acrobaat op de boot, hij heeft schattige grote ogen en een ontwapende lach dus wij vonden dat geen probleem.

De hanengevechten zijn iets aparts. Toen we aan Junior vroegen wanneer een haan gewonnen had antwoordde hij doodleuk; als de andere haan dood is. Wat? We waren hier niet gekomen om te zien hoe twee hanen elkaar afmaken. Maar het viel alles mee, de hanen krijgen allebei een vlijmscherp mes van vijf centimeter aan hun poot en het gevecht duurt maximaal twee minuten, dus de haan kan nooit veel pijn lijden. Waar het allemaal echt om draait is het gokken; welke haan gaat er winnen? Alle mannen (en ik) zitten in een kring om de hanen te matchen, de hanen worden naast elkaar gehouden en vergeleken, na tien of vijftien minuten is er een koppel voor de wedstrijd geselecteerd. En dan kan het echte werk beginnen, terwijl de hanen een mes omgebonden krijgen en de ring ingebracht worden, lopen er twee mannen de menigte op te fokken om op een van de twee hanen te gokken. Als er genoeg geboden is op beiden hanen dan kan het gevecht beginnen, zo niet dan gaat het gevecht niet door. Op dit moment kan je het testosteron in de lucht bijna aanraken, er wordt geschreeuwd geduwd en getrokken. Mensen klimmen de bomen in om te roepen en het gevecht te zien, het is een kakafonie aan geluiden.

Het gevecht zelf is een hoop gevladder en veren, waarna een van de hanen een keer stopt met bewegen en dus verloren heeft. Soms komt het ook voor dat beide hanen tegelijk doodgaan, dan heeft iedereen zijn geld verloren, dat gebeurde bij ons het tweede gevecht en het gevecht erna heeft nooit plaatsgevonden omdat er niet genoeg werd geboden op een van de twee hanen. Maar twee gevechten was dan ook wel weer genoeg om te zien voor ons. Wat mij betreft was het toch een beetje een grof spelletje.

Tijdens de gevechten was Nemisha ook gekomen, net als de andere vrouwen was ze meer bezig met sociaal doen dan met de de hanengevechten. We waren tijdens het bieden op het derde gevecht met haar en haar neef, de bootsman die ons naar Pamilacan aan de praat geraakt. Hij vertelde dat hij jarig was, hij werd vijftig, toen we hem feliciteerden, nodigde hij ons uit om later die avond naar zijn verjaardag te komen. Blij verrast beloofden we hem om te komen, we zouden mee gaan met Nemisha.

De verjaardag was heel kort. Toen we aankwamen waren ze net bezig met een bijbel lezing en dus bleven we buiten op het terras wachten met Nemisha en Nambino. Met haar hadden we het over Het Katholishme van de Filipino’s. De Filippijnen is namelijk op het zuiden na, een zwaar Katholiek land, zodoende hadden de meeste arme gezinnen veel kinderen. Nemisha vond dit heel slecht, zij heeft drie kinderen en ze wilde niet meer kinderen omdat ze dan de middelbare school en de universiteit niet zou kunnen betalen voor al haar kinderen. Een van de redenen om in het toerisme te gaan was om de schoolgang van haar kinderen te kunnen financieren.

Haar standpunt was vrij uniek voor iemand van zo’n klein en arm eiland en het was goed dat ze hier zo bewust over nadacht. We hadden al gezien aan de kinderen die op straat bedelen voor hun ouders dat het ook anders kon.

Na vijf dagen namen we afscheid van Nemisha, Junior en Nambino, we wensten hun geluk en zij ons. Met de hoop dat we terug zouden komen in de toekomst, het liefst met een kind want ze vonden ons zo’n leuk stel. Nou of het met een kind zal zijn konden we niet garanderen maar we willen zeker wel terug naar het eiland komen. Het was weer een plek op aarde die een korte tijd een soort thuis voor ons was geworden.

Na Pamilacan hebben we het binnenland van Bohol bekeken en het Tarsier aapje in het reservaat bezocht. Het Tarsier aapje is een aapje kleiner dan je hand maar met super grote ogen waardoor het een hele hoge knuffelfactor krijgt. Het aapje is heel kwetsbaar en een bedreigd diersoort, maar de laatste jaren schijnen ze weer toe te nemen in aantal.

Na anderhalve week op en nabij Bohol zijn we weer terug gegaan naar Cebu. Daar moesten we maar eens gaan bekijken wat we de andere vier weken wilden gaan doen.

Tags: Bohol, Filippijnen, Michiel Campagne, Nuts Huts, Pamilacan, Strand, Tara Sonneveld, Zee, Zon

This entry was posted on Saturday, May 1st, 2010 at 11:41 and is filed under Filippijnen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.