blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

In Cebu zijn we een aantal dagen blijven plakken. Nou is Cebu niet echt een charmante stad, het is er vooral vies en Chiel werd achterna gezeten door straatverkopers die hem viagra probeerden te verkopen. Maar we hadden even de tijd nodig om te posten en een plan te maken voor de komende weken.

We besloten vanaf hier richting Palawan te gaan, dit eiland was ons hoofddoel in de Filippijnen maar nog een flink eind reizen dus onderweg wilden we een tussenstop maken op Negros waar we de vulkaan Kanlaon wilden beklimmen. We waren het er allebei over eens dat we alles met de boot en de bus gingen doen want dat is toch de manier om een land te leren kennen.

In de Filippijnen maken de meeste mensen gebruik van een boot om tussen eilanden te reizen en op de eilanden zijn bussen en jeepneys het meest gebruikelijk. Voor de lange afstanden worden grote bussen gebruikt en voor afstanden minder dan twee uur maken mensen gebuik van de kleurrijke jeepneys die hier echt overal rondrijden.

De reis naar Negros ging op zijn Filippijns langzaam en we kwamen aan het einde van de dag aan in San Carlos. We belden gelijk naar het park waar de Kanlaon in staat om te informeren over de vergunning die je nodig hebt om de tocht om de vulkaan heen te maken. De vrouw aan de telefoon zei dat dat helemaal geen probleem was, wel moesten we naar Bacalod komen naar hun hoofdkantoor aan de andere kant van het eiland. Daar zouden ze ons de volgende dag een vergunning geven om het park in te gaan.

De reis naar Bacalod was verschrikkelijk en we hebben al wat busreizen achter de rug, onze buschauffeur was compleet gestoord en zelfs voor Filippijnse begrippen reed hij als een malle. De hele bus stapte na een rit van vijf uur bleek en stijf van de spanning uit de bus. Tijdens de busreis hadden we ons gerealiseerd dat we ook nog even onze visa’s moesten verlengen want die zouden al weer bijna verlopen. Het leek ons een goed plan om dat eerst te doen want dat kantoor ging vroeger dicht.

Op zoek naar het kantoor voor de visa’s zijn we denk ik wel vijf keer Bacalod rondgegaan. We werden van hot naar her gestuurd, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Vol ongeduld hebben we gewacht tot we aan de beurt waren want we wisten dat het ondertussen al weer zo laat was dat onze stop voor de parkvergunningen al weer bijna dicht was.

Half rennend met onze backpacks op de rug kwamen we uiteindelijk aan bij het kantoor voor de vergunningen, alleen om te horen dat er al sinds de avond ervoor niemand meer was die ons een vergunning kon geven. Of we maandag maar even terug wilden komen. Het was nu donderdag…

Er komt een moment op je reis dat je even niets meer kan hebben, dat was mijn moment. We hadden al wéér twee dagen aan een stuk gereisd, ik was nog misselijk van de laatste busreis en chagerijnig van het heen en weer geren door Bacalod voor die visa’s. En nu zei dat mens ook nog eens dat we maar even vier dagen moesten wachten op die vergunning?

Het kostte ons niet veel tijd om te besluiten dat we er even helemaal klaar mee waren. We besloten zo snel mogelijk door te reizen naar Palawan en daar zouden we niets anders gaan doen dan met onze luie reet op het strand zitten. En misschien zou het ons daar lukken om een mooi strand voor onze tent te vinden.

De boot naar Palawan vertrekt twee keer per week vanaf Iloilo, een stad op een ander eiland dat drie uurtjes reizen was van waar we nu waren. We hadden geluk de boot zou de volgende dag aan het einde van de dag vertrekken en er waren nog plekken voor ons.

De mevrouw die onze boeking maakte was alleen vergeten te vertellen dat de reis niet een nacht maar twee nachten zou duren. Toen we er achter kwamen zaten we al een paar uur op de boot en kon ons die ene nacht toch al niet meer schelen. Een leuke verassing was dat we een tussenstop maakten op een heel klein eiland Cuyo. We hadden daar het grootste deel van de dag en we voeren ’s nachts.

Op Cuyo hadden we weer mazzel, we waren aan het zoeken naar een goed strand om een paar uur door te brengen. Omdat we niets konden vinden besloten we ernaar te vragen. De vrouw die we aanspraken werkte voor de broer van een congresman, ze dacht dat hij ons wel verder kon helpen en nam ons naar zijn huis.

De broer van de congresman ontving ons heel gastvrij, hij bracht ons naar zijn strandhuis en prive strand. We mochten zolang als we wilden gebruik maken van zijn huis en strand, nadat hij ons had rondgeleid liet hij ons alleen om van de omgeving te genieten. Na een paar uur gingen we ontspannen weer terug de boot op.

Toen we de volgende ochtend aankwamen in Puerto Princesa hebben we gelijk uitgezocht waar we konden gaan camperen. We hadden een leuk eiland uitgezocht in Honda Bay vlakbij Puerto Princesa. Het camperen was echt geweldig we zaten op Snake eiland. Het is een van de eilanden waar je heen gaat als je gaat eilandhoppen in Honda Bay. Het heeft een wit zandstrand, een helder bauwe zee en je kan er heel mooi snorkelen. Het enige nadeel was dat er overdag veel toeristen waren die op een eilandhop tour waren. Maar wij hadden ons eigen stukje strand dus dat maakte ook niet heel erg veel uit.

We hebben er heerlijk twee dagen doorgebracht, we hadden ons eigen water, eten en gaspitje mee dus we waren helemaal zelfvoorzienend. We brachten de dag door met zonnen, zwemmen en snorkelen. ’s avonds gingen we koken en na de afwas dronken we een glaasje wijn onder de sterren hemel.

Toen we de eerste avond helemaal tevreden met ons wijntje ons avond eten aan het eten waren kwamen een aantal locale vissers langs lopen, vrolijk groetten we hun. Ze knikten vriendelijk terug en vroegen voorzichtig of die oranje tent misschien van ons was. Trots antwoordden we dat die inderdaad van ons was. “ ehh, maybe it’s better to move it, because tonight the sea will come up to there’. Hij wees zo’n tien centimeter achter onze tent. Oepps.. Nou dat moesten we dan maar verplaatsen in het pikke donker, nog geluk dat ze ons dat even gezegd hadden.

En na drie weken reizen waren we dan precies waar we wilden zijn op de manier dat we wilden. Op het strand in een tent.

Tags: Boot, Bootreis, Filippijnen, Honda Bay, Michiel Campagne, Palawan, Puerto Princesa, Tara Sonneveld

This entry was posted on Thursday, May 20th, 2010 at 06:05 and is filed under Filippijnen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.