blokkieom.com

Klik hier voor nieuwe foto’s

Jullie dachten misschien dat we al in het paradijs aan waren gekomen, maar het beste moest nog komen voor ons…

Op een onbewoond eiheiland, daar zou ik willen zijn, op een onbewoond eiheiland zijn alledagen fijn. Drink met je billen bloot melk uit een kokosnoot, je wordt vanzeluf groot. Op een onbewoond eiheiland….

Tja eigenlijk valt er niet meer te vertellen over Kalipay, maar misschien zijn jullie wel benieuwd wat Kalipay is en hoe we er zijn terecht gekomen.

Na Honda Bay zijn we weer terug gegaan naar Puerto Prinsessa. We waren van plan om gelijk door te reizen naar het noorden van Palawan maar we kwamen in zo’n leuk hostel terecht dat we allebei langer wilden blijven.

We hadden een Filippijnse jongen ontmoet, Miguel. Hij vertelde ons dat er een art festival was in de stad en nam ons er ’s avonds mee naar toe. Op het art festival stelde hij ons voor aan een van zijn vrienden, Gener een jongen die kunstenaar is. We raakten met hem aan de praat over huizen bouwen van klei. Na een discussie hierover vertelde hij ons dat hij overnacht zeiltochten doet op een rivier. Hij nam reizigers mee op een klein zeilbootje de rivier op waar hij de hele nacht op zou door varen en zou voor al het eten en drinken zorgen. Het leek ons een super gaaf idee om dat te doen en we spraken af dat we hem de volgende dag zouden bellen.

De volgende dag kwam hij naar ons hostel om een tocht te plannen, maar we kwamen er al snel achter dat het niet ging lukken met onze agenda’s. Teleurgesteld vertelden we hem dat we dan met ons tentje een mooi strand zouden zoeken om op de kamperen, wist hij misschien een mooi strand waar we heen. konden?

En dat wist hij, een groep kunstenaars waar hij deel van uitmaakt hadden een paar jaar eerder een strand gekocht. Ze waren er een huis op aan het bouwen maar waren door de kredietcrisis er niet aan toe gekomen om het af te bouwen. Het strand was wel nog steeds van hun en als we wilden konden we daar heen gaan zolang als we wilden.

Het strand heette Kalipay en lag op het eiland Buoyan we moesten vanuit Puerto Princesa over een deels onverharde weg reizen naar San Vincente en dan moesten we de boot nemen naar het eiland. Onze oren klapperden, een prive strand?! Of we dat een goed idee vonden? Ja natuurlijk!

Gener legde ons uit dat er een caretaker op het strand woonde die Itoy heette en dat hij ons kon helpen als er iets aan de hand was. Verder was er vers water uit een rivier dus als we dat konden filteren dan hoeften we geen liters water mee te slepen naar het eiland. Er waren ook vissers die op het andere helft van het strand woonden en als we wilden konden we hun vragen om verse vis.

We konden het niet geloven, wat Gener omschreef klonk als een droom. We besloten er de volgende dag heen te gaan en te hopen dat het echt niet te mooi om waar te zijn was.

De reis naar San Vincente is zoals een reis over een onverharde weg in een minibusje zonder schokdempers nou eenmaal is, vermoeiend. Maar met het vooruitzicht van een prive strand, konden we ons er niet echt druk over maken. We konden nog niet echt geloven dat het allemaal goed zou gaan maar we hoopten er het beste van.

Nadat we de nacht door hadden gebracht in San Vincente gingen we bij de pier opzoek naar een boot die ons naar Kalipay wilde brengen. Een boot die ons ergens heen wilde brengen hadden we snel genoeg gevonden maar de bootsman kende heel Kalipay niet. Maar we bleven volhouden dat het bestond en toen we de naam Itoy lieten vallen wist hij waar hij ons heen moest brengen.

Toen zaten we in een keer op de boot, we waren vol ongeduld om te zien hoe Kalipay nou eigenlijk was en de boottocht leek uren te duren. Maar uiteindelijk kwamen we aan in de baai waar Kalipay lag. Een kleine baai met twee stranden, een van de twee stranden was Kalipay. Het strand was prachtig wit en een groot deel lag beschut onder palmbomen. Terwijl we het strand naderden zagen we het koraalleven onder onze boot voorbij trekken. Vanaf dat moment heb ik het nummer: Op een onbewoond eiheiland… Niet meer uit mijn hoofd gekregen

We konden het niet geloven maar Itoy herkende de naam Gener en het was oke dat we een week op het strand zouden blijven. Hij hielp ons gelijk met het uitzoeken van een mooi plekje voor de tent en vroeg of we de volgende dag trek in vis hadden. Ehh ja, waarom niet? En toen liet hij ons alleen zodat wij de tent konden op zetten en ons op het strand konden settlen. Ons eigen prive strand waar we een week zouden wonen.

Onze dagen waren een en al ontspanning; we stonden op, gingen ontbijten, dan gingen we een aantal baantjes zwemmen in het helder blauwe water, uurtje zonnen, lunchen, snorkelen, nog meer zonnen, lezen, avondeten maken, avondeten, met een wijntje van de sterren genieten, en dan gingen we rozig van de wijn en zon slapen.

Op sommige dagen deden we nog wat extra dingen. De eerste ochtend had Itoy bijvoorbeeld vis voor ons geregeld. Onze buren de vissers hadden die nacht een goede vangst gehad en we mochten een visje uitzoeken voor ons ontbijt. Om de vissen klaar te maken moesten we houtsprokkelen en een vuurtje maken. Gelukkig maakte Itoy de vissen voor ons schoon.

De volgende dag leek het ons een leuk idee om een kampvuur te maken en we nodigden Itoy uit om die avond met ons wijn te drinken bij het kampvuur. Itoy kan niet zo goed engels maar toch was het gezellig, we vertelden hem over Nederland en hoe anders het daar was dan in de Filippijnen. We vroegen hem ook waar we kokosnoten konden krijgen op het eiland want hij had verteld dat de palmbomen op ons strand geen noten hadden door gebrek aan regen. Hij legde ons uit hoe we in het dorp aan de andere kant van de baai konden komen en we besloten om daar de volgende dag heen te gaan.

Toen we in het dorp aankwamen werden we heel vriendelijk ontvangen. We vroegen waar we kokosnoten konden kopen en we werden naar een huisje gebracht waar een vrouw ons vriendelijk binnenhaalde. De vrouw vroeg hoeveel noten we wilden en keek ons stomverbaasd aan toen we antwoordde dat we er drie wilden. ‘ Zo weinig?’, ‘ehm oke, zes dan?’. Dat leek haar meer te bevallen en ze stuurde haar zoon een boom in om ze voor ons de boom uit te hakken.

Toen hij terugkwam met zeven kokosnoten stond ze erop dat we er een zouden proeven en dat deden we dan maar. De kokosnoot was echt heerlijk fris en toen we het vocht op hadden werd hij opengehakt en mochten we het vlees eten. Terwijl we aan het genieten waren van de kokosnoot kwam ze aan met twee kilo mango’s ze had er zoveel en we kregen ze van haar kado.

Dat was heel lief van haar maar we stonden nu wel voor een probleem, twee kilo mango’s en zes kokosnoten en dat moesten we allemaal over de berg heen slepen. Maar zonder dat we iets zeiden snapte ze ons probleem en liet ze haar zoon met de boot de kokosnoten en mango’s naar ons strand brengen. Dankbaar namen we afscheid van haar en gingen we weer terug naar ons eigen strand.

Een van de laatste dagen vroeg Itoy of we wel eens Clamb hadden gegeten. We antwoordden van niet en hij vroeg of we mee wilden naar zijn schoonfamilie om daar te gaan lunchen. Hij moest daar toch heen om zijn boot, vrouw en dochter op te halen. Itoy zou ons weer terug brengen naar het vaste land en daar had hij natuurlijk wel een boot voor nodig.

Het leek ons leuk om zijn schoonfamilie te ontmoeten en aangezien we toch niets beters te doen hadden gingen we met hem mee. Een van onze visser buren bracht ons naar de overkant van de baai en vanuit daar liepen we naar het dorp waar zijn vrouw met zijn dochter woonde. Zijn vrouw was wat verlegen maar haar ouders verwelkomden ons in hun huis en vonden het leuk dat we kwamen eten.

We kregen gelijk kokosnoten aangeboden om te drinken en terwijl wij die aan het drinken waren ging Itoy een Clamb op duiken uit de zee die zijn schoonvader vervolgens bereidde. Terwijl zij daarmee bezig waren, kookten zijn vrouw en schoonmoeder de rest van de lunch.

Na een echt heerlijke lunch zijn we met zijn vrouw en dochter weer teruggegaan naar Kalipay. De volgende dag aten we weer verse vis want omdat zijn dochter nu op Kalipay zat kwam de schoonvader van Itoy ook naar het strand met een van zijn zoons. Ze haalden daar de vissen die ze die dag hadden gevangen uit het net, wij kochten er een aantal van ze. Zo vers uit het net.

Maar nu was ik degene die ze schoon moest maken, Chiel verzamelde ondertussen hout voor het vuur.

Die avond was onze laatste avond en we maakten weer een vuur met Itoy en zijn vrouw en dochter kwamen er ook bij zitten. Tevreden staarden Chiel en ik naar de vlammen van het vuur, wat een week was het geweest.

We vonden het jammer dat we al weer weg moesten maar we hadden ook wel weer zin om verder te reizen. We zouden naar El Nido gaan, een gebied dat het hoogtepunt van Palawan moest zijn, maar wij betwijfelden of het Kalipay zou kunnen overtreffen. Op een onbewoond eiheiland….

Tags: Filippijnen, Kalipay, Michiel Campagne, Philippines, San Vincente, Tara Sonneveld

This entry was posted on Saturday, May 22nd, 2010 at 09:32 and is filed under Filippijnen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.