blokkieom.com

Eindelijk weer een verhaal. Dit wordt het laatste stuk over de Filippijnen. We houden het dit keer kort, want hoe vaak kan je over paradijs schrijven zonder dat het gaat vervelen?

Hierna beginnen we aan de verhalen over Nieuw Zeeland, dat is waar we de afgelopen weken hebben gezeten. We zijn hier al bijna zeven weken, dus we lopen niet meer zo’n klein beetje achter. We zijn al weer in Nederland als jullie het eerste verhaal lezen, maar jullie houden het tegoed! We zijn de laatste weken alleen zo bezig geweest met genieten van de laatste weken dat we gewoon geen tijd hebben gehad/-maakt om te schrijven.

Op dit moment zijn we helemaal bezig met teruggaan. Nog drie nachten en dan nemen we het vliegtuig naar LA, daar slapen we een paar nachten en dan op 14 juni om 21.00 zijn we voor het eerst sinds acht en een halve maand weer op Nederlandse grond. Te laat om de eerste wedstijd van Nederland tegen Denemarken te zien, op tijd om de rest te zien.

Maar nu eerst onze laatste week in de Filippijnen.

Klik hier voor nieuwe foto’s.

Voor de laatste week zouden we naar het noorden van Palawan reizen, naar een plaatsje El Nido. El Nido zou een lelijk plaatsje moeten zijn maar de omgeving spectaculair, het hoogtepunt van Palawan. Dus dat beloofde wat, maar eerst moesten we hierheen zien te komen.

Op zondag bracht Itoy ons terug naar San Vincente, zijn vrouw en kinderen waren mee. Zij zouden naar de kerk gaan. Een luxe die alleen mogelijk was doordat wij naar land moesten, anders was het veel te duur voor ze geweest. We namen afscheid van Itoy en gingen naar het busstation. De bus die we nodig hadden stond er al en toen we vroegen hoe laat hij zou vertrekken kregen we alleen maar te horen dat dat ergens voor elf uur zou zijn. Het was op dat moment tien uur dus we gingen maar ergens op een houten bankje zitten. Er was niets te doen of te beleven op het busstation, het was leeg en we konden geen mensen kijken. De drie kioskjes die aan de rand van het busstation waren, werden bemand door een man. Uit pure verveling ging ik om kwart over elf maar eens kijken wat ze er verkochten, wie wist hoelang we nog moesten wachten. Het was vooral een hoop rommel maar een ding wist mijn aandacht te trekken, nagellak. Nagellakken is de beste tijdverdrijving die er bestaat en ik besloot een potje te kopen met knalroze lak erin, beetje zoals wat barbie draagt.

Toen ik weer ging zitten en begon met mijn nagels te lakken keek Chiel me aan alsof ik gek was en de andere mannen die op het busstation waren keken niet heel anders. Ik moest in mezelf grinikken terwijl ik de niet te missen kleur op mijn teennagels aanbracht. Wat maakte het uit? Ik had niets te doen en niemand behalve ik leek zich druk te maken om de tijd. Dus als ik mezelf kon vermaken door mijn nagels in een debiele kleur te verven waarom niet?

Een kwartier later vertrokken we eindelijk, tenminste we stapten in, reden drie rondes door het dorp en verlieten het dorp tegen twaalven. We zouden iets minder dan een uur in dit busje zitten, dan in Itabiac uitstappen en hopen dat de bus van Puerto Princesa naar El Nido nog plek voor ons had. Itabiac was niet veel meer dan een paar kiosken op een T-splitsing waar een paar bussen per dag stopten. Gelukkig stonden er overal bankjes voor mensen die moesten wachten en we besloten bij een van de kiosken te gaan zitten.

De vrouw van de kiosk begroette ons vriendelijk en na een krakkemikkig gesprek in het Engels over waar we vandaan kwamen, hoe lang we in de Filippijnen waren en of we het leuk vonden, besloten we haar te vragen of ze wist hoe laat de bus naar El Nido zou komen. ‘twelve o’ clock’. Het was nu iets over enen. ‘Has the bus already been here?’ Het zou me niets verbazen als het niet zo was, ze nemen het hier niet zo nauw met tijden en meer dan een uur te laat was nog niets. ‘Twelve o’clock’ kwam het antwoord, ja maar is hij ook echt al geweest om twaalf uur, maar ik kreeg weer het zelfde antwoord en ze gebaarde ons te gaan zitten, we zouden niet meer te weten komen. Het zou de situatie toch niet echt veranderen, de bus kwam wel of hij kwam niet, er zat niets anders op dan afwachten. Als de bus niet zou komen, dan hadden we ons tentje bij ons en zouden we in de kiosken iets te eten kunnen kopen, dan maar de bus van de volgende dag.

Ik besloot mijn nagels nog een laagje lak te geven, toen alles klaar was keek ik tevreden naar het eindresultaat. Mattel® zou er jaloers op zijn. Maar nu had ik niets meer te doen, Chiel was aan het rondlopen op zoek naar zijn favoriete chips maar na alle acht kiosken kwam hij verslagen terug met een ander soort chips. Misschien wilde hij wel een andere kleur nagels? Hij leek erg zeker van zijn zaak toen hij nee zei. Na tien minuten zeuren was ik overtuigd dat hij echt geen roze nagels wilde hebben, ook niet zodat ik me niet hoefde te vervelen, wat ik persoonlijk toch wel flauw vond.

Na vijf minuten deed ik nog een poging om het stiekum te doen maar hij had het door en voordat er ongelukken zouden gebeuren besloot ik het potje maar op te ruimen. Wat te doen, wat te doen?

Gelukkig kwam de bus niet veel later, even over tweeen zaten we in de stampvolle bus en daar zouden we de komende vijf uur zitten. We zaten met meer mensen en spullen in de bus dan dat je kan voorstellen en het was een grote chaos in de bus. We reden op een onverharde weg door een regenwoud en hoewel het een mooi uitzicht was konden we er weinig van zien omdat stof van de weg het grootste deel van het uitzicht blokkeerde. En dat was niet het enige wat geblokkeerd werd, mijn longen en luchtwegen voelden ook aardig geblokkeerd. Ik heb mezelf de hele busreis voor gehouden, we hebben erger en viezer meegemaakt en dat het maar vijf uur zou duren maakte het allemaal iets dragelijker. Maar we besloten dat we met een privebus terug zouden gaan, we waren wel een beetje klaar met al dat gestuiter en al het stof.

El Nido was inderdaad lelijk, en de hostels duur. Maar we hadden weer eens geluk want een tricycle bestuurder sprak ons aan en zei dat hij een betere plek voor onderkomen kende. Corong Corong, een plaatsje twee kilometer ten zuiden van El Nido. We hadden hierover al gehoord van Gener, en besloten mee te gaan met de bestuurder.

De plek was perfect, we huurden een klein bamboe huisje in een palmbomenbos aan het strand. De eigenaar was net begonnen met de huisjes, hij had er nu drie, en hoopte dat het over een jaar goed zou lopen. De tricycle bestuurder was zijn zwager en een andere zwager van hem had een boot waarmee we konden eilandhoppen. Als we wilden dan konden zij voor ons koken en dan hoefden we ons nergens zorgen over te maken. En dat deden we dus maar, we hebben ons lekker laten verzorgen, zijn twee keer gaan eilandhoppen en een keer gaan kanoen en verder hebben we een beetje relaxed tot we weer terug moesten naar Puerto Princessa. Vanuit daar naar Manilla en dan naar Hong Kong.

Tags: Busreis Filippijnen, El Nido, Filippijnen, Michiel Campagne, Palawan, Tara Sonneveld

This entry was posted on Tuesday, June 8th, 2010 at 00:53 and is filed under Filippijnen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.